Przejdź do głównej zawartości Przejdź do wyszukiwania Przejdź do głównej nawigacji
Skontaktuj się z nami za pośrednictwem naszej infolinii zamówień: +49 (0) 7626 974 9700 / Napisz do nas: +49 (0) 160 652 2038 (pon.-pt. 8:00-20:00, sob. 8:00-12:00)

Od lęku do miłości: studium przypadku Lac humanum

Aktualności

Danielle jest uroczą kobietą. Urodziła się w 1952 roku, jest buddystką i obserwatorką ptaków. Pracowała w firmie inwestycyjnej męża, ale wykazywała niewielkie zainteresowanie tą dziedziną. Nosi krótkie, proste włosy i ma różowe, wysoko osadzone kości policzkowe. Jak wiele kobiet w Seattle ubiera się sportowo i praktycznie w stylu outdoor.

Przedstawiam ten przypadek jako przykład głębokiego ozdrowienia, które nie nastąpiło z dnia na dzień ani wskutek jednorazowego przyjęcia leku, lecz należy je rozumieć jako proces rozwijający się przez kilka lat. Chcę pokazać, jak pacjenci mogą się zmieniać pod wpływem długotrwałego stosowania dobrego środka oraz jak towarzyszące leczeniu wsparcie terapeutyczne — które w omawianym przypadku skłaniało do autorefleksji — ustanawia nowe kryteria dla badania i uznawania własnego procesu uzdrowienia.

(Uwaga redakcyjna: ten opis przypadku został znacznie skrócony, zachowano jednak jak najpełniej kluczowe ustalenia z anamnez prowadzonych przez ponad dziewięć lat.)

Marzec 2003 – powołanie do kontemplacji

Danielle (D): „Moim pierwszym priorytetem nie jest zdrowie fizyczne. Mam powołanie do kontemplacji. Chciałabym wyjaśnić dla siebie, jak mogę mieć więcej radości i służyć innym. Ale nie jestem wystarczająco zrównoważona, by stawić czoła tym sprawom. Czasami nie mogę tego znieść (łzy). Czy ma sens, bym poszukała pomocy?”

„Jestem buddystką od 1986 roku i codziennie praktykuję dwie godziny medytacji. Uważam, że homeopatia jest uzupełnieniem medytacji.

„Mój ojciec był olbrzymem – miał niski, pełen wściekłości głos. Groził, że nas uderzy; znieważał nas słownie. Bałam się go bardzo, ale wielokrotnie mu się sprzeciwiałam. Miałam przed nim ogromny lęk. Sądziłam, że zasłużyłam na to, co do mnie czuł. Kiedy był bardzo stary, mieliśmy bliską relację. Zmarł w listopadzie 2001 roku. Noc, w której umarł, była bardzo niespokojna z powodu mojej wizyty. Wyraził wobec mnie swoją nienawiść, nieufność i negatywne uczucia. Doprowadziło mnie to do stanu czystego przerażenia. Od jego śmierci jestem wrakiem. Potrafię przyjąć to, co mi „ofiarował”. Nie potrafię bywać z przyjaciółmi, bo jestem dumna z prowadzenia uczciwego życia….”

Krista Heron (KH): Uczciwe życie?

Milchmittel-in-der-Homoeopathie-Farokh-J-Master.jpg

D: „Każda przyjaźń jest oparta na kłamstwie, bo oni mnie nie lubią. Nie ufam im na tyle, by powiedzieć, jak kruche jest moje zdrowie psychiczne. Pod spodem zawsze jest uczucie niewartościowości. Gdybym wierzyła, że mój ciało i mój duch zginęłyby, gdybym skoczyła z klifu, zrobiłabym to. Ale wierzę, że mój duch na tym ucierpiałby. Ta samoabsorpcja i to skupienie na sobie jest bardzo bolesne. Znalazłam sposoby, by się zatracić. Potrafię odczuwać radość tylko wtedy, gdy jestem na długich rekolekcjach sama i mój ból w tych momentach się ujawnia.

„Czuję się niewystarczająca, intelektualnie gorsza, nieatrakcyjna i niezręczna społecznie. Jako nastolatka prawie nie mówiłam. W dwudziestce rzuciłam się w pracę i wyszłam za kogoś, kogo nie lubiłam i z którym dzięki temu nie musiałam budować relacji. Dziś nigdy bym go nie poślubiła. Mój mąż tego nie rozumie.

„Mam dwie siostry, obie starsze ode mnie. Jesteśmy do siebie bardzo podobne fizycznie, wszystkie mamy zapalenie rozcięgna podeszwowego. Moje pochodzi od uszkodzonego nerwu kulszowego po prawej stronie, z powodu długiego siedzenia podczas medytacji. Dorastałam na Filipinach boso, teraz już nie chodzę boso.

„Mam zaparcia przez całe życie i hemoroidy.

