Teoria roślin

Jan Scholten 15.01.2015

Aktualności

Czas czytania: - protokół

Wstęp

Teoria roślin to systematyka królestwa roślin, jaką opisałem już w mojej książce ‚Wunderbare Pflanzen‘. Ta teoria ma dla królestwa roślin takie samo znaczenie, jak teoria pierwiastków dla królestwa minerałów: stanowi systematyczne ujęcie wszystkich znanych nam roślin. Można tę systematykę porównać do systemu nawigacji i traktować ją jako drogowskaz w przenośnym gąszczu królestwa roślin. Pomaga nam lepiej poznać leki roślinne i rozwinąć głębsze zrozumienie relacji między środkami.

Teoria pierwiastków

Aby zrozumieć teorię roślin, trzeba znać teorię pierwiastków z odpowiadającymi jej seriami i stadium. Systematyczne ujęcie wszystkich pierwiastków, które tam znajdziemy, opisuje je pod względem ich pozycji w układzie okresowym: odpowiednia seria i odpowiadająca kolumna. Rzędy (serie) dostarczają nam opisu danego tematu, wyjaśniając, w jakim obszarze leży problem. Na przykład seria krzemu ma wiele wspólnego z problemami w relacjach i zawiera duże „środki relacyjne” takie jak krzem, fosfor, siarka i chlor. Kolumny (stadia) opisują subiektywne przeżycie człowieka w odniesieniu do jego problemów i sposób ich rozwiązywania – czy jest raczej wahanie, czy zdecydowane działanie?

Teorię pierwiastków łatwo wytłumaczyć: do każdego pierwiastka lub atomu należą 2 aspekty – seria i stadium. Podstawowy porządek można łatwo przedstawić za pomocą tabeli, grafiki dwuwymiarowej. Przy solach sprawa jest nieco bardziej skomplikowana, ponieważ w tych przypadkach spotykają się dwa pierwiastki i mamy do czynienia z dwiema seriami i dwoma stadiami. Niemniej można to bez problemu przedstawić graficznie.

Teoria roślin

Systematyka roślin jest bardziej złożona niż teoria pierwiastków. Podczas gdy układ okresowy pierwiastków można przedstawić w formacie dwuwymiarowym, czyli w tabeli przeglądowej, bardziej złożona struktura królestwa roślin wymaga wielu wymiarów. Centralna struktura teorii pierwiastków – serie i stadia – pozostaje zachowana, ale jest uzupełniona o fazy i subfazy (patrz niżej). Z tego powodu strukturę królestwa roślin nie przedstawiamy dwuwymiarowo, lecz w formie drzewa, co oczywiście bardzo odpowiada istocie tej teorii. Każdy „główny konar” drzewa reprezentuje serię z układu okresowego, np. serię węgla czy serię srebra, i jest odpowiednio numerowany. Każde kolejne rozgałęzienie drzewa również otrzymuje numer i tak dalej aż do ostatniego „liścia” – rodzaju. Mamy więc ciąg 6 liczb, które czytane po kolei wskazują nam umiejscowienie rośliny w systematyce.

„Główne konary” drzewa odpowiadają fylom (oddziałom), które opisane są następująco:

Rozgałęzienie 1: dzieli królestwo roślin na 7 fylów lub oddziałów, które odpowiadają 7 seriom:

1. Seria wodoru: czerwone i brązowe algi

2. Seria węgla: algi zielone

3. Seria krzemu: Bryophyta, mchy, wątrobowce, glewiki

4. Seria żelaza: Pteridophyta, rośliny zarodnikowe, na przykład paprocie i Lycopodium

5. Seria srebra: Gymnospermae (nagozalążkowe), czyli sosny i sagowce (Cycadales)

6. Seria złota, lantanidy: Angiospermae (okrytonasienne), rośliny kwiatowe

7. Seria uranu: grzyby

Większość roślin używanych w homeopatii pochodzi z oddziału okrytonasiennych, roślin kwiatowych, które w systematyce reprezentowane są przez pierwszą cyfrę 6. W większości przypadków liczba ta nie gra istotnej roli. Rośliny z tego oddziału reprezentują aktualnie najwyższy stopień rozwoju i mają bezpośrednie powiązanie z naszą epoką. Wszystkie pozostałe oddziały można traktować jako pozostałości przeszłości, przypominające o epoce dinozaurów lub jeszcze wcześniejszych czasach. Rośliny z tych oddziałów wskazane są tylko w szczególnych sytuacjach.

