Podczas gdy obraz genius epidemicus Covid-19 początkowo da się złożyć jedynie z kilku mało charakterystycznych elementów układanki, Rajan Sankaran z Mumbaju, kilka tygodni później uzyskuje dostęp do zróżnicowanej indywidualnej symptomatologii pacjentów z pozytywnym wynikiem SARS-CoV-2 z Iranu, gdzie pandemia od połowy lutego rozprzestrzenia się gwałtownie.
Jego uczennica, irańska lekarka Aditya Kasariyans, prosi go o wsparcie przy wyborze leku dla pacjentów z Covid-19. Według analizy Sankarana jej informacje zawężają wybór do leków Arsenicum album, Camphora, Carbo vegetabilis, Veratrum album, Bryonia i Phosphorus (zob. repertoryzacja). Nagły kolaps, zimny pot i brak niepokoju przesądzają wtedy o wyborze kamfory. Roślina lecznicza należy do botanicznej podklasy Magnoliidae. Jej centralny motyw izolowania się od świata zewnętrznego jest według Sankarana jednocześnie główną cechą pandemii. W znanym dla Camphora urojonym przekonaniu „znajduje się w swoim własnym małym świecie, w którym rzeczy są jasne, a na zewnątrz niepewne” odzwierciedla się obraz dystansowania społecznego, kwarantanny i powszechnej niepewności.
Na rekomendację Sankarana Kasariyans leczy swoich pierwszych dwóch pacjentów preparatem Camphora 1M i u każdego obserwuje znaczną poprawę. Wywiady kolejnych pacjentów potwierdzają wybór leku, a Kasariyans opisuje częściowo dramatyczne sukcesy leczenia Camphora. Na tej podstawie Sankaran proponuje Camphora jako możliwy genius epidemicus i zaleca ten lek zarówno do leczenia, jak i profilaktyki Covid-19.