„Mam skłonność do zapaleń zatok i łapię przeziębienia, które schodzą do klatki piersiowej. Gdy piję mleko, puchną mi oczy i zatoki i dostaję kataru. Jestem też uczulenia na pleśń, muszę kichać i swędzi mnie podniebienie. Czasami wiosną mam alergie i możliwe, że jestem uczulona na pszenicę. Gdy jem mniej, te objawy ustępują.

„Mam też problemy z krążeniem. Moja matka miała wysokie ciśnienie, TIA i małe udary.

„Jako dziecko często miałam grypę z wysoką gorączką; leczono mnie penicyliną. Zawsze goniłam za ciężarówką na polu, gdy rozsypywała pestycydy.

„Gdy byłam mała, bałam się ludzi. Nie rozmawiałam z dorosłymi. Byłam samotniczką.

„Mój ojciec pracował w marynarce. Do 15. roku życia mieszkałam na bazie marynarki. Co dwa lata przeprowadzały się całe rodziny, jedni wyjeżdżali, inni przyjeżdżali. Nieliczni zostawali. Chodziłam do szkoły katolickiej.

„Moja matka zawsze miała mnóstwo spraw na głowie; wszyscy do nas przychodzili. Pakowała nas do samochodu i zabierała na wycieczki. Byliśmy jak drużyna harcerek; na niemowlęta nie miała za bardzo czasu; traktowała nas jak dorosłych.

„Relacja moich rodziców była okropna, a jednak ona go broniła. Czułam się przez nią zdradzona. Stało się to polem bitwy między mną a moim ojcem. Zawsze wiedziałam, że mama mnie lubi. Nie potrafiła z nim funkcjonować… tak jak ja to robię w moim małżeństwie. Oboje mamy zdolność dostrzegania, że druga osoba cierpi, i dobrowolnie zobowiązujemy się nie wyrządzać jej więcej krzywdy, choć kosztem samych siebie. Gdybym odeszła, zaszkodziłoby to mojemu mężowi.

„Nie chciałam być w związku, a mimo to ciągle byłam w jednym; nawet próbowałam z kobietami. Kiedy poznałam Sama, wiedziałam, że muszę go poślubić. W dniu naszego ślubu go nienawidziłam. Ma tak dużo władzy, bo ja mu ją daję. To ma coś wspólnego z masochizmem, chodzi o puszczenie, niewdawanie się. On jest nieuprzejmy i egoistyczny, a mimo to kocham go jak ojca. Czuję się skrępowana, uwięziona, chcę się wydostać. Rozważałam klasztory zakonne. Mam już jednego męża, który mnie nienawidzi i który jest „martwy”; może nie byłoby źle mieć jeszcze jednego… Nie ma wyraźnych granic między moim ojcem a moim mężem. Biorę odpowiedzialność za to, co oni czują. Są zdania, że się mylę i mają rację.

„Chcę mieć otwarte serce. Nie chcę być nikomu ciężarem.”

KH: Te konflikty z ojcem?

D: „Było ostro. Całe moje życie stało się walką. Już wcześnie spałam z żołnierzami; stałam się tym, czego mój ojciec nienawidził. Prowokowałam ojca, by mnie bił. Czułam zadowolenie z jego cierpienia i mówiłam: ‚No dalej’. Czułam tak straszną nienawiść, która potem obracała się przeciwko mnie.”

KH: Powracające sny?

D: „Jestem sparaliżowana i ktoś jest w pokoju i chce mnie zabić. Nie mogę się obudzić i uciec.”

KH: Lęki?

D: „Że zostanę zabita przez mężczyznę. Jako dziecko miałam fantazję, że opuszczam swoje ciało; odłączałam się od doświadczenia.

„Sytuacje społeczne są bolesne. Boję się, że ludzie – nawet niemowlęta – wyczują moją nicość i nie zareagują, nie nawiążą ze mną kontaktu. Nigdy nie chciałam mieć dzieci.

„Nie uprawiamy seksu; jestem wstrzemięźliwa seksualnie od 1989 roku. W wieku czterdziestu pięciu lat miałam histerektomię z powodu mięśniaków macicy, potem wystąpiły uderzenia gorąca. Było to emocjonalnie miażdżące. Moje okno na macierzyństwo zostało zamknięte, ten moment, kiedy mogą się urodzić dzieci. Uważam, że macica jest organem odżywczym, że jest „żeńska”.

KH: Gniew?

D: „Milknę. Wykluczam ludzi; murem się okładam.”

Zalecenie: Lac caninum 200

Analiza

Rozpoznałam, że Danielle potrzebuje środka z grupy „mlek”, i zauważyłam kilka znajomych pojęć wskazujących na tę konkretną grupę: kłamstwo, maska i niewartościowość.

