33-letni mężczyzna, pierwsza konsultacja 7 stycznia 2011
Główna dolegliwość: zespół wypalenia zawodowego (burnout)
„Nagle czuję się zagubiony, nie mam już motywacji, nic. Nie jestem już sobą. Zawsze lubiłem się śmiać i często wychodzić. Mam plany, chcę je zrealizować, ale potem mam wrażenie, że nie chcę mieć nikogo wokół siebie ani nic robić. Czuję, że coś mi ucieka.
Zaczęło się około 3 lata temu po urazie pleców. Miałem poczucie wielkiej straty, nic nie było już takie jak dawniej. Złamałem kilka kręgów, a nerw kulszowy był uciśnięty. Chodziłem do chiropraktyka, robiłem zdjęcia rentgenowskie i do specjalisty, który powiedział, że to się goi. Może mieć to silne skutki, ból przy chodzeniu i podczas ruchu, a jeśli chodzę cały dzień; ból krzyża, ból pośladka, w lewym nodze i skurcze łydek.
Około 10 lat temu podniosłem coś za ciężkiego; próbowałem być bohaterem. Przez kilka lat nic się nie działo, ale 3 lata temu uderzyło to mnie naprawdę mocno: byłem prawie 6 miesięcy wyłączony z życia. Nie mogłem wiele robić, straciłem siły w ciele, i nawet zwykły spacer był dla mnie prawie za dużo.
Mam prawie żadnej motywacji. Raczej jestem marzycielem. Chcę to i tamto robić, a potem robi mi się tego za dużo i nic z tego nie robię, nawet codziennych rzeczy, jak prace domowe. W zeszłym tygodniu np. zajęło mi 4 dni, żeby iść do banku i zapłacić rachunek.
Co pan robi?
Siedzę i myślę o życiu, co mógłbym robić, co chciałem robić; leżę i o tym myślę zamiast coś robić. Brakuje mi czegoś albo coś musi się wydarzyć, ale nie wiem co.
Lubię wędkować i biwakować. Kiedy jeszcze pracowałem, często chciałem wyjść na ryby na jakiś czas. Dużo myślę o życiu towarzyskim.
Obecnie czuję się jak pustelnik. Zazwyczaj ciągle gdzieś chodzę i odwiedzam innych ludzi, ale teraz tego nie robię.
Proszę opowiedzieć mi coś o swoim dzieciństwie!
Jako dziecko miałem zawsze psy i inne zwierzęta domowe. Moi rodzice byli w porządku, chodzili z nami do parku i tym podobne. Moja matka była dobra, ale mój ojciec był brutalny. Taki facet, który mógł usiąść przy stole i nagle uderzyć bez żadnego powodu albo rzucać krzesłami. Mój brat i ja byliśmy często bite, głównie bez powodu, żyliśmy jak na rozżarzonych węglach.
Uczucia wobec ojca?
Zastanawiałem się kilka razy: Załadowałem karabin (kaliber .22) i chciałem wejść na górę i go zastrzelić; wszystko było przygotowane - musiałbym tylko wejść po schodach, ale nigdy nie znalazłem odwagi. Byłem świadomy, co by się wtedy stało, trafilibyśmy do rodziny zastępczej, na tyle byłem w stanie przewidzieć.
Gdy byłem młodszy, byłem w dość rozpaczliwej sytuacji. Byłem cichym dzieckiem i potrafiłem dobrze bawić się sam; miałem kilku przyjaciół, ale zazwyczaj byłem dla siebie.
Jako dzieci trzymałem się mocno z siostrą. Byliśmy bardzo blisko, była moim małym cieniem, jej nie było tak źle jak nam. Czasem przyjąłem klapsy za moją młodszą siostrę.
A matka?
Kiedy byliśmy młodsi, była w tym razem z nami, w końcu opuściła go na jakiś czas. Nie znam całej historii, chociaż rozmawiałem z nią o tym, gdy miałem około 15-16 lat. Nie mogła sobie pozwolić, żeby go opuścić, dopóki miała troje dzieci do wychowania. Ona też była maltretowana; prawdopodobnie miała najgorzej, to pewne.
Brat?
Nigdy naprawdę nie sprzeciwił się naszemu ojcu, starał się przymykać na to oczy, ale też coś oberwał.
Jak pan reagował?
