| autor: Marguerite Pelt | |
W listopadzie 2005 ukazała się książka Jana Scholtensa „Tajne lantanidy”, w której objaśnia znaczenie tych nowych, homeopatycznych środków pochodzących ze współczesnych, „tajemnych” metali. Są one szczególnie pomocne w leczeniu chorób autoimmunologicznych. W ramach międzynarodowego seminarium w maju 2006 Jan udokumentował zastosowanie lantanidów przy atopowym zapaleniu skóry na przykładzie dwóch przypadków dzieci, które zostały pomyślnie leczone Neodymium carbonicum. |
|
W Holandii około 400 000 osób cierpi na atopowe zapalenie skóry; to około 2,5% ludności. Dzięki temu atopowe zapalenie skóry jest czwartą najczęstszą z dziesięciu najczęstszych chorób przewlekłych. U dzieci jest ono po astmie nawet najważniejszą chorobą przewlekłą. Ludzie z atopowym zapaleniem skóry mają (nad)wrażliwą skórę, która szybciej niż zdrowa skóra reaguje na bodźce środowiskowe. Takie bodźce mogą być: |
|
Neodymium carbonicum Po seminarium przepisałem Neodymium carbonicum kilka razy dzieciom z atopowym zapaleniem skóry, ale bez skutku. Dopiero potem zrozumiałem, że dzieci, które potrzebują Neodymium carbonicum, mają ojca nieobecnego lub wręcz nieobecnego w ogóle (postać ojca jest rozumiana jako reprezentant węgla). Dzięki temu pomocy można było udzielić małemu chłopcu, którego ojciec często był nieobecny z powodu pracy; nawet gdy ojciec był w domu, był zajęty pracą, a chłopiec wzdychał: „Chciałbym, żeby mój tata był tu częściej!” Środek ten z powodzeniem przepisałem także pacjentom, których ojciec biologiczny był nieznany. Jan Scholten łączy Neodymium carbonicum z „nieosiągalnym ojcem”, który jest niedostępny i nieobecny. Stadium 6 układu okresowego symbolizuje odwagę i potrzebę udowodnienia się. Ma też tajemniczy aspekt: „ukrywać się, zakrywać się, trzymać w tajemnicy” to słowa opisujące ten aspekt. W reakcji na brak ojcowskiej uwagi pacjenci wybierają trudną ścieżkę: „stają się odważnymi ryzykantami”. Muszą udowodnić światu, że są niezależni i nie potrzebują ojca, by poczucie własnej wartości (węgla) się pojawiło. To tak, jakby ich skóra była rodzajem zbroi, za którą ukrywają swoją wrażliwość. Skóra staje się grubsza, czerwona, swędzi i jest nadwrażliwa. Zespół jelita drażliwego |
|
![]() |
Typ 1: Komórki tuczne wiążą przeciwciała IgE i uwalniają mediatory komórek tucznych, takie jak histamina, która wywołuje reakcję alergiczną. Reakcja następuje po około 20 minutach. Badania: badanie krwi na IgE (test RAST), test skórny, dieta eliminacyjna. Przykłady: wstrząs anafilaktyczny (omdlenie i wstrząs); atopia (astma i egzema); alergie pokarmowe; nadwrażliwości na leki; katar sienny. |
Typ 3: Kompleksy immunologiczne (antygeny związane z IgG lub IgM), które odkładają się w tkankach. Przyciąga to leukocyty i prowadzi do miejscowych uszkodzeń tkanek i zapaleń. Występuje po 6–8 godzinach. Przykłady: polyarteriitis nodosa (zapalenie tętnic); streptokokowe kłębkowe zapalenie nerek; toczeń rumieniowaty układowy (choroba autoimmunologiczna). Typ 4: Limfocyty T uczulone na antygen produkują cytokiny, które wywołują miejscowe reakcje zapalne, np. po przeszczepach narządów. Występuje po 48–72 godzinach. Przykłady: uczulenie na nikiel, sarkoidoza, choroba Crohna. Artykuł w skróconej formie ukazał się w holenderskim czasopiśmie „Homöopathie”, 2/2008 |
|
Zdjęcia: Wikimedia Commons |