Kontrola

Środek pomógł jej przezwyciężyć depresję i dodał odwagi do dalszego działania. Potrzeba jedzenia pocieszenia zmniejszyła się. Jednak po pewnym czasie depresja powróciła; poddawała się samoocenie i krytyce. „Dlaczego nie potrafię kochać Sama? Co ze mną nie tak? Dlaczego nie robię w życiu tego, co mi się podoba? Czuję się głupio, gdy proszę o pomoc.”

Zalecenie: Lac caninum 200, a potem 1M pomogło jej na poziomie emocjonalnym.

D: „Czuję się emocjonalnie lepiej, bardziej akceptuję mój gniew i złość. Już tak bardzo nie ocenianiam siebie.” Fizycznie poprawiły się tylko jej alergie. W następnych miesiącach nadal jednak borykała się z trudnościami. „Boję się tak bardzo, że powiem coś złego lub głupiego. Przekaz, który się za tym kryje, to nienawiść do samej siebie. Z góry założyłam, że we wszystkim, co kocham, nie będę dobra. Dlatego pracuję w administracji i buduję sobie reputację kompetentnej. Czuję się bardzo ograniczona; jestem nieśmiała i podejrzliwa. Boję się, że sobie nie poradzę, bo nie jestem wystarczająco inteligentna albo empatyczna.”

W marcu 2004, między innymi ze względu na następujące objawy, podano Lac defloratum: pragnienie pójścia do klasztoru, znoszenie obrażeń słownych i mimo to dawanie innym.

Kwiecień 2004 – upadek w depresję

D: „Mam ogromne pragnienie mleka.

„Wpadam w depresję. Łączę moje życie z życiem mojej matki: ona, tak jak ja, miała niską samoocenę. Istnieją zdumiewające paralelności: jej maska, która nie pozwalała nikomu naprawdę jej poznać; to, co czuła do męża; nie miała wielu przyjaciół, ale wielu ludzi ją lubiło i podziwiało; uważali ją za kompetentną. Była depresyjna, ale miała niesamowitą wytrzymałość. Boję się, że moje własne wytrzymałość zwycięży; że nic z tego nie ma związku z moim ojcem ani z Samem; to naprawdę tylko lęk, niska samoocena i poczucie cierpienia, konieczność pozostania przy życiu. Jest niewiele powodów do radości na co dzień.

„Moje ciało fizyczne zawsze uważałam za obrzydliwe. Czuję się gruba i brzydka, zwłaszcza moje uda. Miałam sen. Kierowca autobusu spojrzał na mnie i odjechał. Czułam się odcięta od wszystkich.”

Zalecenie: Lac humanum 200

Analiza

Jest zupełnie jasne, że Lac defloratum nie było właściwe: wpada w depresję i ma poczucie, że musi dźwigać swoje mizernie wyglądające życie jak bardzo ciężki ciężar. Czuje się jeszcze bardziej odcięta, jak wskazuje sen. Potrzebuje jednak nadal środka z grupy mlek, ponieważ widzi paralelę między życiem matki a własnym oraz ma wyraźne pragnienie mleka.

Czerwiec 2004

W kolejnych miesiącach czuła się lepiej na wielu poziomach.

D: „Moje poczucie własnej wartości jest większe i nie biczuję się już tak bardzo, także mój wstręt do samej siebie zmniejszył się. Czuję, że znów odnajduję siebie. Sam i ja rozumiemy się o wiele lepiej. Staram się porzucić rolę ofiary.

„Moje zapalenie rozcięgna podeszwowego prawie zniknęło; mam więcej energii, oraz ustąpiły zaparcia i bóle głowy. Nie siedzę już w pozycji skrzyżnych nóg do medytacji, więc bóle kulszowe poprawiły się.”

Rok później ponownie poddaje w wątpliwość swój związek.

Kwiecień 2005

D: „Nie mija dzień, w którym on by mi niczego nie zarzucał. Coraz częściej czuję się uwięziona. Nie mogę po prostu stworzyć czegoś, czego nie ma. To porównywalne z pytaniem, jak mogę kochać Izrael, będąc w Palestynie.

„Nie odczuwam nienawiści do samej siebie; nie ranię się już. Relacje z przyjaciółmi się poprawiły.

„Boję się samotności. Nie ufam swoim decyzjom; wręcz prowokuję, by znów zostać zranioną. Środek pozwolił mi zobaczyć w Samie to, co dobre.

Jej depresja powróciła: miała poczucie, że nie jest widziana i słyszana, czuła się beznadziejnie i odcięta. Mimo to zaczęła zdrowiej się nad sobą zastanawiać.

D: „Wcześniej miałam poczucie, że nic nie może się poprawić, teraz wiem, dlaczego mnie nie lubiano. Część z tego zasłużyłam, część wynikała z tego, że moja egocentryczność była źle rozumiana. Wcześniej przytłaczałam ludzi, dewaluowałam ich, gdy uważałam ich pomysły za niegodne. Teraz mam poczucie, że lepiej rozumiem, jak mogę być kimś, kto się troszczy i o kogo się troszczą.

