Pies przewodnik z zaburzeniami zachowania

Karel był niemieckim długowłosym owczarkiem. Po raz pierwszy zobaczyłem go, gdy miał 10 miesięcy i właśnie zaczynał szkolenie na psa przewodnika. Po początkowo dobrym starcie stał się nadpobudliwy i biegał cały dzień w kółko w swojej budzie.

11-tygodniowy szczeniak owczarka

Nie reagował, dopóki nie wypuszczono go na zewnątrz; dopiero wtedy można było nawiązać z nim kontakt. Gdy był na dworze, również przejawiał nadpobudliwe zachowania, gonił za wszystkim – kotami, biegaczami, ptakami, a nawet pędzącymi samochodami. Gdy z powrotem umieszczano go w budzie, kontakt z nim zrywał się całkowicie. Niemożliwe było kontynuowanie treningu.

Zgodnie z rasą i wiekiem powinien ważyć około 40 kg; ważył jednak tylko 27 kg, a kości miednicy i żebra wystawały spod jego sierści.

Był dobrze żywiony i otrzymywał wysokiej jakości markową karmę specjalnie dopasowaną do dużych psów. Jadł wszystko, ale prawie wszystko wychodziło z powrotem w stanie prawie niestrawionym; jego stolec był zawsze miękki.

Pies przewodnik w pierwszym roku życia mieszka w domu z dziećmi, gdzie jest dobrze traktowany i ciągle towarzyszy mu ktoś z rodziny. Pies w ten sposób przy okazji uczy się wszystkiego, czego będzie musiał później umieć: towarzyszy na zakupach, jeździ samochodem i uczy się wszystkich drobnych rzeczy, jak np. ignorować inne psy czy usiąść przed przejściem przez ulicę.

Był pierwszym psem przewodnikiem, który został przyprowadzony do mnie na leczenie. Właściciele mieli niewielkie zaufanie – ani do niego, ani do homeopatii. Powiedziano mi, że jest w okresie próbnym i szkolenie będzie kontynuowane; dwa tygodnie później usłyszałem jednak, że został zdyskwalifikowany i nawet wpisany na listę eutanazji. Uznano go za całkowicie zaburzonego i przypadek beznadziejny. Nie było nic do stracenia, ale zrobiłem dla niego wszystko, co mogłem!

Podawałem mu dwukrotnie Jodum C 200 z powodu jego obsesyjnych zachowań, problemów trawiennych, impulsywności oraz dlatego, że stracił swoje miejsce – ważny temat Jodum według Jana Scholtena. Poczuł się znacząco lepiej, a po tym, jak przez dwa tygodnie był wypuszczany co dwie godziny, jego trawienie powróciło do normy: jadł dobrze, jego stolce stały się zwarte i potrafił je zatrzymać. Został zdyskwalifikowany ze szkolenia i rozpoczął nowe życie.

Był żywy, radosny i entuzjastyczny, ale problemy nie zostały całkowicie przezwyciężone. Jego impulsywne zachowanie pozostało; przestraszał ludzi, goniąc ich dla zabawy. Gdy ich doganiał, szczekał dwukrotnie, merdał ogonem, zawracał i odchodził; nie chciał nikogo ugryźć. Jazda samochodem również była problemem. Pomysł, że ma to związek z małymi przestrzeniami, potwierdziło jego zachowanie w ciasnych miejscach, takich jak windy. Był typowym przykładem przysłowia: „Psy, które szczekają, nie gryzą”. Bał się rzeczy, które dla innych były normalne. Na przykład dostawał biegunkę z radości. Był otwarty i chętnie nawiązywał kontakt z każdym.

Otrzymał następnie Argentum nitricum C 200, co także mu ogromnie pomogło. To lekarstwo było powtarzane w ciągu kolejnych lat i jego poprawa postępowała. W końcu stał się cudownym psem, który oczarowywał wszystkich swoim urokiem. Ważył około 47 kg, nie był jednak tłusty.
 
Niedawno zmarł ze starości, a jego prochy zostały rozsypane w jednym z naszych ulubionych miejsc na pięknej wyspie Schiermonnikoog. Chcę poświęcić mu ten artykuł — jednemu z najsłodszych, najbardziej radosnych psów, jakie kiedykolwiek znałem.

Na szczęście szkolenie psów przewodników zmieniło się od czasów Karla; dziś psy zazwyczaj mieszkają w domach swoich instruktorów.