Weźmy na przykład Tradescantia virginiana (trójskoczek) omawianą także w niniejszym wydaniu w studium przypadku: numeracja rośliny brzmi 633.46.13, pierwsza cyfra 6 oznacza fyl lub oddział roślin kwiatowych.

Rozgałęzienie 2: Następny konar odpowiada klasom, czyli rangom podrzędnym względem oddziału.

Klasy odpowiadają seriom, jakie znamy z układu okresowego. Odpowiadające im tematy są przedstawione tutaj w sposób uszczegółowiony. Można to opisać jako fraktalną strukturę, składającą się z kilku pomniejszonych kopii samej siebie. Nie chodzi tu tylko o pojedyncze serie, lecz o nakładanie się, w którym łączą się wszystkie uprzednie serie. Weźmy na przykład Magnolianae: znajdziemy tam tematy serii węgla i serii wodoru. W Malvanae z kolei zawarte są tematy serii wodoru, serii węgla, serii krzemu, serii żelaza i serii srebra.

W oddziale roślin kwiatowych serie przypisane są następująco:

1. Seria wodoru: Amborellanae

2. Seria węgla: Magnolianae

3. Seria krzemu: Lilianae, jednoliścienne

4. Seria żelaza: Fabanae, Eurosiden 1, włącznie z Proteales, Sabiales, Trochodendrales, Buxales, Gunnerales, Vitales

5. Seria srebra: Malvanae, Eurosiden 2, włącznie z Saxifragales, Geraniales, Myrtales, Santalales

6. Lantanidy/seria złota: Asteranae

7. Seria uranu: jeszcze nieznana

Druga cyfra w naszym przykładzie Tradescantia virginiana to 3: 633.46.13. Cyfra 3 na drugiej pozycji oznacza, że roślina należy do Lilianae i reprezentuje tematy pierwszych 3 serii: serii wodoru, serii węgla i serii krzemu. Ta cyfra ma kluczowe znaczenie. Prowadzi nas do głównego problemu przypadku, to znaczy do odpowiedniej serii. Czyta się diagram drzewa od dołu do góry i w ten sposób można ustalić, na którym poziomie znajduje się problem, czyli która seria jest zaangażowana. Innymi słowy: pozwala to wykluczyć pewne grupowania – klasy. Jeżeli np. w problemie nie ma aspektów lantanidów, można wykluczyć Asteranae. Jeżeli nie widać tematów serii srebra, Malvanae nie wchodzą w grę itd.

Rozgałęzienie 3: Podział klas na podklasy

Klasy są – podobnie jak oddziały – dzielone na podklasy. Do tego, tak jak w przypadku oddziałów, używa się również serii, aby móc nazwać rozróżnienia. Na tym etapie ujawnia się, na której serii skupia się nacisk.

Na przykład Lilianae można podzielić w następujący sposób:

3.1 Krzem, wodór: Acoridae, Acorus calamus

3.2 Krzem, węgiel: Aridae, rodzina obrazkowatych (Araceae)

3.3 Krzem, krzem: Liliidae, większość jednoliściennych

Trzecia cyfra w Tradescantia virginiana również wynosi 3 - 633.46.13. Cyfra 3 na trzeciej pozycji oznacza, że nacisk położony jest na trzecią serię, czyli serię krzemu. Możemy wprawdzie dostrzec także tematy serii węgla, takie jak troski finansowe czy problemy zdrowotne, jednak główny nacisk dotyczy relacji i rodziny.

Rozgałęzienie 4: Podział podklas na rzędy za pomocą faz.

