Analiza polarności w homeopatii

Krótkie szkolenie autorstwa Heinera Freia - z przykładowym wideo przypadku przy Covid-19

Wstęp

Homeopatia, jaką zdefiniował Hahnemann w Organon der Heilkunst (ORG), jest sztuką wymagającą dużo czasu.¹ Jako najskuteczniejsza metoda leczenia medycznego w XIX wieku cieszyła się dużą popularnością, co sprawiło, że lekarze homeopatyczni musieli wkrótce leczyć wielu pacjentów, tak wielu, że często brakowało im czasu na długie zebranie wywiadu. Clemens von Bönninghausen, lekarz homeopata z Münster i bliski przyjaciel Hahnemanna, za jego zgodą opracował więc efektywną technikę zbierania wywiadu, która stawiała w centrum uwagę główną dolegliwość pacjenta. Wybór środka następował na podstawie lokalizacji, odczucia i wyniku badania, modalności i objawów towarzyszących, przy czym największe znaczenie przypisywano modalnościom (ORG § 133).

Bönninghausen zawsze starał się także dopasować charakterystyczne objawy pacjenta do geniuszu leku. Geniusz to to, co indywidualne, charakterystyczne, co odróżnia dany lek od innych. Objawia się on w objawach, które powtarzały się w próbach leków i w różnych lokalizacjach oraz które były klinicznie wyleczone tym środkiem. W Teraputycznej Książeczce Bönninghausena z 1846 r., pierwszym repertorium homeopatii, symptomy geniuszu wymienione są w wysokich stopniach (stopień 3 do 5), podczas gdy symptomy niecharakterystyczne mają stopnie niskie (stopień 1 i 2).² System gradacji Bönninghausena jest nadal najpewniejszy; żadne inne repertorium mu nie dorównuje (Tabela 1).

W dążeniu do dopasowania charakterystycznych objawów pacjenta do geniuszu leku centralną rolę odgrywają objawy polarne: Każdy objaw, który może mieć przeciwieństwo, jest polarny, np. pragnienie / brak pragnienia, ciepło łagodzi / ciepło pogarsza, pragnienie świeżego powietrza / niechęć do świeżego powietrza. Istnieje łącznie około 160 objawów polarnych, które mają znaczenie.

Pacjent może wykazywać tylko jeden biegun objawu polarnego: jest albo spragniony, albo niespragniony. Inaczej rzecz ma się z lekami, których objawy próbne powstają z obserwacji kilku próbujących: tu często obecne są oba bieguny. Pięciu próbujących mogło np. zaobserwować objaw pragnienia, jeden zaś objaw braku pragnienia. Jeśli pragnienie zostało także wyleczone przez środek, to objaw pojawia się w repertorium w trzecim stopniu, a brak pragnienia w pierwszym.

Aby wyleczyć pacjenta z objawem pragnienia, ważne jest, aby lek pokrywał ten objaw w wysokim stopniu (stopień 3 do 5), a przeciwległy biegun występował w niskim stopniu (stopień 1 lub 2). Gdyby brak pragnienia był w trzecim stopniu, to geniusz leku nie pasowałby do symptomatologii pacjenta i, wg naszego doświadczenia, nie wyleczyłby pacjenta. Bönninghausen określał taką konstelację jako przeciwwskazanie. Analizując nieuleczone przypadki, w których podany lek pokrywał wszystkie objawy, niemal zawsze znajdujemy przeoczone przeciwwskazania jako przyczynę niepowodzenia.

Analiza polarytetu

W analizie polarytetu (AP) wnioski Bönninghausena są systematycznie stosowane dla wszystkich objawów polarnych, z jednej strony przez wyeliminowanie leków mających przeciwwskazania, z drugiej przez określenie różnicy polarytetu: Do jej obliczenia dodaje się u każdego rozważanego leku stopnie polarnych objawów pacjenta i odejmuje stopnie odpowiadających im objawów przeciwpolnych.

