autor: Arul Manickam
14-letnia dziewczynka, która od roku cierpi na łuszczycę – głównie na twarzy i kończynach – przyszła na wizytę. Wysypka była gorsza zimą i lepsza latem. Świąd nasilał się w nocy i po kąpieli oraz lekko krwawił, gdy się drapała.
O sobie mówiła tak:
„Chcę robić wszystkie rzeczy natychmiast, gdy tylko o nich pomyślę. Dlaczego miałabym słuchać opinii innych? Nie lubię, gdy się mnie krytykuje.
Chcę wyjść, by zobaczyć wszystkie miejsca, których jeszcze nie widziałam, ale obecnie nie mogę wychodzić na zewnątrz.
Chcę jeść wszystkie potrawy, które lubię, ale wiele pokarmów jest dla mnie niedostępnych i nie mogę nosić porządnych ubrań. Teraz muszę ciągle patrzeć na to samo miejsce w naszym domu; jestem uwięziona w moim pokoju. Nie lubię być w naszym domu. Gdybym mogła wyjść, bawiłabym się, jadła dobre jedzenie i cieszyła oko pięknym widokiem. Chciałabym pójść do ogrodu przy świątyni, to byłoby dla mnie miłe.
Nie lubię być sama. Nie potrafię sama wykonywać moich obowiązków, rodzice muszą mi pomagać w codziennych czynnościach. W domu nikt ze mną nie rozmawia; czas płynie wolno, nie chcę przebywać długo w tym samym miejscu. Chcę iść do świątyni Velankanni (miejsce kultu w Zatoce Bengalskiej). Moje przyjaciółki odwiedziły tę świątynię i opowiadały mi, jak tam jest pięknie. Gdybym mogła jeździć w różne miejsca, mogłabym się zrelaksować. Ale z powodu mojej choroby wolę zostawać w pokoju i nie rozmawiać.
Boję się, że moje dolegliwości przejdą na mózg, serce lub płuca; że łuszczące się zmiany mogą wpaść do jedzenia, gdy jem, i zarazić moje narządy wewnętrzne. Mogłoby to wpłynąć na mózg i doprowadzić mnie do obłędu, jak mojego ojca, który cierpi na chorobę psychiczną.
Boję się, że jeśli ten stan będzie trwać długo, w końcu zostanę wykluczona ze społeczeństwa. Chcę płakać sama. Ból w ranach budzi we mnie pragnienie umierania – pulsuje i ciągnie. Boję się umrzeć z powodu mojej choroby.
Ciągle martwię się, co inni o mnie myślą i co o mnie mówią.
W szkole jestem ignorowana przez innych uczniów i nauczycieli; nie chcą się zbliżać do mnie ani mnie dotykać. Denerwuje mnie, gdy ludzie bardzo się mi przyglądają i pytają, dlaczego mam tę chorobę, co mi się stało? Czuję, że wszyscy mnie obserwują, wstydzą się tego, nawet jeśli patrzą współczująco. Nie, nie chcę już chodzić do szkoły i nie chcę już wychodzić. Nikt ze mną nie rozmawia, nawet w domu. Nie lubię rozmawiać z obcymi, z powodu tego, co ludzie o mnie mówią. Mam palpitacje, gdy muszę rozmawiać z obcymi.
Uważam, że mam chorobę zakaźną, którą zarażam wszystkich, dlatego nie lubię przebywać w miejscach publicznych.
Jeśli ta choroba się utrzyma, nie będę mogła wychodzić z domu. Ale nie chcę być w więzieniu, oszaleję, jeśli ten stan będzie trwał. Chcę umrzeć.
Złość ogarnia mnie, gdy ludzie mnie popychają. Dlaczego mam słuchać rad tych ludzi? Czuję się słaba i bezsilna, ci ludzie są silni i potężni, bo są zdrowi, to jedyny powód, dla którego mogą tak mną rozkazować.
Mój ojciec ma taki sam problem z łuszczycą z objawami obłędu, więc ludzie mówią, że moja choroba pochodzi od niego i że on jest szalony. Bardzo się denerwuję, gdy inni robią takie uwagi o moim ojcu. Nie wiem, jak ta choroba na mnie przyszła, dlatego bardzo uważam na swoje działania. Gdyby mój ojciec był zdrowy, byłby dla mnie czuły i dawałby mi zabawki.
