Wszystko może zostać zdmuchnięte, przypadek Campanula rapunculus

40-letnia kobieta zgłasza się w styczniu 2011 z bólem mostka i w stawach mostkowo-żebrowych oraz bólem w górnej części kręgosłupa. 10 lat temu miała wypadek rowerowy i ma poczucie, że jej problemy mogą mieć z tym związek. Łatwo łapie przeziębienia z dreszczami i zapaleniem oskrzeli i długo kaszle. Czasami odczuwa stres i jest nieustannie zmęczona.
Pracuje jako fizjoterapeutka we własnej klinice, a jej specjalne ćwiczenia pomagają jej przy bólach; sport i ruch ogólnie przynoszą poprawę. Wspomina też o suchej skórze i białych plamkach na paznokciach jako znaku, że straciła równowagę.
Jest szczupłą, średniego wzrostu, wrażliwą kobietą. Jest bardzo powściągliwa i wydaje się nieśmiała i niepewna, kiedy chce się wyrazić i wyjaśnić, jak doświadcza świata. Jej wrażliwość sprawia, że ostrożnie formułuję pytania; zauważam, że i ja mówię ostrożnie i niepewnie, aby nie naruszyć tej kruchej istoty. Jest bardzo współczująca, gdy słyszy, że jakieś dziecko jest chore.
W ubiegłym roku miała dużo stresu z powodu szkoleń w weekendy i mnóstwa pracy w swojej klinice. Innym tematem jest jej 5-letni syn, który w rozwoju jest trochę opóźniony i często cierpi na obturacyjne zapalenie oskrzeli. Jest wobec niego bardzo troskliwa, robi wszystko, co może, żeby mu pomóc i ciągle umawia wizyty u terapeutów, by wspierać jego rozwój. Gdy ma zapalenie oskrzeli, jest czasem tak słaby, że musi go nosić do toalety.
Ciągle martwi się o jego zdrowie i rozwój, i to kosztuje ją dużo energii. Gdy on jest chory, musi odwołać wszystkie swoje wizyty i ma wtedy wyrzuty sumienia. Gdy jej syn ma katar, ciężko jej nie wyobrażać sobie od razu najgorszego i bardzo martwi się o jego przyszłość; rozmyśla na przykład, czy w szkole będzie prześladowany itd. Chce robić wszystko jak najlepiej i bardzo angażuje się w swoją pracę.
Na pytanie o dzieciństwo mówi, że przebiegało normalnie, ale jako dziecko nie była szczęśliwa. Zrozumiała to dopiero w ostatnich latach dzięki udziałowi w kursach psychologicznych, które bardzo jej pomogły. Na tym kursie czuła silne powiązanie z grupą: „Wzięli mnie taką, jaka jestem!“ Zapytałem, co miała na myśli, a ona powiedziała: „Trudno mi być taką, jaka jestem!“ Czasami trochę boi się innych ludzi: „…że nie robię tego wystarczająco dobrze i wtedy czuję się niekochana, bo nie funkcjonuję prawidłowo. Kiedyś byłam kochana tylko wtedy, gdy byłam dopasowana i prowadziłam uporządkowane życie. Boję się, że zostanę porzucona, jeśli nie będę funkcjonować prawidłowo; boję się stracić ludzi, jeśli nie zrobię wszystkiego jak najlepiej.“

O ojcu mówi: „To miły człowiek, ale bardzo kapryśny, zawsze miał problemy żołądkowe, i jeśli jedzenie przygotowane przez jego żonę mu nie smakowało, stawał się wściekły i mówił do niej: „Możesz to zjeść sama!“ Matka nie chciała awantur w rodzinie i łatwo ustępowała.
Czuje się kochana przez swojego partnera. Mówi, że na początku wcześniejszego związku czuła się dość silna, ale z czasem stawała się od niego coraz bardziej zależna i przez to czuła się coraz słabsza. Powiedziała, że tylko z partnerem czuje się silna; bycie sama nie sprawia jej przyjemności.
Mówi, że potrafi jeść duże porcje. Nie toleruje grzybów, bo powodują u niej wzdęcia. Lubi czekoladę, ser, warzywa, słodycze i chleb. Gdy się boi, ma gulę w gardle. Cierpi na agorafobię. Ogólnie jest raczej zimna niż ciepła.