„Fazy” to nowa koncepcja, która jednak jest w bezpośrednim związku z układem okresowym pierwiastków. Fazy odpowiadają zarówno randze botanicznej rzędów, jak i 8 kolumnom, jakie można znaleźć w pierwszych seriach układu okresowego (seria węgla i seria krzemu). Tutaj widzimy postępujący rozwój w życiu człowieka odpowiadający jego pozycji w obrębie grupy społecznej. Faza 1 np. odpowiada pierwiastkom litowi i sodowi, znajduje się się na początku i jest się jeszcze daleko od bycia częścią grupy. Faza 4 leży pośrodku i odpowiada pierwiastkom węgla i krzemu, które zajmują stałe miejsce w grupie. Jak w kolumnie 10 układu okresowego, człowiek jest tam dobrze świadomy swojej pozycji. Fazę 7 można porównać do fluoru i chloru i odpowiada ona mniej więcej poczuciu stadium 17 – bycia wykluczonym z grupy. W teorii roślin istnieje tylko 7 faz, a nie 8 stadiów jak w seriach węgla i krzemu. Kolumna 8 to kolumna gazów szlachetnych, czyli gazów obojętnych, których w królestwie roślin nie ma. W świecie roślin wszystko obraca się wokół wzrostu i reakcji; nie ma tam stanu „obojętnego”.

Podział podklasy Lilianae na fazy (rzędy) wygląda następująco:

1. Alismatales

2. Dioscoreales

3. Pandanales

4. Commelinales

5. Asparagales

6. Liliales

7. Orchidales

Czwarta cyfra w naszym przykładzie (Tradescantia virginiana) to 4 – 633.46.13. Cyfra 4 na czwartej pozycji oznacza, że roślina należy do fazy 4, czyli rzędu Commelinales. To przypisanie pokazuje, że osoby te mają poczucie stabilności i lojalności, że rzeczy są raczej sztywne i powinny pozostać takie jak są. W przypadku Tradescantia tematyka ta odnosi się do ich relacji; przykładają dużą wagę do stabilności i stałych powiązań w relacjach. W rodzinie czują się najlepiej i są wobec niej bardzo lojalni.

Rozgałęzienie 5: Podział rzędów na rodziny botaniczne za pomocą subfaz.

Pojęcie „subfaza” również jest nowe i stanowi kolejne rozgałęzienie faz, porównywalne z mniejszymi gałęziami drzewa. Podobnie jak w przypadku faz, istnieje tutaj 7 subfaz, które odnoszą się do pojęcia rodziny w sensie botanicznym. Subfaza unosi fazę na inny poziom i umożliwia drobniejsze rozróżnienia. Na tym etapie bierzemy dokładnie pod lupę subiektywne odczucia człowieka. Przyglądamy się temu, jak człowiek doświadcza swojej pozycji w obrębie grupy społecznej. W przypadku faz natomiast patrzymy na sytuację taką, jaka ona jest w rzeczywistości. W naszym przykładzie Tradescantia virginiana pacjentka odgrywa centralną rolę w rodzinie i wyraża przekonanie, że związek powinien trwać na zawsze (faza 4). Jej subiektywne przeżycie (subfaza) sytuacji jest zupełnie inne: czuje się wykorzystywana i oszukana (633.46.13). Subfaza 6 odpowiada tlenowi i siarce, bardzo podobnym, które oba stoją w stadium 16 układu okresowego, w którym czuje się wykorzystanym, nadużywanym, oszukanym i wierzy, że musi dawać więcej niż otrzymuje, dlatego czuje się wykluczony. Pacjent Tradescantia szybko czuje się wykorzystywany w relacjach z przyjaciółmi lub partnerami.

Commelinidy dzielą się na subfazy w następujący sposób.