Im wyższa różnica polarytetu, tym bardziej lek odpowiada charakterystycznej symptomatologii pacjenta, pod warunkiem że nie występują przeciwwskazania. ³ 

Do analizy powinno się - jeśli to możliwe - użyć co najmniej pięciu objawów polarnych. Aby je zebrać, zwykły wywiad homeopatyczny uzupełnia się listami kontrolnymi (dla chorób ostrych) i kwestionariuszami (dla chorób przewlekłych), na których pacjenci mogą podkreślać objawy, które sami zaobserwowali. Ich nacisk położony jest na objawy polarne.

Procedura, która teoretycznie wydaje się skomplikowana, dzięki odpowiedniemu oprogramowaniu opartemu na Teraputycznej Książeczce Bönninghausena z 1846 r., jest prosta i wydajna.⁹

Staje się od razu zrozumiała, gdy wyjaśnimy ją na przykładach klinicznych.

Przykład przypadku: Homeopatia przy Covid-19, pacjentka 26 lat

W tym wideo Heiner Frei pokazuje homeopatyczne zbieranie wywiadu przy chorobach ostrych na przykładzie pacjentki z zakażeniem Covid-19.

Przykład przypadku: Reto N, 6 lat, choroba ręka-usta-stop

Reto od jednego dnia ma gorączkę 40°, ślinotok i silne bóle w jamie ustnej, które przeszkadzają mu w jedzeniu i spaniu. Pije, ale tylko po trochu. Towarzyszy temu dławiący kaszel, zatkany nos i ból brzucha. Dziś rano pojawiła się dodatkowo bolesna pęcherzykowa wysypka wokół ust, na wewnętrznych powierzchniach dłoni i na podeszwach stóp. Rodzice są bardzo zaniepokojeni, ponieważ łączą chorobę z ugryzieniem przez kleszcza sprzed dziesięciu dni. Przybywają pilnie do gabinetu.

W badaniu widać cierpiące, silnie gorączkujące dziecko w wyraźnie złym stanie ogólnym. Spojrzenie do jamy ustnej pokazuje główny objaw: błona śluzowa jest obsiana bolesnymi pęcherzykami. Wszystkie objawy są typowe dla choroby ręka-usta-stop, choroby podobnej do pryszczycy zwierząt, u dzieci często występującej epidemicznie i trwającej przeciętnie dziesięć dni. Poza środkami przeciwbólowymi nie ma na to leczenia w medycynie konwencjonalnej.

Z listy kontrolnej dla Ostrych chorób ENT i oczu matka wypisuje następujące objawy:

Ból w ustach, zatkany nos, suchy kaszel, ból brzucha, bezsenność między 22 a 02.

• Podczas jedzenia pogarsza się-P*
• Po jedzeniu pogarsza się-P
• Dotyk pogarsza-P
• Zwiększone wydzielanie śliny-P
• Brak pragnienia-P
• Utrudnione wdechy-P
• Siedzenie wgarbione pogarsza-P
• Na zewnątrz lepiej-P
• Zimno poprawia-P
• Ciepło w pomieszczeniu pogarsza-P

*P=Objawy polarne

Ten pacjent ma wiele objawów polarnych. Najpierw przeprowadzamy repertoryzację tylko na ich podstawie. Często wystarczają one do dokładnego ustalenia środka.

Tabela 3: Repertoryzacja (KLIK - dla powiększenia)

Wyjaśnienia do Tabeli 1: Wiarygodność objawów: Zielony=wysoka, Żółty=średnia, Czerwony=niska; < = pogorszenie przez; > = poprawa przez ... Objawy pacjenta: Znajdują się poniżej niebieskiej i powyżej czerwonej linii. Przeciwbieguny: Są zapisane kursywą i znajdują się poniżej czerwonej linii. Obliczanie różnicy polarytetu: Stopnie polarnych objawów pacjenta dla danego leku są sumowane. Od tej sumy odejmowana jest suma stopni przeciwbiegunów: Wynikiem jest różnica polarytetu (przykłady: Sabina 28-3=25, albo Spongia 17-12=5). Im wyższa różnica polarytetu, tym lepiej lek pasuje do symptomatologii pacjenta, pod warunkiem że nie ma przeciwwskazań. Przeciwwskazania, KI: Przeciwbieguny w obszarze geniuszu (stopnie 3-5) porównuje się z gradacją objawu pacjenta. Jeśli ten ma niski stopień (1-2), ale przeciwbiegun wysoki (3-5), to geniusz leku nie odpowiada charakterystycznej symptomatologii pacjenta; lek jest wówczas przeciwwskazany. (Przykład: Dla Bryonia objaw pacjenta brak pragnienia jest w 1. stopniu, ale przeciwwiek pragnienie w 4. stopniu, tzn. pragnienie jest objawem geniuszu Bryonia. Ten środek dlatego nie pasuje idealnie do symptomatologii pacjenta i nie wyleczy pacjenta). Kolumny z przeciwwskazaniami, KI, i względnymi przeciwwskazaniami, (KI), są szare, co umożliwia ich szybkie rozpoznanie.

Czternaście środków pokrywa wszystko, ale dwanaście z nich ma przeciwwskazania. Praktycznie brany jest pod uwagę tylko Sabina, która ma wyróżniającą się różnicę polarytetu równą 25 i w ten sposób bardzo specyficznie pokrywa objawy.

Podanie środka i przebieg

Reto otrzymuje jedną dawkę Sabina C 200.

Po niej następuje szybka poprawa: gorączka spada w ciągu kilku godzin, ból ustępuje, a stan ogólny normalizuje się jeszcze tego samego dnia. Następnego dnia pęcherzyki w jamie ustnej i wysypka praktycznie zniknęły.

Przykład przypadku: Frederik I, 4 lata, powiększone migdały

Frederik zostaje przywieziony do gabinetu z powodu głośnego chrapania. Jego nos od dłuższego czasu jest słabo drożny, choć nie ma kataru. Śpi z otwartymi ustami i co jakiś czas ma przerwy w oddychaniu. W nocy Frederik poci się tak mocno, że poduszka i prześcieradło stają się całkiem mokre. Problemy powodują, że w ciągu dnia często jest zmęczony. Z drugiej strony jest to zadowolone dziecko, które rzadko choruje.

W badaniu stwierdzamy bardzo wąski nos; wdech jest przez to głośny. A jego migdałki gardłowe są znacznie powiększone (hiperplazja migdałków). Wnioskujemy więc, że także migdałki nosogardłowe są zbyt duże, a utrudnione oddychanie przez nos jest przede wszystkim ich spowodowane.

Z kwestionariusza dla przewlekłych chorób ENT i oczu rodzice wypisują następujące objawy:

Chrapanie, zatkany nos, intensywne pocenie

• Leżenie pogarsza-P
• Po wstaniu z łóżka pogarsza-P
• Siedzenie pogarsza-P
• Wysiłek fizyczny pogarsza-P
• Pokarmy, gorące pogarszają-P
• Oddychanie dławiące

Ponieważ u tego pacjenta nie mamy zbyt wielu objawów polarnych, włączamy do repertoryzacji także objawy niepolarne.

Tabela 4: Repertoryzacja (KLIK - dla powiększenia)

Jedenaście środków pokrywa wszystkie objawy, ale tylko Lachesis, Phosphor i Causticum nie mają przeciwwskazań. Ponieważ Lachesis ma najwyższą różnicę polarytetu, jest pierwszym wyborem.

Podanie środka i przebieg

Frederik otrzymuje więc Lachesis C 200.

Miesiąc później zdumieni rodzice raportują, że ich dziecko teraz śpi z zamkniętymi ustami, a chrapanie i pauzy oddechowe zniknęły. Poprawa wynosi około 90%. Spojrzenie do ust pokazuje, że także migdałki gardłowe znacznie się zmniejszyły.

Przykład przypadku: Celine Z, 8 lat, ostre zapalenie ucha środkowego

Celine od trzech dni ma gorączkę 38°, katar i ból gardła. W ostatniej nocy pojawiły się też silne bóle ucha po lewej stronie, które tylko umiarkowanie poprawiły się po okładzie z cebuli. Przychodzi do gabinetu płaczliwa i przemęczona.

W badaniu stwierdzamy dziecko z katarem, zaczerwienionym podniebieniem i bardzo czerwonym błoną bębenkową po lewej stronie. Reszta stanu jest bez odchyleń.

Z listy kontrolnej dla Ostrychorób ENT i oczu matka wypisuje następujące objawy:

Zatkany nos, ból gardła, ból ucha, pragnienie towarzystwa

• Ucho lewe-P
• Zawiniecie się poprawia-P
• Leżenie poprawia-P
• Spokój poprawia-P
• Po przebudzeniu pogarsza-P
• Pragnienie-P
• Pokarmy, gorące, poprawiają-P
• Połykanie pogarsza-P
• Podczas jedzenia pogarsza-P
• Smutek-P

Z powodu wielu objawów polarnych znów możemy przeprowadzić repertoryzację tylko na ich podstawie.

Tabela 5: Repertoryzacja (KLIK - dla powiększenia)

Dwanaście środków pokrywa wszystkie objawy, tylko dwa nie mają przeciwwskazań. Pacjenci Natrium muriaticum chcą być sami, ta pacjentka ma jednak wzmocnione pragnienie towarzystwa. Dlatego Graphites jest pierwszym wyborem.

Podanie środka i przebieg

Celine otrzymuje Graphites C 200 natychmiast w gabinecie, a Natrium muriaticum jako rezerwę na wypadek, gdyby ból ucha nie osłabł wyraźnie w ciągu sześciu godzin.

Gorączka i ból ucha znikają w bardzo krótkim czasie, tak że Celine nie musi przyjmować drugiego środka. Zatkany nos utrzymuje się jeszcze dwa dni i potem ustępuje. Kontrola po 10 dniach wykazuje całkowicie prawidłowy stan ENT.

Skuteczność homeopatii czy placebo?

Jeśli przy ostrych schorzeniach chcemy wiedzieć, czy homeopatia działa, musimy wykazać, że jej skuteczność różni się szybkością wyleczenia lub stopniem poprawy od leczenia placebo (terapia pozorna). Z medycyny konwencjonalnej wiadomo, że 60% pacjentów z ostrym zapaleniem ucha środkowego jest bezbólowych pod placebo po 24 godzinach, 86% w ciągu siedmiu dni. Homeopatia musi więc działać wyraźnie szybciej, jeśli ma się odróżniać od placebo.

Aby to sprawdzić, przeprowadziliśmy w naszej praktyce dwa badania, w których pacjenci otrzymali w gabinecie pierwszy indywidualnie dobrany środek homeopatyczny. Dodatkowo daliśmy rodzicom lek rezerwowy homeopatyczny, który mogli podać dziecku, jeśli ból ucha nie zmniejszy się wyraźnie po sześciu godzinach (procedura jak w przykładzie przypadku 3). W pierwszej grupie leczono 230 pacjentów metodą Bönninghausena, bez analizy polarytetu, w drugiej 48 pacjentów z wykorzystaniem analizy polarytetu.

Wyniki

W grupie Bönninghausena 39% dzieci nie odczuwało bólu po sześciu godzinach. Kolejne 33% dzieci osiągnęło brak bólu dzięki lekowi rezerwowemu po 12 godzinach. 28% nie zareagowało na podanie środka.

W grupie analizy polarytetu 41% dzieci nie odczuwało bólu po sześciu godzinach, kolejne 35% dzięki drugiemu lekowi po 12 godzinach. 24% nie zareagowało na podanie środka. (Rysunek 1).

