
Autorzy:
Francis Treuherz jest członkiem zarządu Society of Homeopaths i z powodu swej niemal nieprzebranej wiedzy fachowej znany jest jako chodzący leksykon, czyli „FT-Index” homeopatii. Przez ponad dwadzieścia lat regularnie pracował dla Homeopathic Helpline w Wielkiej Brytanii. Tutaj opisuje swoje doświadczenia jako pacjent z objawami Covid-19. Jego żona Rachel Montagu uzupełnia relację swoją perspektywą.
Wieczorem 9 marca 2020 roku poszliśmy do synagogi, by świętować Purim. Jak często bywa podczas świąt religijnych, atmosfera była trochę „rozrywkowa”, przypominająca karnawał. Księga Estery czytana jest w obecności zgromadzenia, a ilekroć pada nazwisko Haman – prześladowcy Żydów – dzieci mogą tupnąć nogami i krzyknąć „BUH”. To jedyna okazja w roku, kiedy pozwala się im być głośnymi podczas nabożeństwa. Wszyscy przyszliśmy przebrani, a wielu poszło na drinka po nabożeństwie. Sama pozwoliłam sobie na jedno–dwa kieliszki i raczyłam się smakołykami z wyśmienitego bufetu. Już sama atmosfera była zaraźliwa – w przenośni i dosłownie, bo przy bufecie wszyscy tłoczyli się przy hummusie i innych przekąskach.
Długotrwałe następstwa
Inne miejsca infekcji mogły obejmować wizytę ambulatoryjną w szpitalu lub różne przejazdy autobusem. Ale gdziekolwiek mogłem się zarazić, tydzień później byłem chory. Nie jestem pewien, kiedy zachorowała moja żona, ale całkiem możliwe, że zaraziła się ode mnie.
Dzwoniliśmy po pogotowie, które radziło nam, by nie jechać do szpitala, lecz skontaktować się z lekarzem rodzinnym i leczyć się pod jego nadzorem. On zna nas dobrze i szanuje nasze medyczne preferencje. Trochę później wykonano u nas testy na wirusa, ale wyniki się zagubiły i nie zostaliśmy uwzględnieni w statystykach.
Nie pamiętam dokładnie, co się działo. Pamiętam jednak, że byłem bardzo słaby i musiałem spać sam w pokoju gościnnym na parterze, bo nie byłem w stanie wejść po schodach. Pokój był tuż obok toalety, co mi pomagało, bo prawie nie mogłem chodzić, a w nocy często musiałem korzystać z ubikacji. Byłem tak słaby, że nie mogłem sam założyć ani zdjąć piżamy. Patrząc na listę przepisanych leków, musiałem mieć też objawy ze strony dróg oddechowych. Sądzę, że na początku choroby bywałem czasami w półprzytomności i/lub w stanie majaczenia.
Mam łagodną łuszczycę, która się nasiliła i towarzyszyło jej rzadkie, rzucające się w oczy i niezwykłe objawienie: zmiany skóry nie były łuskowate i prawie nie swędziały. Zamiast tego przekształcały się w miękkie, białe plamki wielkości małego paznokcia. Plamy zniknęły w miarę mojego powolnego powrotu do zdrowia i pojawiły się z powrotem typowe swędzące łuski, które teraz mniej przeszkadzają.
Objawy
Mój kolega Simon Taffler opiekował się Rachel i mną troskliwie przez telefon i wkładał w razie potrzeby leki homeopatyczne do naszego skrzynki na listy. Wielkie podziękowania dla niego.
Skutki tego ciągną się już bardzo długo. Od 1996 roku pełnię dyżury telefoniczne w Homeopathic Helpline dwa razy w tygodniu. Kiedy zachorowałem, musiałem z tego zrezygnować i od tamtej pory nie wróciłem do tej pracy. Byłem fizycznie i psychicznie zbyt słaby. Nawet teraz – po wielu miesiącach – jestem przekonany, że moja pamięć już nie jest taka jak kiedyś i nie potrafię biegać daleko. Wiadomo, że choroba upośledza węch. Wydaje mi się, że węch wciąż mam, zdecydowanie potrafię wyczuć jedzenie i potrawy. Ale uderzającym i dziwnym objawem u mnie jest to, że straciłem własny zapach ciała. Nie muszę już używać dezodorantu. Czy to nie dziwne? Z perspektywy czasu wszystko wydaje mi się bardzo surrealistyczne.
„Nie mam zamiaru pozwolić, by ten wirus mnie zabił – jestem od niego znacznie starszy.”
O Francisie Treuherz FSHom
Francis Treuherz FSHom praktykuje od 1984 roku i w latach 1990–2003 pracował dla brytyjskiego National Health Service (NHS). Jest członkiem honorowym Society of Homeopaths (SHom), zasiada w jej zarządzie od ponad 20 lat i był wcześniej redaktorem czasopisma The Homeopath. Był kuratorem British Homeopathic Association oraz Homeopathy Action Trust. Ponadto prowadził liczne seminaria, napisał dwie książki i jest zapalonym kolekcjonerem artefaktów homeopatycznych.
