Następną pacjentką, której mogłam pomóc tym środkiem, była kobieta, która od dwóch lat przychodziła do mojej praktyki bez większych efektów leczenia. Urodziła się w 1953 roku i od siedmiu lat była pod opieką specjalisty z powodu ciężkiego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Leczenie farmakologiczne obejmowało prednizon i sulfasalazynę. Przeszła kilka resekcji jelita. Mimo przyjmowania prednizonu opisywała: „Nie mam kontroli nad moimi wypróżnieniami; nic już nie trzyma. Mam taką biegunkę, że muszę cały czas nosić pieluchy. Zazwyczaj zawsze mam krew w stolcu. Z powodu krwawień jestem anemiczna. Mój stolec jest czarny i śmierdzi, jakby pochodził z kloaki. W ogóle nie mogę polegać na moim jelicie i nie mogę prowadzić normalnego życia. Gdziekolwiek idę, muszę patrzeć, czy jest tam toaleta. Jeśli jej nie znajdę, wpadałam w panikę. Z nerwów mam jeszcze większą biegunkę. W nocy muszę wstawać dziesięć do piętnastu razy, tylko dlatego że mam biegunkę i muszę iść do toalety. Nie rozumiem, skąd się bierze cały ten stolec – to tak, jakby wychodziło ze mnie dużo więcej, niż kiedykolwiek jem!”
„Miałam tyle chorób, że mam tego po prostu dość. W wieku 18 lat miałam zespół nerczycowy. Przez dwa lata byłam nieustannie w szpitalu. Miałam tyle wody w organizmie, że było to niebezpieczne dla serca. Prawie nic nie piłam, bo bałam się, że znowu zatrzymam wodę, ponieważ moje nerki nie działają. Przez półtora roku miałam jadłowstręt psychiczny i prawie nie piłam z powodu problemów z nerkami. Po anoreksji miałam raka skóry; teraz mam paniczny lęk przed rakiem. Kiedy czuję ból, od razu myślę, że to musi być rak. Doprowadzam się do szaleństwa. Jest tak źle, że wolałabym umrzeć, niż żyć z tym lękiem. Ciągle mam ropne krosty na skórze. Do tej pory miałam około 100 i za każdym razem trzeba je było nacinać. Nie mogę już ufać mojemu ciału. A teraz mówią mi jeszcze, że potrzebuję sztucznego odbytu!”
„Nie chcę, żeby było widać, jak jestem zdenerwowana, dlatego robię dobrą minę. Moje troje dzieci znaczy dla mnie wszystko. Ale mam dość własnych myśli; ciągle się nimi martwię i nie mogę ich spuścić z oczu. Myśli krążą w mojej głowie; w mojej głowie umierają, jak tylko wychodzą z domu. Wprost widzę, jak organizuję za nie mszę żałobną. Widzę też siebie leżącą martwą. Mam poczucie, że cała odpowiedzialność za dzieci spoczywa na mnie i doprowadza mnie to do szału. Nawet jeśli mają zwykłą grypę, myślę, że może to przejść w zapalenie opon mózgowych. Ciągle planuję i organizuję, dbam, żeby wszystko przebiegało bez zakłóceń. Kiedy w naszej rodzinie jest jakaś okazja do świętowania, urodziny czy Boże Narodzenie, robię z tego wielkie wydarzenie. To tak, jakbym przeżywała to po raz ostatni i chcę, żeby było wyjątkowe. Tak bardzo boję się przyszłości: dziś jeszcze się śmieję, a jutro mogę być już martwa. Biorę fluwoksaminę, żeby być spokojną. Ale nawet z tabletkami drżę z nerwów. Czuję się tak wzburzona i przestymulowana. Mój ojciec zmarł, kiedy miałam 18 lat – był dobrym człowiekiem i naprawdę go kochałam. Miał kilka zawałów serca. Za każdym razem, kiedy słyszałam syrenę karetki, myślałam, że to on i że on nie żyje. Kiedy zmarł, straciłam pewność siebie.”