Co jest dla niej szczególnego w lataniu na paralotni?

Wraca w marcu: jej bóle szyi i barków zmniejszyły się o 50%. Jest bardziej zrelaksowana, PMS (zespół napięcia przedmiesiączkowego) jest lepszy, uważa się za stabilniejszą. Mówi, że nie martwi się już tak bardzo o syna. Czuje się silniejsza w swoim związku, łatwiej jej wyrazić swoje zdanie. Ma też więcej pewności siebie w grupach, organizuje swój czas i robi to, co dla niej najlepsze. Na przykład w wspinaczce górskiej nie stanowi już problemu, że jest wolniejsza od reszty, i potrafi to łatwo wyjaśnić swoim partnerom. Zanotowałem to jako potwierdzenie głównej idei.

Kontrola w czerwcu:
Jej syn znowu miał zapalenie oskrzeli i ponownie bardzo się o niego bała. Kilka tygodni temu jej ogród został poważnie zniszczony przez gradobicie i doznała szoku. Mówi: „W ciągu 5 minut mój cały ogród został zniszczony! Od tego czasu czuję się trzęsąca, niewiele potrzeba, by wytrącić mnie z równowagi.“
„Jak się pani czuje?“

Dzwonkowate według Jana Scholtena
Mają poczucie, że muszą się starać, by być kochanymi, docenianymi i zauważanymi. Robią wiele dla innych, są bardzo zdolni, utalentowani i wrażliwi, delikatni i sympatyczni.
Często czują się niepewnie. Brakuje im siły, by radzić sobie ze światem, światem, który często jest dla nich zbyt ciężki, by go pokonać. Są wrażliwi i miękcy, ludźmi podobnymi do aniołów, jakby nie byli prawidłowo zinkarnowani, jakby nie byli uziemieni.
Mają też wyraźne cechy Boru: brak gruntu pod stopami, chwiejność, niestabilność, niepewność, przywiązanie (stadium 3).

W swojej prezentacji Dzwonkowatych Jan Scholten pisze: „Mają poczucie, że ich ojciec ich nie widzi; ich strategią jest robić to, czego on chce, aby uzyskać jego miłość, albo robić to, co wierzą, że on od nich oczekuje. Ich ojciec często jest zbyt zajęty, by ich dostrzec, a to prowadzi do poczucia bezwartościowości.“
Była zła na ojca, ponieważ ciągle musiała go leczyć fizjoterapeutycznie z powodu jego bólów pleców, a on następnego dnia znów zaczynał dźwigać ciężkie rzeczy. Miała wtedy poczucie, że musi go znowu naprawić.

Trzy miesiące później: Mówi, że nie czuła się tak dobrze od lat. Zmniejszyła wymiar pracy: teraz kończy godzinę wcześniej, aby mieć czas na protokół kliniki, żeby nie musieć robić tego wieczorem. Stwierdza: „Najpierw ja!“ Robi więcej dla siebie. Lęki o syna się zmieniły. Znowu był chory, ale ona nie była już tak przerażona; zrozumiała, że jest wystarczająco duży, by sobie z tym poradzić, i że to zapalenie oskrzeli nie jest zagrożeniem życia; może to przyjąć z łatwością. Potrafi bardziej dystansować się od innych i łatwiej mówi ‚Nie!’: „Zyskałam pewność siebie i jestem bardzo sprawna w mojej pracy!“ Kiedyś zawsze pracowała dłużej, żeby wyciągnąć z pacjentów to, co najlepsze, teraz kończy wcześniej i ma poczucie, że to jest w porządku.

Podsumowanie