Nie zajmowałem się nim, wypierałem go ze swoich myśli. Gdybym uciekł, on wciąż by tam był. Gdybym uciekł, rodzina wciąż by była bita. Wszyscy byli zbyt przestraszeni, by odejść. Tak to trwało, aż miałem około 15-16 lat; potem nagle się zmieniłem i zacząłem stawać w obronie siebie. Mój ojciec wciąż wydawał się groźny, ale stał się bardziej zrzędliwym starym mężczyzną.
Jak pan radził sobie w szkole?
Myślę, że dobrze. Gdy byłem młodszy, moi rodzice nigdy nie mieli pieniędzy, nigdy nie miałem ładnych ubrań itp. Trochę mnie dokuczano, ale nie za bardzo. Miałem kilka dobrych przyjaźni; od czasu do czasu były problemy. Dzieci to dzieci, dzieciństwo jest częścią dorastania. Jeśli coś przeszkadza, trzeba coś z tym zrobić. To nie wpłynęło na moje życie.
Jak było w okresie dojrzewania?
Dużo paliłem marihuanę, palę praktycznie codziennie do dziś, raczej wieczorem; tylko czasem mam mały odlot.
Początkowo planowałem pracować około roku, a potem wrócić na studia i zdać egzamin na inżyniera mechanika. Ale nigdy nie wróciłem. W pracy poznałem wielu miłych ludzi i miałem wrażenie, że to miejsce, gdzie jestem potrzebny. Przez kilka lat byłem zadowolony z pracy. Wcześniej, gdy byłem młodszy, nigdy dużo nie podróżowałem, więc było fajnie, że płacili mi za wyjazdy i poznawanie nowych miejsc.
W ostatnich latach miałem kilka przerw w pracy, wcześniej byłem zwykle w drodze około 8-10 miesięcy w roku. Byłem zależny od pieniędzy. Praca mam we krwi; sprawiała mi przyjemność i lubiłem ludzi, z którymi pracowałem. Przez długi czas było tak: „To jest moje życie i to, co chcę robić.” Dopiero od 2007 roku zacząłem zauważać, że życie ma do zaoferowania o wiele więcej.
|
Teraz bardziej dbam o równowagę między pracą a życiem prywatnym. Od sierpnia do grudnia miałem tylko 4 dni wolnego.
Nie mam celów, wciąż ich szukam. Po prostu chcę być szczęśliwy i ciągle się dobrze bawić, prowadzić zdrowe życie. Chciałbym spędzać więcej czasu z innymi ludźmi, z przyjaciółmi, z rodziną, być na spotkaniach i zgromadzeniach itp.
Ciągle jestem zadyszany, palę za dużo. Nie piję wystarczająco w ciągu dnia. Muszę się do tego dosłownie zmuszać. Mam stres w pracy, całe moje życie kręci się wokół pracy.
Co pan robi, gdy czuje się zestresowany?
Jadę na krótką przejażdżkę i naciskam pedał gazu. Może porozmawiam z kimś w pracy, żeby to wyrzucić z siebie. W 80% przypadków jadę samochodem, żeby się uspokoić. Nie potrafię siedzieć w obecności współpracowników i głęboko oddychać.
Czy stres wynika z pana stanowiska kierowniczego?
Na początku było bardzo stresująco, za dużo na siebie wziąłem. Trudno mi było mówić „nie”, to nie jest dobre. Zawsze najpierw troszczę się o innych i próbuję im pomóc, zanim zajmę się własną pracą.
Czy ma pan zdolności przywódcze?
Lubiłem to, byliśmy zespołem - kocham wyzwania, to jasne.
Sen?
Niektóre noce są w porządku, ale większość nocy przewracam się w łóżku, budzę się, wstanę na chwilę, znowu kładę się i nie śpię wystarczająco. Budzę się rano i nie czuję się odświeżony. Utknąłem w pracy.
Sny?
Nigdy nie potrafiłem dobrze zapamiętać moich snów. Śnię dużo o pracy, o tym, co się stanie następnego dnia albo o czymkolwiek.
Na końcu konsultacji mówi: „Gdzie się podziało moje życie?“
Wybór koloru pacjenta: 21 C
Analiza
Rubryka „Duch i umysł, pragnienie zabicia – rodzice, ich, w stosunku do dziecka“ ma tylko jeden środek: Derris pinnata.
Uważałam, że to ważne w tym przypadku, wraz z innymi tematami należącymi do serii żelaza. Istnieje też wiele podobieństw z motywami bobowatych. Uznałam, że wskazane jest środek roślinny, ponieważ uraz sprzed kilku lat wyraźnie był przyczyną prowadzącą do obecnego stanu.