„Moje pięty są obolałe, boli mnie plecy, mam zaparcia i alergie. Nie potrafię przestać jeść produktów mlecznych.”

Po krótkim ponownym podaniu Lac caninum, ponownie przepisałam Lac humanum 1M.

Sierpień 2005

D: „Prawie bym nie przyszła, bo czuję się tak dobrze. Zaraz po przyjęciu środka moje zaparcia ustąpiły, moje stopy poczuły się lepiej, i moja depresja też.”

„Karmiłam moją matkę. Ona z powodu udaru nie potrafi już sama jeść. Czasami jem z jej łyżki.

„Widzę świat teraz innymi oczami. Martwienie się, że ludzie mnie nie polubią, rozpada się. Jestem bardziej w kontakcie z moimi szczerymi uczuciami. Moja matka stała się dla mnie bardziej realna. Czuję się mniej winna, gdy mówię jej nie; lubię ją; czuję wdzięczność do niej; nie czuję się już powołana, by załatwiać wszystko za nią. Moja osobowość się poszerza. Jest strona mnie, którą zintegrowałam. Chcę, by mówiono na mnie Danni. Stanę się waleczna. Potrafię być troskliwa, ale to nie jest moja silna strona. Wcześniej byłoby mi z tego powodu wstyd, teraz to po prostu jest.”

W kolejnych miesiącach mówi: „Jeśli chodzi o ogólne poczucie szczęścia, czuję się wspaniale. Czuję tak dużo współczucia. W ciągu ostatniego roku wiele się zmieniło. Całe życie byłam wystawiona na ciągłą burzę negatywności, a teraz mam świadomość, by to zmienić.”

Tymczasem postanowiła rozstać się z mężem.

D: „To cudowne, ale jednocześnie jestem poruszona i niepewna. Sam chce rozmawiać, ja chcę tylko, żeby to się skończyło. Trudno rozmawiać o pieniądzach. Kiedyś pragnęłam, by albo on, albo ja umarliśmy.”

„Moje alergie znów są silne, ale mój kark jest lepszy. Znowu mam rwę kulszową.”

Zalecenie: Lac humanum 10M

W kolejnych miesiącach relacja z mężem miała wzloty i upadki.

D: „Sam i ja próbujemy ponownie. Był na wyjeździe integracyjnym, a ja byłam smutna. Czułam się samotna; miałam tylko kota.

„Nie ufam mu wystarczająco. Jestem bardziej otwarta, mniej zastraszona. Nie chcę więzi z nim. Czuję dużo przywiązania, ale też wiele odrazy.

„Potrafię widzieć Sama jako prawdziwą osobę, kogoś, kogo nie muszę odrzucać, bo nie jest taki, jakbym chciała. Będę gwałtowna, a on się wycofa. Robię małe kroki.”

Tymczasem jej matka zmarła. Jej relacja z organizacją religijną zmienia się w czasie, podobnie jak z przyjaciółmi.

D: „Moją religijność praktykuję przez medytację, nie w organizacji. Zachowują się jak kościół katolicki: jest tylko 'jedna' droga. Stopniowo wycofuję się z ról, które pełniłam w organizacji.

„Nawiązuję więcej przyjaźni. Jestem bardziej dostępna. Podejmuję ryzyko. Jestem świadoma, że jestem inna.”

Marzec 2009

D: „Często doświadczam 'głębokiego poczucia dobrostanu', co jest dla mnie nowe. Odczuwam więcej radości z samego bycia żywą. Nigdy dotąd nie wykonywałam pracy, którą uważałam za sensowną. Wciąż mam poczucie, że nie mogę odejść. Robię coraz więcej tego, czego naprawdę chcę. Wciąż jestem zdumiona, że ktoś chce się ze mną zaprzyjaźnić, ale potrafię to odczuć, nie zatracając się w tym.”

Wrzesień 2009

D: „Naprawdę chcę powiedzieć ludziom, że ich kocham. Kiedyś tego nie robiłam. Stałam się bardziej kochająca.”

W tym czasie Lac humanum 10M było powtarzane doraźnie, potem podano Lac humanum 50M.

Luty 2010

D: „Teraz mam przyjaciół i rozmawiam z nimi. To była wielka zmiana. Nie tylko rozmawiam ze starymi przyjaciółmi, ale także znajduję nowych. Moja praktyka bez ataków paniki jest całkiem inna. Rozwiązałam wiele starych wzorców.”

Kwiecień 2010

D: „Widzę siebie w świecie inaczej... Nigdy nie zdawałam sobie sprawy, że jestem zła, kiedy mam depresję. Teraz nie chcę już nosić maski.”

Listopad 2010

D: „Uważam, że to dobry moment, by zostawić Sama.”

Zajmuje to ponad rok, zanim to się rzeczywiście stanie.

Lipiec 2011

Spektrum-der-Homoeopathie-2011-3-Hund-und-Katz-Restposten-Narayana-Verlag.jpg

D: „Pracowałam w domu rekolekcyjnym. To trudne miejsce do pracy. Ludzie szufladkują cię, zastanawiają się, gdzie stoisz ze swoją praktyką duchową; uważają, że jesteś większa, niż naprawdę jesteś. Czuję potrzebę zaangażowania się dla wspólnoty, żywności ekologicznej i życia zrównoważonego. To siła napędowa, robienie czegoś naprawdę użytecznego dla planety. Tak samo jest z medytacją; planeta jej potrzebuje.”

Październik 2011

D: „Wstydzę się mojej samozadowolenia. Potrafię zablokować całą komunikację. Czuję, że mają rację, i dlatego wydaję się osądzająca. Myślę, że ludzie mogliby się czuć cezurą.”

Grudzień 2011

D: „Moja praktyka jest spokojniejsza; blokady się rozpuszczają. Dawno nie pragnęłam być martwa. Zawsze wybierałam najtrudniejszą drogę i przeszłam przez to, ale teraz odnalazłam siebie bez tego tła rozmów wewnętrznych, które mówi mi, że muszę coś robić. Pociągała mnie jakaś osoba, ale boję się, że to może być pułapka, wejście w czyjeś życie i robienie tego, co on robi.”

Styczeń 2012

D: „Dziś rano miałam sen: spacerowałam z przyjaciółką po wiejskiej okolicy i myślałam, że jesteśmy śledzone przez grupę mężczyzn. Kiedy zeszłyśmy do lasu, złapałam elfiego chłopca i położyłam rękę na jego ustach. Nie opierał się. Gdy mężczyźni przechodzili obok, patrzyli w dół do lasu i jeden z nich zobaczył chłopca na moich rękach i powiedział: ‚Cześć David’. Więc zdjęłam rękę z ust chłopca, a on zapytał, czy może spacerować przy świetle księżyca, a ja powiedziałam tak, i wtedy się obudziłam. Tak zsunęłam się ze strachu w życie.”

Analiza

To ciekawy sen: jest z przyjaciółką (podczas gdy zwykle we śnie jest sama). Są śledzone przez mężczyzn (jeden z jej największych lęków). Bierze chłopca, który się nie broni (ten chłopiec wydaje się być częścią niej samej: warto zauważyć, że zarówno jej imię, jak i imię chłopca brzmią podobnie). Groźni mężczyźni widzą chłopca na jej rękach i mówią „Cześć” (działanie niegroźne). Chłopiec zostaje uwolniony i prosi, by spacerować w świetle księżyca — obraz sielski i spokojny. Gdy się budzi, ma poczucie, że uwolniła się od lęku i może stanąć w życiu.

Kwiecień 2012

D: „Gdy ktoś się zmienia, zmienia się wszystko. Sam ma dużo szacunku dla mojej przestrzeni, jesteśmy przyjaciółmi. Delikatnie zwraca uwagę na moje czarno-białe myślenie, czego kiedyś unikałam.

„Nie medytuję już dwóch godzin dziennie i nie martwię się tym, czego wymaga organizacja. Jestem świadoma, że opisuję organizację w negatywnym świetle po to, by móc z niej odejść. Nie mam potrzeby palić mostów ani odpychać czegoś ode mnie.

„Moja siostra wydaje się mieć mnie dość. Śniło mi się dwukrotnie, że umiera. W jednym śnie szłyśmy przez zamarznięty krajobraz. Odwróciła się, by się ze mną sprzeciwić, i wtedy wpadła pod lód. Pomyślałam, 'ona umrze' i wtedy zastygła w miejscu.”

Analiza snu

Zamarznięty krajobraz najprawdopodobniej jest obrazem jej trudnego rodzinnego środowiska. 

W chwili, gdy siostra się nie zgadza (stawia na swoim), wpada pod lód; to ryzyko, którego Danielle się obawia — że jeśli się odważy sprzeciwić i wyznaczyć granicę, zostanie uwięziona i zastygnięta w miejscu. Widzę ten sen jako wyraz uzdrowienia i wskazówkę dla następnego obrazu jaźni, który musi zintegrować.

Październik 2012

W kolejnych miesiącach rozwija się dalej.

D: „Moje sny ostatnio dotyczą poczucia większego komfortu z męskim aspektem życia. Sny są jedną z rzeczy, które zawsze tłumiłam, więc dobrze jest mieć je znów w życiu. Moje sny odzwierciedlają walki między moimi dwoma imionami: Danni i Danielle. Wcześniej myślałam, że chodzi tylko o męskie i żeńskie, ale dla mnie Danni jest głębsza, bardziej intuicyjna, introwertyczna, więc to ona zostaje. Danielle to raczej maska; jest nieszczęśliwa, bo nie dostosowuje się do kultury. Teraz pojawiło się trzecie imię – Daniella – jest łagodniejsza, ktoś, kto bardziej podchodzi do ludzi. Czuję w sobie cichą radość; czuję więcej.

„Teraz potrafię wchodzić w relacje z ludźmi w sposób, w jaki wcześniej nie potrafiłam. Staję się coraz bardziej życzliwa i czuję większe połączenie z innymi; odbieram to jako odżywcze. Czuję poczucie wspólnoty z sobą i z innymi – raczej poczucie obfitości niż braku. Prawie nie jestem już w centrum.”

Styczeń 2016

Pacjentka nadal ma się dobrze. Spotykam ją od czasu do czasu i regularnie słyszę od jej przyjaciół, którzy opowiadają mi, jak dobrze jej się powodzi.

Komentarz

Od 1996 roku studiowałam u Massimo Mangialavori i wiele z tego, co rozpoznaję w naszych lekach, widzę przez jego pryzmat, uzupełniony moim własnym doświadczeniem z prawie trzydziestu lat praktyki. Współpracowaliśmy przy wielu projektach, a w ciągu ostatnich pięciu lub sześciu lat wraz z dr Betty Wood i Johnem Sobraske pisaliśmy Materia Medica Clinica. Pierwsza publikacja tej serii dotyczy środków mlecznych.

Massimo sugeruje, że przy pierwszym spotkaniu z pacjentem wymagającym Lac humanum można łatwo rozpoznać trzy motywy lub obserwacje: opuszczenie, fałszywa oblacyjność[1] (słowo używane przez Massimo, by zasugerować naturę dającą lub altruistyczną, w której skupienie nie jest na sobie, lecz na innych) oraz ambicję. Danielle mówiła o tych motywach w różny sposób. W wywiadzie początkowym mówi: „Chciałabym dla siebie wyjaśnić, jak mogę mieć więcej radości i służyć...” W dalszym toku zauważa: „Mój główny problem to robienie tego, do czego jestem powołana; unikam intymności z samą sobą i zapędzam się w zadania, zamiast podążać za moim szczęściem.” I: „Moje serce nie wie, jak właściwie działać. Boję się być egoistką, podejmować decyzję z ego, zamiast robić to, co jest dobre dla wszystkich.” Widzimy ten temat służby, zobowiązania wobec innych i ambicji, który demonstruje uzdrowienie i odtworzenie, w jej późniejszym stwierdzeniu: „Czuję potrzebę zaangażowania się dla wspólnoty, żywności ekologicznej i życia zrównoważonego. To siła napędowa, robienie czegoś naprawdę użytecznego dla planety. Tak samo jest z medytacją; planeta jej potrzebuje.”

Massimo szkicuje również cztery podstawowe tematy, które należy brać pod uwagę u pacjentów potrzebujących środka mlecznego:

Tożsamość rodzinna

Pacjentka ma trudności z postrzeganiem swojego życia i tożsamości jako oddzielnych od rodziny; zamiast tego jej życie nadal jest z nią splątane i przez nią definiowane. Dla tych ludzi własni rodzice nadal wyznaczają kluczowy punkt odniesienia. Mają też ambiwalentny stosunek do indywidualizacji. Pytają siebie: „Czy powinnam stać się odrębną osobowością? Czy to rozczaruje moich rodziców? Czy w ogóle możliwe jest bycie sobą? Czy wiem, kim jestem? Czy mogę się od nich uwolnić, oddzielić, odciąć pępowinę?” Massimo często stwierdza, że jego pacjenci reagujący na środki mleczne pochodzą z nadopiekuńczych rodzin. Doświadczyłam jednak obu form: rodzin, w których występowało skrajne zaniedbanie i nadużycia, oraz takich, które trzymały dziecko/dorosłego blisko, chcąc go uczynić niezróżnicowanym.

Ten temat pojawia się w wywiadzie początkowym w następujących wypowiedziach:

„Noc, w której umarł, była bardzo niespokojna z powodu mojej wizyty. Wyraził wobec mnie swoją nienawiść, nieufność i negatywne uczucia… Od jego śmierci jestem wrakiem… Sądziłam, że zasłużyłam na to, co do mnie czuł. Potrafię przyjąć to, co mi 'ofiarował'.“

„Łączę moje życie z życiem mojej matki: ona, tak jak ja, miała niską samoocenę. Istnieją zdumiewające paralelności: jej maska, która nie pozwalała nikomu naprawdę jej poznać; to, co czuła do męża; nie miała wielu przyjaciół, ale wielu ludzi ją lubiło i podziwiało; uważali ją za kompetentną. Była depresyjna, ale miała niesamowitą wytrzymałość. Boję się, że moje własne wytrzymałość zwycięży.”

„Stałam się tym, czego mój ojciec nienawidził. Prowokowałam ojca, by mnie bił. Czułam zadowolenie z jego cierpienia i mówiłam: 'No dalej'. Czułam tak straszną nienawiść, która potem obracała się przeciwko mnie.”

„... kocham go [męża] jak mojego ojca. Czuję się związana.”

A później, w badaniu kontrolnym, mówi: „Nie znam właściwych kroków, nie potrafię iść albo – jak moja matka – nie potrafię mówić.”

Opuszczenie

Pacjenci potrzebujący środka mlecznego często doświadczają lub boją się opuszczenia. Boją się lub czują się odcięci od rodziny lub innych, a często towarzyszy temu poczucie niewartościowości lub niedostateczności.

W tym przypadku Danielle mówi nam: „Na niemowlęta nie miała za bardzo czasu; traktowała nas jak dorosłych.” I: „Boję się, że ludzie – nawet niemowlęta – wyczują moją nicość i nie zareagują, nie nawiążą ze mną kontaktu.”

Później mówi: „Karmiłam moją matkę. Ona z powodu udaru nie potrafi już sama jeść. Czasami jem z jej łyżki.” ... „Moja matka stała się dla mnie bardziej realna. Czuję się mniej winna, gdy mówię jej nie; lubię ją; czuję wdzięczność do niej; nie czuję się już powołana, by załatwiać wszystko za nią.” I mówiąc o swojej zastępczej rodzinie, swojej sangha: „Stopniowo wycofuję się z ról, które pełniłam w organizacji.”

Instynktowna integracja

Ci pacjenci mają trudności z wyrażaniem siebie, na przykład gdy są źli lub intymni; samo posiadanie własnych potrzeb lub pragnień może wywoływać wewnętrzny konflikt. Obawiają się, że zagraża to ich relacji rodzinnej, co mogłoby prowadzić do separacji i porzucenia. A ponieważ w życiu chodzi o służenie ideałom, odczuwają konflikt, gdy pojawia się osobista potrzeba, interpretując ją jako egoistyczną.

Danielle ilustruje ten temat następującymi wypowiedziami: „... wyszłam za kogoś, kogo nie lubiłam i z którym dzięki temu nie musiałam budować relacji... W dniu naszego ślubu go nienawidziłam.” A w kontrolach: „Dla mnie każda radość staje się pracą”.

Niezdecydowanie

Widzimy też niezdecydowanie: pacjentka zmaga się z pytaniem, kim jest: Czy mam być sobą, czy taka, jaką chce mnie mieć matka? Czy mam być idealnym dzieckiem? Czy mam wyjść i ukształtować własne przeznaczenie? Czy w ogóle jest to możliwe?”

Kiedy pytam Danielle o jej sny, relacjonuje: „Nie jestem przytomna, ale też nie śpię. Boję się, że nie mogę się ruszyć. Wyrzucam się ze snu i nie potrafię się poruszyć. Jestem sparaliżowana i ktoś jest w pokoju, kto chce mnie zabić. Nie mogę się obudzić i uciec.” W tej wypowiedzi widzimy jej niezdecydowanie odnośnie odejścia od rodziny i fakt, że naraża się na wielkie niebezpieczeństwo, jeśli ucieknie. Widzimy też jej niezdecydowanie, gdy mówi: „Wiem, co chcę robić, ale tego nie robię. Moje życie jest jak zator.” I widzimy, jak to niezdecydowanie się utrwala, gdy po pewnym czasie podaje: „Chcę być rozwiedziona do końca roku. Wiem, że nie wrócę.”

Oprócz podstawowych tematów Massimo wymienia cechy charakterystyczne, które służą do różnicowania poszczególnych środków mlecznych. Charakterystyczne tematy dla Lac humanum to:

Ambicja / Niezadowolenie

Moja pacjentka była niezadowolona ze swojego życia. Czuła, że powinna robić więcej, ale hamowały ją obawy przed zajęciem roli przewodniej. Mimo to potrafiła być asertywna, a raczej agresywna. Pytała siebie, czy w rzeczywistości nie jest tyranem. Przekazuje to w swojej wypowiedzi: „Czuję się niewystarczająca, intelektualnie gorsza, nieatrakcyjna i społecznie niezręczna.” I: „Z góry założyłam, że we wszystkim, co kocham, nie będę dobra.”