„Mam niespokojne nogi, muszę je trzymać w ruchu. Zawsze muszę coś robić, żeby moje myśli nie zwariowały; kiedy chodzę, mogę się uspokoić. Gdy czuję się chora, krosty pojawiają się częściej i mam spontaniczne siniaki na nogach. W nocy bardzo się pocę, ale też w ciągu dnia. Pot po prostu spływa. Zwykle jestem raczej zmarźlakiem, ale czasami mam też uderzenia gorąca. Mój cykl miesiączkowy jest całkowicie zaburzony; dlatego też biorę tabletki antykoncepcyjne, ponieważ miałam tak silne krwawienia z licznymi skrzepami. Przed miesiączką mam bóle głowy i sztywność szyi oraz potylicy. Wtedy jestem jeszcze bardziej nerwowa niż zwykle. Od narodzin pierwszego dziecka mam zespół cieśni nadgarstka; moje ręce drętwieją i mam skurcze w stopach.”
„Głośnej muzyki nie znoszę. Przy głośnej muzyce słyszę głosy w głowie, które mówią ‚Pomóż mi, pomóż mi’, albo słyszę kogoś płakać. To tak, jakby ktoś stał za drzwiami i mnie wołał. Ciągle śnię o wojnie, o wszystkich domach, które zostały splądrowane. Śnię, że ukrywam się z dziećmi w piwnicy domu. Już jako dziecko o tym śniłam, a wtedy jeszcze nie miałam dzieci! Bardzo boję się rozdzielenia od moich dzieci. Widzę ludzi odprowadzanych przez żołnierzy z domów i ładowanych na ciężarówki. We śnie chowam dzieci pod deskami podłogi i czekam za drzwiami. Kiedy przychodzą żołnierze, mówię im, że nikogo tu nie ma i żeby zabrali mnie, jeśli już muszą. To uczucie towarzyszy mi nieustannie, ta straszna myśl, że moje dzieci zostaną wyrwane i oddzielone ode mnie. Musiałyby żyć bez mnie. Są wciąż takie młode. Przy samej myśli o tym mam palpitacje serca.”
Minęło kilka miesięcy i przepisałam pacjentce wiele środków: Argentum nitricum, Arsenicum, Arsenicum iodatum, Anthracinum, Crotalus horridus, Aconitum, Stramonium, Natrium sulphuricum i Cimicifuga, bez znaczących zmian w jej stanie. Opowiadała mi dalej, jak się czuje w tej sytuacji: „Zawsze się śpieszę. Połykam jedzenie, jakby go było za mało; kończę je, zanim moja rodzina w ogóle zacznie! Chodzę tak szybko, że prawie biegnę. Nie mogę usiedzieć i czytać książki, bo myśli kręcą się w głowie. To tak, jakbym ścigała się ze śmiercią. W nocy mam uczucie ucisku w klatce piersiowej; jakby ktoś na niej siedział. Wciąż śnię o wojnie. We śnie muszę wrócić do miasta, w którym mieszkam, i mówi się mi, że nie mogę tam iść, bo panuje wojna. Muszę wrócić do dzieci, chronić je i ukryć, ale i tak zostają odkryte. Bycie wyrwanym od własnych dzieci jest najgorszą rzeczą, jaką można sobie wyobrazić. Obejrzałam film ›Decyzja Sophie‹, w którym kobieta w obozie koncentracyjnym musi zdecydować, które z jej dwojga dzieci ma przeżyć – po tym nie spałam przez wiele nocy. To tak, jakbym sama była na wojnie. Kiedy jestem na ulicy lub na ławce, myślę, że ktoś może przyjść i otworzyć ogień. Myślę ‚na szczęście dzieci teraz nie są ze mną’. Boję się ciemności, jakby coś mogło mnie nagle chwycić. Wszystko, co jest nade mną, budzi we mnie lęk; jako dziecko wpadałam w histerię, jeśli moja twarz była przykryta wodą.”