Relacja Rachel Montagu:
17 marca Francis zauważył, że ma podwyższoną temperaturę. Od dwóch dni miał też suchy, przerywany kaszel. Przez pierwsze pięć dni miał gorączkę, odkrztuszał nieprzyjemną wydzielinę i był słabszy niż zwykle, ale nie wydawało się, żeby był poważnie chory. W drugim tygodniu było gorzej. Stał się jeszcze słabszy i często był w stanie majaczenia. W tym momencie stwierdziłam, że i ja mam Covid: miałam podwyższoną temperaturę, suchy kaszel i nosiłam dwa swetry na sobie oraz szalik, bo dygotałam z zimna, choć zwykle wystarcza mi tylko bluza. Codziennie chodzę na spacery, a nasza ulica ma niewielkie wzniesienie. Byłam kompletnie zadyszana po ostatnim spacerze, zanim przyznałam przed sobą, że jestem chora.
W przeciwieństwie do mnie Francis nie stracił smaku, co uważa się za ważny objaw Covid, ale za nic nie chciał jeść. David Needleman polecił nam suplement diety, który bardzo pomógł. Mimo to Francis musiał być ciągle zachęcany, by oprócz płynów spożywał także normalne posiłki.
Urojenia w fazie ostrej
Oto wybór urojeń, które Francis miał w ostrej fazie choroby: w nocy nalegał, że nad jego łóżkiem wisi ciężar; nie chciał zasnąć, ponieważ bał się, że ciężar spadnie na niego. Przy posiłkach nalegał, że najpierw trzeba mu „operować” usta, zanim będzie mógł coś zjeść; wskazywał miejsce, które miało być wycięte. Było to dla mnie interesujące wyzwanie, by ciągle tłumaczyć, że bez operacji też może jeść. Raz poprosił mnie, bym usunęła potwory z pokoju gościnnego i powiedział, że w pokoju jest też 10 słów; jeśli nie zapamięta tych 10 słów, umrze – i pytał mnie, ile słów jest w salonie.
Ponadto wpadał w panikę i myślał, że go zostawiłam, jeśli wychodziłam z pokoju na dłużej. Działo się to nawet wtedy, gdy uprzedzałam o mojej nieobecności. Były pewne czynności, których Francis nie potrafił już wykonać – zapomniał, jak się je robi. Oboje mieliśmy problemy trawienne w przebiegu choroby. Moja pasierbica poinformowała nas, że to świetny objaw: jej sąsiedzi są lekarzami i powiedzieli jej, że pacjenci z dolegliwościami trawiennymi chorują na dolegliwości oddechowe łagodniej niż ci, których układ trawienny nie ucierpiał. Nie wiem, czy ta obserwacja została później potwierdzona badaniami.
Wsparcie naszego lekarza rodzinnego
Byłam nerwowa, że nie mam wystarczającej wiedzy fachowej i nie rozpoznam, kiedy trzeba będzie zawieźć Francisa do szpitala. W fazie z wieloma halucynacjami często dzwoniłam do naszego lekarza rodzinnego, który odzywał się nawet późnym wieczorem. Przeprowadzał mnie przez szereg objawów fizycznych, takich jak tętno, oddechy na minutę itp., co dodawało mi pewności siebie.
Pod koniec drugiego tygodnia Francis powiedział mi, że nie jest pewny, czy kiedykolwiek się odzyska, bo jest po prostu zbyt stary, by wydobrzeć po takiej chorobie. Byłam przekonana, że takie nastawienie może się spełnić i ciągle go podtrzymywałam na duchu. Pytałam także przyjaciół i rodzinę o praktyczne rady; odpowiedzi były bardzo różne. Siostra podała mi fakty naukowe: „W każdej grupie wiekowej, nawet wśród 90+, znacznie więcej osób dochodzi do zdrowia po Covid niż z jego powodu umiera”, aż po stanowczą odpowiedź mojej ciotki, która powiedziała: „Nie zamierzam pozwolić, by ten wirus mnie zabił – jestem od niego znacznie starsza.”
Dobre wsparcie
Dostaliśmy wspaniałe wsparcie, Francis już wspomniał zalecenia Simona Tafflera. Przyjaciele robili dla nas zakupy, otaczali nas modlitwą i prosili innych o modlitwę za nas. Wszystko to pomagało mi znaleźć właściwe słowa w chwilach, kiedy Francis nie był sobą. Znajomi i rodzina dzwonili lub rozmawiali ze mną przez Skype/Zoom, żebym nie czuła się zbyt samotna.
Powoli ustała gorączka u Francisa i utrzymało się to. Potem ustała i moja gorączka i rozpoczął się powolny proces rekonwalescencji dla nas obojga.
Dodatek od Francisa:
Byłem całkowicie zaskoczony opisem moich urojeń i zachowań, jaki przedstawiła Rachel. Czuję się, jakbym miał doświadczenie bliskie śmierci, bez pamięci szczegółów. Wszystko stało się tak nagle i przytłaczająco, ale teraz wróciłem do zdrowia i znów zacząłem pracować. Cieszę się, że nikt jeszcze nie przyszedł do mnie z powodu wirusa, bo nigdy nie mógłbym być bezstronnym obserwatorem. Jestem Rachel niezmiernie wdzięczny za to, że opiekowała się moimi problemami, chociaż sama była chora. Słowo „dziękuję” to niedopowiedzenie.
Przepisane leki homeopatyczne:
- marzec: Aconitum 1M
- marzec: Phosphorus C30, Camphora C30
- marzec: Aconitum 1M
- marzec: Aconitum 1M, Camphora C30
- marzec: Phosphorus C200, Camphora C30
- marzec: Phosphorus C200, Camphora C30
- marzec: Camphora C30
- marzec: Camphora C30, Camphora C200
- marzec: Camphora C200
- marzec: Camphora C200, Carbo vegetabilis C200
- do 7. kwietnia: Carbo vegetabilis C200, codziennie
Źródło: https://homeopathy-soh.org
Foto:
