Jemma, spanielka z
autoimmunną niedokrwistością hemolityczną

Jemma, ośmioletnia suczka rasy spaniel, została po raz pierwszy przyjęta na wizytę w marcu 2009 z ciężkim zapaleniem wątroby, anemią, żółtym moczem i anoreksją.

Od trzech dni nieustannie traciła na wadze. Właścicielka przypuszczała, że została ugryziona przez węża, gdy była przez dwa dni poza domem, a Jemma pozostawała pod opieką rodziny. Badania krwi wykazały autoimmunną niedokrwistość hemolityczną (AIHA) oraz zapalenie trzustki.

Jemma to pies, który nadmiernie głośno szczeka i bardzo dużo szczeka, jest bardzo płochliwy, szczeka na dzieci z samochodu i broni posesji, gdy przychodzi listonosz. Atakuje nagle i jest bardzo zazdrosny. Nawet próbuje ugryźć swoją właścicielkę, gdy ta chce jej coś zabrać lub podejść do miski z jedzeniem, gryzie inne psy, np. gdy przy drzwiach tworzy się korek, a każdy weterynarz, który zachowuje się niepewnie, zostaje przez nią ugryziony — bardzo mocno, aż leci krew.

Pomimo swojego terytorialnego zachowania Jemma uwielbia być głaskana i w naszej praktyce wydaje się raczej nieśmiała. Kocha deszcz i zabiera sobie jedzenie na zewnątrz, by jeść w deszczu. Nigdy nie kładzie się na słońcu. Nienawidzi ptaków i goni je w ogrodzie.

Kontrole:
Jej stan stopniowo poprawiał się przez okres 10 dni i zaczęła znowu jeść oraz pić.
Dwie tygodnie po pierwszej transfuzji krwi wszystkie objawy jednak powróciły, wątroba wydawała się powiększona, miała gorączkę (39,2°C) i dyszała. Jej głowa wydawała się gorąca i nie chciała jeść. Badanie ultrasonograficzne wykazało nieprawidłowo powiększoną wątrobę, a specjalista ponownie postawił diagnozę AIHA. Otrzymała kolejną transfuzję krwi; podałem ponownie Crotalus Horridus C 30, jedną dawkę, a następnie rozpocząłem codzienne podawanie Phosphorus LM 1.
Dwa tygodnie później te same objawy powróciły. Otrzymała trzecią transfuzję krwi, a tym razem przepisałem Crotalus Horridus C 6, 3 razy dziennie. Phosphor został odstawiony. Jej stan poprawiał się stopniowo przez okres 5 dni, a żółtaczka i anemia ustąpiły. W tym momencie zmieniłem potencję na Crotalus Horridus C 200, dawka co drugi dzień. Ostatecznie częstotliwość podań zmniejszono do raz w tygodniu, potem raz na 2 tygodnie, a w końcu lek został całkowicie odstawiony.

Analiza:
W tym przypadku zmagałem się z wyborem między Phosphor a Crotalus horridus. W gabinecie zachowywała się zupełnie inaczej — zawsze miła i ustępliwa. W czasie choroby była bardzo chora, więc początkowo nasi pracownicy nie zauważyli żadnego „wężowego” zachowania. Jemma mieszka u babci rodziny, która jest bardzo chora i słaba, i jest jej bardzo lojalna. Moja repertoryzacja była pełna żółtaczki i anemii, troski o rodzinę, urojeń bycia opuszczoną i czarnego moczu. Głównym powodem wyboru Crotalus Horridus była w końcu rubryka „hemolityczna niedokrwistość”, która zawiera tylko dwa środki: Crotalus horridus i Hirudo medicinalis. AIHA była chorobą aktualną, a głębszą przyczyną mogło być urojeniowe poczucie bycia opuszczoną.

Przeglądając homeopatyczny przebieg przypadku, może wydawać się pochopne przejście na Phosphor. Powolne początkowe ozdrowienie i uczucie paniki w tej fazie skłoniły mnie do takiego postępowania. Jeśli równocześnie podana zostaje transfuzja krwi, łatwo można uwierzyć, że lek pomógł, chociaż w rzeczywistości był to efekt reakcji na transfuzję.

Mangialavori pisze: „Spośród węży społecznie dostosowanych Crotalus horridus jest najbardziej społeczny. Może bardzo przypominać Phosphor. Jest bardzo sympatyczny. Grzechotnik zazwyczaj podporządkowuje się silniejszej osobowości. Doświadczają oni rodziny jako nieuniknionego obowiązku. Urojenia prześladowcze wynikają z przekonania, że są zobowiązani do zachowań społecznych i utrzymywania kontaktów rodzinnych.”

Henri Stephenson prowadzi małą praktykę weterynaryjną na Sunshine Coast w Australii.

©Jens Bredehorn/PIXELIO