W tym momencie przepisałam pacjentce Hydrocyanicum acidum C200, chociaż nie pojawiło się to w żadnej z moich repertoryzacji. Obraz pacjentki wydawał się odpowiadać matce, która w czasie wojny została rozdzielona z dziećmi i wywieziona ciężarówką. Musiała też cierpieć z głodu, bo tak szybko połykała jedzenie. Ponieważ ciągle wracała do tematu II wojny światowej i czuła pociąg do wiary żydowskiej, założyłam, że w swoim własnym sposobie opowiada o obozie koncentracyjnym. Warto zauważyć, że pacjentka nie mówiła nic o poprzednich wcieleniach i nie interesowała się tym tematem.
Kilka dni po podaniu leku zadzwoniła do mnie – to był pierwszy raz, kiedy kontaktowała się ze mną między wizytami. „Mój stolec się zmienił. Stał się szary i stały, muszę go wyciskać.” Coś jeszcze? „Moje skurcze w plecach zniknęły.” Z powodu tej dolegliwości ona i jej mąż kupili już kilka łóżek i materacy, ale nigdy o tym nie wspominała. Przyzwyczaiła się do tego. Coś jeszcze? „Czuję, że mogę lepiej puścić moje dzieci.”
W kolejnych miesiącach jej stan poprawił się gwałtownie. Przybrała na wadze i musiała kupić nowe ubrania, bo wcześniej była bardzo chuda. Skurcze w plecach (opisthotonus) zniknęły całkowicie, a jej stolce się unormowały. Nie musiała już ciągle chodzić do toalety. Dla niej wielkim sukcesem było pójście na zakupy bez pieluch i zaczęła robić rzeczy, których nie robiła od lat. Cieszyła się czytaniem książki bez sprawdzania co kilka sekund, co robią dzieci. Miała ropną krostę, która jednak zagoiła się bez dalszego leczenia. Dawna łuszczyca pojawiła się krótkotrwale w jednym miejscu, a samoistne siniaki ustały. Niepokój w nogach zmniejszył się, ale utrzymywał się jeszcze kilka miesięcy. Jej miesiączka stała się mniej obfita i przestała być tak zlepiona. Powiedziała: „Jestem bardzo zadowolona. Nadal niezbyt chętnie myślę o przyszłości, ale jestem szczęśliwa z teraźniejszości.”
Około siedmiu miesięcy po zażyciu środka wróciła zrozpaczona. Miała silne bóle w stawach i skurcze w plecach. W nocy mocno zaciskała zęby i wyginała się do tyłu. Miała też znów krwawą biegunkę. „Czasami czuję się jakbym była w innym świecie. Widzę ludzi biegających, a ktoś stoi na mojej piersi. Zaczynam się trząść.”
Kiedy zapytałam ją, czy stało się coś, powiedziała, że w domu, na ulicy, była świadkiem strasznej sceny, która wywołała powrót wszystkich dolegliwości. Pewnemu Irańczykowi odmówiono azylu i miał zostać deportowany. Zrozpaczony mężczyzna polał się benzyną i się podpalił. Horror tej sceny wydobył dolegliwości na powierzchnię i lek podano ponownie.
Rok po podaniu środka sytuacja pacjentki wyglądała następująco (potem przeprowadziłam się do Nowej Zelandii i nie leczyłam jej już osobiście): wszystkie leki konwencjonalne, w tym prednizon, zostały odstawione (uwaga: prednizon nie miał wpływu na leczenie homeopatyczne). Wypróżnienia się unormowały: brak biegunek, brak bólu i brak wzdęć w jamie brzusznej. Ogólny niepokój wyraźnie się poprawił: brak niespokojnych nóg, nie była już tak napięta ani w ciągłym pośpiechu. Brak ropnych krost i siniaków. Cykl miesiączkowy się poprawił: brak uderzeń gorąca, brak wzdęć, brak depresji. Zwiększyła się też ostrość wzroku pacjentki: jej widzenie bywało czasami „okropne”, zwłaszcza gdy była zestresowana. Od czasu do czasu wciąż odczuwała uczucie guzka w gardle i przez chwilę myślała o raku krtani, ale i to stopniowo się poprawiało. Zaczęła znów pracować jako nauczycielka.