1. Cyperaceae

2. Poaceae, trawy

3. Dasypogonaceae

4. Arecaceae; palmy

5. Zingiberales

6. Commelinales

7. Bromeliaceae

W naszym przykładzie Tradescantia virginiana (633.46.13) faza 4 łączy się z subfazą 6. Faza 4 oznacza, że pacjentka zasadniczo pragnie stabilnego i długotrwałego małżeństwa lub związku, ale jest niepewna i ma poczucie, że związek jest już w połowie zakończony (subfaza 6).

Faza i subfaza często się mieszają, ponieważ są ze sobą ściśle powiązane. W każdej sytuacji, w każdej dynamice grupowej oba aspekty odgrywają rolę, co często prowadzi do konfliktów. Czasami trudno oddzielić fazę od subfazy, ponieważ przekazują te same informacje, tylko w inny sposób. Różnica polega na tym, że faza jest czymś bardziej podstawowym, pokazuje, jak sytuacja naprawdę jest lub jak powinna być, na przykład że ktoś faktycznie jest głową rodziny. Fazy przedstawiają głębokie, centralne urojenie. Subfazy ukazują nam, jak zainteresowany czuje się w swojej sytuacji, dlaczego coś nie jest tak, jak powinno być, jak na przykład w naszym przypadku, gdzie pacjentka ma poczucie, że jej związek jest już w połowie zakończony, że „nie należy już naprawdę do rodziny”.

Rozgałęzienie 6: Podział rodzin na rodzaje i gatunki za pomocą stadiów.

Każdą rodzinę botaniczną można podzielić na 17 stadiów, które odpowiadają 18 stadium układu okresowego (stadium 18, kolumna gazów szlachetnych, nie jest uwzględniane w teorii roślin). Na podstawie stadiów można rozróżnić rodzaje w rodzinie; to tak, jakby dokładniej przyjrzeć się poszczególnym liściom drzewa. Można to porównać do różnicowania rodzin za pomocą miasmów, ale stadia są precyzyjniejsze w zastosowaniu i prowadzą nas bezpośrednio do leku.

Niektóre rodziny mają tylko kilka stadiów, siedem lub nawet tylko jedno. Na przykład Acorales mają tylko jeden rodzaj, mianowicie Acorus.

Ostatnia liczba w numeracji Tradescantia virginiana to 13 – 633.46.13. Liczba 13 na szóstej pozycji oznacza, że Tradescantia znajduje się w stadium 13. Są zgorzkniali i źli, ale nie potrafią wyrazić swojego gniewu i muszą powstrzymywać złość przez większość czasu. Tradescantia czuje się wykorzystywana w związku i chciałaby go zakończyć, ale czuje się związana i generalnie bardzo lojalna. Jednocześnie nie potrafią zazwyczaj dać upustu swojemu gniewowi i wolą tłumić uczucia.

Rozwój

Teoria roślin opiera się na klasyfikacji APGIII (Angiosperm Phylogeny Group III). Klasyfikacja okrytonasiennych według APGIII uważana jest za najnowocześniejsze narzędzie systematycznego ujęcia królestwa roślin i bada przynależność poszczególnych roślin za pomocą analizy DNA. Jest uznawana przez wielu naukowców za obecnie najbardziej wiarygodną metodę. Jednak sama klasyfikacja APG3 nie podlega sztywnym regułom układu okresowego. Nadal się rozwija, o czym świadczy fakt, że publikacje grupy badawczej są stale aktualizowane.

Choć teoria roślin w dużej mierze opiera się na klasyfikacji APG3, występują wyraźne odchylenia. Odchylenia te są zazwyczaj nieistotne i nie stoją w sprzeczności z ustaleniami APGIII, na przykład gdy grupowania muszą być złączone lub rozdzielone. W niektórych przypadkach całe grupowania zostały przesunięte i z czasem okaże się, które umiejscowienie najlepiej nadaje się do naszych celów.

Nazewnictwo grup opiera się silnie na klasyfikacji APG3, zwłaszcza jeśli chodzi o rodziny i rzędy. Grupowania wyższych rang, takie jak klasy i podklasy, niekoniecznie odpowiadają APG3.

Lily; Russavia; Creative Commons licencja Attribution 2.0 Generic