Moja matka ciągle płacze i gani mnie z powodu mojej choroby. Mówi: „Dlaczego cię urodziłam? Odejdź i umrzyj!” Dostaję dużo wyrzutów. Uważam, że zrobiłam coś złego. Często chcę umrzeć, gdy matka na mnie nakrzyczy. Czuję, że ją przeszkadzam. Moja matka nie kupuje mi zabawek, tylko mojej siostrze. Gdybym nie miała tej choroby, opiekowałaby się mną tak jak moją młodszą siostrą. Matka często gotuje potrawy, których nie lubię i których nie chcę jeść, i kupuje rzeczy, których nie lubię. Wtedy złościsz się i pytam ją, dlaczego robi takie jedzenie.
Jeden z moich krewnych z rodziny bije moją matkę. Boję się, co się stanie z moją matką. Mój brat został dźgnięty przez bandziorów i zemdlałam, gdy zobaczyłam krew. Od tamtej pory nie mogę patrzeć na krew, bardzo mnie to przeraża. Boję się wypadków, krwi, obrażeń i kłótni.
Chcę oglądać kreskówki w telewizji i śmiać się z dowcipów. Chciałabym grać w tenis i krykieta – to ekscytujące i pobudzające gry, które dają radość życia. Nie potrafię sama wykonywać moich codziennych obowiązków.”
Z punktu widzenia matki: „Ona zawsze się kłóci z siostrą. Jest bardzo uparta i nie chce ustąpić, robi co chce. Łatwo się złości i nie chce wykonywać codziennych prac bez pomocy innych. Jest egoistyczna i nie okazuje uczuć wobec siostry.”
Łuszczyca
Obserwacje
Ogólnie:
Pocenie się nad górną wargą i na karku
Klimat: Wysypka < zima
Zimą – pragnienie
Lato – niechęć
(Pocenie się, gorąco, niechęć)
Lubi maksimum o każdej porze roku
Okrycie: duża niechęć o każdej porze roku
Kąpiel:
zwykła woda o każdej porze roku
Apetyt: dobry
Pragnienie: 2–3 litry / dzień
Aktywność fizyczna: niezadowalająca, co drugi dzień, zaparcia
Ból przy wypróżnianiu, sporadyczne krwawienia.
Mocz: normalny
Miesiączka: trwająca 10 dni w ciągu ostatnich 4 miesięcy, regularna.
Sny: „Dużo węży jest wokół nas; nikogo nie ma oprócz mnie i mojej matki. To krytyczna sytuacja. Nikt nie jest tam, by ją powstrzymać, i wołamy o pomoc. Myślę, że umrzemy. Potem węże znikają i możemy uciec. Bóg nas uratował.”
Jedzenie i picie: Pragnienie ryżu z twarogiem/tofu, pieprzu; pieprz nadaje Pongalowi[a] smak
Rysunek:
Proszę ją, aby narysowała kilka obrazków i spontanicznie opowiedziała o nich.
1 . Jabłko, winogrono, mango: „Chcę jeść jabłka, bo są takie słodkie. I chcę winogron oraz mango, mają kwaśny smak; te owoce smakują mi dużo bardziej niż inne owoce.”
2 .
Kwiaty – róże, jaśmin: „Oba wyglądają bardzo ładnie, możemy je pięknie udekorować. Chcę być sama, bo wtedy nikt nie może mówić o mojej chorobie. Przebywanie na łonie natury jest relaksujące.”
3 . Góra, słońce, rzeka; mężczyzna wsiada do łodzi: „Tu jest naturalne, spokojne otoczenie, klimat jest chłodny, bardzo zachęcające miejsce, chcę być w tym miejscu, którego nigdy wcześniej nie widziałam. W tym miejscu odczuwam szczęście i radość.”
AM: „Proszę zamknij oczy i powiedz mi, co ci teraz spontanicznie przychodzi do głowy!”
P: „Spokojne miejsce. Nie ma tam nikogo, kto by mnie krytykował. To przyjemne miejsce, jestem szczęśliwa.”
4. Przyroda, dom z ogrodem, drzewa, ptaki, wschód słońca, słońce, ryba, kurczak, zoo: „Kocham przyrodę, lubię patrzeć, jak słońce wschodzi i zachodzi, wygląda to pięknie. Ryba i kurczak wyglądają ładnie; są moimi zwierzętami domowymi. Nigdy mnie nie niepokoiły i nie gryzły. Brak zakłóceń, brak hałasu, nikogo. Przyjemne dźwięki, miejsce wydające się chłodne. Lubię tam być, możemy ładnie się bawić, a zwierzęta domowe nas kochają. To daje mi radość. Ogrody i zoo to miejsca, które najbardziej lubię. Lubię oglądać zwierzęta, to wywołuje dobry nastrój, gdzie możemy się bawić.”