Z rysunku 2 wynika, że poprawa w grupie analizy polarytetu jest 2,4 razy szybsza niż w grupie placebo.

Dyskusja

Analiza polarytetu jest prostą, precyzyjną i powtarzalną metodą doboru środka, która daje bardzo dobre wyniki leczenia. Warunkiem jest dobre obserwowanie pacjenta oraz to, że sformułowania objawów, których używamy do repertoryzacji, są również dokładne. Nie można więc mechanicznie wprowadzać do programu podkreślonych na kwestionariuszu wyników, lecz przy każdej niejasności należy zapytać pacjenta, jak przeżywa swój objaw. - Mimo tego zalecenia środki można szybko ustalić, dlatego analiza polarytetu dobrze nadaje się do stosowania w przepełnionej praktyce podstawowej.

Doświadczeni homeopaci mogą mieć wątpliwości, jak można skutecznie leczyć posługując się Książeczką Bönninghausena, która zawiera tylko 125 środków. W rzeczywistości działa to bardzo dobrze. W wcześniejszym badaniu mogliśmy wykazać, że trafność doboru środków maleje wraz z wielkością repertorium: Im więcej leków do wyboru, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że od razu znajdzie się ten właściwy. Wygląda na to, że już starzy mistrzowie homeopatii mieli do dyspozycji najważniejsze środki i osiągali dzięki nim wiele wyleczeń.

Badanie dotyczące ostrych zapaleń ucha środkowego pokazuje, że homeopatia przy prawidłowym stosowaniu jest wysoce skuteczna i znacznie przewyższa leczenie placebo.

Literatura

1. Hahnemann S, Organon der Heilkunst. 6. wyd. Red. JM Schmidt, Haug-Verlag, Stuttgart, 1999.
2. Boenninghausen Cv, Bönninghausens Therapeutisches Taschenbuch 1846, Wydanie zrewidowane 2000, Red. KH Gypser, Sonntag-Verlag, Stuttgart, 2000, s. XXXIII.
3. Frei H, Polarity analysis, a new approach to increase the precision of homeopathic prescriptions. Homeopathy (2009) 98, 49-55.
4. Frei H, Die Polaritätsanalyse in der Homöopathie - Ein präziser Weg zum homöopathischen Arzneimittel. Narayana-Verlag, Kandern, 2014..
5. Frei H, Everts R, von Ammon K, Kaufmann F, Walther D, Hsu-Schmitz SF, Collenberg M, Fuhrer K, Hassink R, Steinlin M, Thurneysen A: Homeopathic treatment of children with attention deficit hyperactivity disorder: a randomised, double blind, placebo controlled crossover-trial. Eur J Pediatr (2005) 164: 758-767.
6. Frei H. Die homöopathische Behandlung von Kindern mit ADS/ADHS - Ein systematisches Therapiekonzept. 3. wyd. Haug-Verlag, Stuttgart, 2011.
7. Frei H. Homöopathische Behandlung bei akuten und chronischen Erkrankungen - Effiziente Mittelfindung mit der Polaritätsanalyse. 2. wyd. Haug-Verlag, Stuttgart, 2011.
8. Frei H. Homöopathische Behandlung multimorbider Patienten - Sichere Arzneimittelwahl durch Polaritätsanalyse und Bönninghausen-Methode. Haug-Verlag, Stuttgart, 2011.
9. Frei H, Hubele J, Polarity Analysis Software von Boenninghausens Therapeutischen Taschenbuch 1846 (Deutsch, Englisch, Spanisch), Austin, 2016 (zobacz: http://polarity-analysis.com).
10. Del Mar C, et al. Are Antibiotics indicated as initial treatment for children mit acute otitis media? A meta analysis. BMJ 1997, 314:1526-1529.
11. Frei H, Thurneysen A. Homeopathy in acute otitis media in children: Treatment effect or spontaneous resolution? Brit Hom J 2001, Oct, 90 (4): 180-182.

do góry strony

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------