Niezasłużoność

Czuła się bardzo niewartościowa i niewystarczająca, choć szczególnie ze strony swojej sanghi otrzymywała dużo uznania. Mówi: „Groził, że nas uderzy; znieważał nas słownie. Bałam się go bardzo, ale wielokrotnie mu się sprzeciwiałam. Miałam przed nim ogromny lęk. Sądziłam, że zasłużyłam na to, co do mnie czuł… Potrafię przyjąć to, co mi 'ofiarował'.” I: „Każda przyjaźń jest oparta na kłamstwie, bo oni mnie nie lubią… Pod spodem zawsze jest uczucie niewartościowości… Każdy nosi mnóstwo masek.” I dalej: „Boję się tak bardzo, że powiem coś złego lub głupiego.” Podstawowym przekazem jest nienawiść do samej siebie.

Później widzimy ten symptom w jej stwierdzeniu: „Moje poczucie własnej wartości jest większe i nie biczuję się już tak bardzo... Nie odczuwam nienawiści do samej siebie; nie ranię się już. Relacje z przyjaciółmi się poprawiły.” I dodaje: „Wcześniej miałam poczucie, że nic nie może się poprawić, teraz wiem, dlaczego mnie nie lubiano. Część z tego zasłużyłam, część wynikała z tego, że moja egocentryczność była źle rozumiana. Wcześniej przytłaczałam ludzi, dewaluowałam ich, gdy uważałam ich pomysły za niegodne. Teraz mam poczucie, że lepiej rozumiem, jak mogę być kimś, kto się troszczy i o kogo się troszczy.”

Sztywność / Rozluźnienie

Sztywność ujawnia się w tym przypadku również. Z pewnością obrała bardzo sztywną drogę duchową, a somatycznie miała pewne dolegliwości w odcinku szyjnym kręgosłupa. Mówi: „Czuję się naprawdę ograniczona; jestem nieśmiała i podejrzliwa. Nie ufam, że będę lubiana lub traktowana przyjaźnie, że jestem wystarczająco dobra. Czuję się skrępowana w klatce piersiowej, żołądku i podbrzuszu.” I widzimy, że jej wewnętrzne zranienie uzdrowiło się pod wpływem leku, gdy mówi: „Środek pozwolił mi zobaczyć w Samie to, co dobre.”

Pasywna kongestia

Kongestia Danielle objawia się jej zaparciami, zatokami i mięśniakami. Gdy przyszła po raz pierwszy, powiedziała: „Mam zaparcia przez całe życie i hemoroidy. Potrafię przez dni nie oddawać dużo wody.” I w kontroli: „Moje objawy fizyczne odczuwają się tak samo jak to, co dzieje się w mojej głowie. Czuję się zablokowana.” Danielle podaje też pogorszenie typowe dla środków mlecznych: „Gdy piję mleko, puchną mi oczy i zatoki...”

Prawie dwa i pół roku później Danielle potwierdza słuszność wyboru leku i skuteczne dawkowanie komentarzem: „Prawie bym nie przyszła, bo czuję się tak dobrze. Zaraz po przyjęciu środka moje zaparcia ustąpiły, moje stopy poczuły się lepiej, i moja depresja też.”

Pełność/Pustka

Ten temat czasami może przejawiać się jako bulimia. Moja pacjentka miała problemy z objadaniem się i praktykowała jedzenie w ramach pocieszenia, co uważała za problematyczne.

Symetria/Asymetria

W środkach mlecznych często widzimy jednostronność, jak np. bóle głowy w Lac caninum, które mogą przeskakiwać z jednej strony na drugą. Ten symptom odzwierciedla głębszy temat dualności: dwie strony, ja i rodzina, bezinteresowność i egoizm. Widzimy to w wypowiedzi Danielle: „Jest strona mnie, którą zintegrowałam. Chcę, by mówiono na mnie Danni. Stanę się waleczna. Potrafię być troskliwa, ale to nie jest moja silna strona. Wcześniej byłoby mi z tego powodu wstyd, teraz to po prostu jest.”

Homoeopathische-Milchmittel-Massimo-Mangialavori.jpgPierwsza książka Materia Medica Clinica Massimo Mangialavori nosi tytuł Homeopatyczne środki mleczne. Zawiera informacje o surowcu wyjściowym, Materia Medica i dwa opisy przypadków dla każdego leku. Do Materia Medica dołączona jest lista najczęstszych dolegliwości, dogłębne badanie motywów, tematów podstawowych i charakterystycznych oraz analiza grupowa objawów. Omawia się także strukturę osobowości i diagnozę różnicową dla każdego środka. Leki opisane w książce to: Lac caninum, Lac felinum, Lac vaccinum defloratum, Lac equinum, Lac caprinum, Lac delphinum, Lac glama, Lac asinum, Lac ovis, Lac suis, Lac lupinum, Lac leoninum, Lac humanum i Lac loxodonta africana.

 

[1] An Introductory Dictionary of Lacanian Psychoanalysis autorstwa Dylana Evansa

... „Oblacyjność”, termin używany przez niektórych psychoanalityków do opisania dojrzałej formy miłości, w której kocha się drugą osobę za to, kim jest, a nie za to, co może dać....

 

 

 

Krista Heron