Analiza
1 . Chce zabawy i rozrywki.
2 . Chce smacznego jedzenia.
3 . Chce ekscytujących i pobudzających gier. Chce żywiołowości i pobudzenia.
4 . Chce radości i wesołości.
5 . Uważa, że czas płynie zbyt wolno (nuda).
6 . Chce być w przyjemnych miejscach z ładnym krajobrazem: świątynia, ogród, zoo, góra, słońce, rzeka, mężczyzna wsiadający do łodzi, przyroda, dom z ogrodem, drzewa, ptaki, wschód i zachód słońca, ryba.
Królestwo roślinne
Wrażliwość i reaktywność
Z jednej strony jej wrażliwość wynika z bolesnej sytuacji, która powoduje nudę i zbyt mało stymulacji, a z drugiej strony szuka rozrywki i przyjemności. Podstawowe, najważniejsze odczucie pasuje do rodziny Piperaceae.
Miasma: Trąd
Rozpacz
Poczucie opuszczenia
Wykluczenie
Wstręt, brud, upokarzająca sytuacja, dlatego unika wyglądu innych ludzi
Według schematu Rajana Sankarana :
Rodzina Piperaceae i miasma trądu wskazują na Cubeba officinalis.
Potwierdzenie: pragnienie Pongal z pieprzem pasuje do rodziny pieprzowej.
Rubryki
UMYSŁ I UCZUCIA - PRZYJEMNOŚĆ – Pragnienie: Piper methysticum (
rodzina Piperaceae)
Ogólnie - Jedzenie i Picie - Delikatesy – Pragnienie: Cubeba officinalis
Ogólnie - Jedzenie i Picie - Owoce – Pragnienie – kwaśne owoce:
Cubeba officinalis
Przepis: Cubeba officinalis C 200, jednorazowe podanie
Kontrole
Dwa miesiące później: tydzień po podaniu leku dostała gorączki i kaszlu, które trwały dwa dni. Sen jest dobry, świąd się poprawił, a strup na głowie całkowicie zniknął.
Ogólnie 50% wysypki zniknęło. Brak problemów lub krwawień przy ruchu. Natężenie rozpaczy zmniejszyło się w porównaniu z poprzednim stanem. Dziesięć dni temu poszła z koleżankami do świątyni Velankanni i dobrze się bawiła. Jej nudna i bolesna sytuacja zmieniła się teraz i wychodzi, by się zabawić.
Sześć miesięcy później: wysypka prawie zniknęła, brak świądu, brak blizn. Dobrze śpi i nie ma snów. Wypróżnienia są regularne i nie wymagają wysiłku. Psychicznie czuje się dobrze; zaczęła znowu chodzić do szkoły i teraz bardzo interesuje się materiałem nauczania. Miesza się swobodnie z innymi dziećmi. Uczucie zaniedbania prawie zniknęło. Jest bardzo szczęśliwa z powodu wyzdrowienia.
Przepis: Sac lac.
Jedenaście miesięcy później: wysypka nie wróciła; ogólnie czuje się dobrze. Była w różnych interesujących miejscach i dobrze się bawiła.
Łuszczyca 
Przepis: Sac lac.
Pietnaście miesięcy później: Niewielkie wysypki z lekkim świądem na kolanach i palcach, trwające miesiąc. Pięć miesięcy później wróciła, ponieważ obawiała się, że wysypka może pojawić się ponownie.
Przepis: Cubeba officinalis C 200, jedna dawka
Jeden miesiąc później: Wysypka całkowicie zniknęła, brak świądu. Przepisano Sac lac.
Dwa miesiące później: brak nawrotu, jest zdrowa fizycznie i psychicznie i dobrze się uczy. Pragnienie przyjemności i rozrywki zmniejszyło się w porównaniu z poprzednim stanem.
Artykuł został opublikowany na www.interhomeopathy.org
Zdjęcia: Arul Manickam
Kategoria: Przypadki
Słowa kluczowe: Psoriasis, nuda, pragnienie pieprzu, Strach vor der Sch
[1] Pongal, tradycyjna indyjska potrawa, to rodzaj papki ryżowej z świeżym mlekiem i syropem z cukru palmowego. Aromat ghee i pieprzu nadaje typowy smak Pongalowi.