Tematy Fabaceae, które odzwierciedlają się w tym przypadku
- Sny o pracy (Baptisia)
- Ubogosć, lęk przed ubóstwem
- Obowiązek, zbyt ciężka praca
- Motylowatość: pragnienie wolności, chęć ucieczki od trudnego bytu
Motyw ubóstwa jest powszechny, lęk, że nie będzie wystarczająco, by zaspokoić swoje potrzeby, zarówno na poziomie fizycznym, jak i emocjonalnym (DD Psorinum). Życie jest odbierane jako uciążliwe i nudne, bezradosne i bez urozmaicenia. Wszystko to ciężka praca, a nie zabawa. Pacjenci, którzy potrzebują środków z rodziny Fabaceae, czują się bezsilni wobec swojej sytuacji ubóstwa i braku. Mają tendencję do przeciążania się i stają się wtedy suchi, pozbawieni humoru, rozczarowani i krytyczni („holy bean”).
Jan Scholten zauważa, że Fabaceae (bobowate) są ważnymi środkami w przewlekłym zespole zmęczenia (Chronic Fatigue Syndrome). Zmęczenie jest zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Fizycznie może to prowadzić nawet do prawdziwego paraliżu (stwardnienie rozsiane, polio) lub przeciwnie — do napadów, czyli epilepsji. Psychicznie obraz choroby objawia się ospałością i dezorientacją, niezdolnością do koncentracji lub do myślenia w ogóle. Krótko mówiąc, ogólny obraz jest naznaczony nędzą, cierpieniem i poczuciem rozpadu.
Logicznym efektem tego jest pragnienie przyjemności, chęć korzystania z życia bez ciężaru problemów.
Środki Fabaceae mogą być konieczne, gdy ktoś całe życie uważał za ciężkie, lub mogą być pomocne w pewnych fazach życia, gdy jest tylko praca i żadnej przyjemności.
Według Jana Scholtena Derris pinnata znajduje się w stadium 15, w miasmie gruźliczym, z tematami utraty, nagłego uczucia zagubienia, pragnienia podróżowania, problemów z oddychaniem i utraty energii życiowej.
Zalecenie: Derris pinnata C 6, codziennie
Kontrola po tygodniu:
(Pacjent zgłasza, że teraz nie ma już bólu ani przy wstawaniu, ani w ciągu dnia.)
Mam nieco więcej inicjatywy. Już nie tylko o tym myślę, żeby coś zrobić. Od kilku dni pracuję w moim dziale. Mam znów więcej energii i wieczorami nie jestem już tak ekstremalnie zmęczony. Dziwne: śpię mniej, a mam więcej energii. Śpię całą noc. Wciąż nie mam snów. Kiedy śnię, wydaje się, że trwają tylko 2 minuty. Wciąż widzę morze i jasne słońce, tak spokojnie. Śpię dużo lepiej i nawet nie trudno mi rano wstać. W ciągu ostatnich dwóch dni wstałem już o 6 rano.
Kontrola po 2 miesiącach
Śpię całą noc. Rano jestem tylko przez jedną lub dwie minuty ospały, ale potem wstaję i moja energia jest całkiem dobra. Kupiłem sobie psa; zmusza mnie do spacerów, to daje dobrą energię. Energia i motywacja stały się znacznie lepsze niż wcześniej; nie siedzę już i nie rozmyślam o sprawach. Zazwyczaj udaje mi się zrobić wszystko, co muszę w ciągu dnia, to świetnie.
Bóle pleców?
Wydaje się naprawdę lepiej. Najwyraźniej nie mam już bólu. Również rano przy wstawaniu nie odczuwam bólu i to jest jak „wow!”. Bóle kulszowe również są lepsze; nerw kulszowy reagował nieznacznie, gdy zacząłem robić długie spacery i wędrówki z psem. Byłem zaskoczony, gdy w zeszły weekend odwiedziłem C.: byłem godzinami na krytym placu zabaw i w ogóle nie miałem bólu, to niesamowite. To tak, jakbym zaczął nowe życie. Czuję, że znów mogę robić dużo więcej; życie wraca! Czuję, że znów jest trochę więcej radości. Czuję się znów jak dziecko; pewnego dnia posadziłem drzewo i sprawiło mi to przyjemność i przywołało stare wspomnienia.
Duszność?
Już nie tak często, odkąd chodzę pieszo, nie dopada mnie to już tak często; to raczej wyjątek.
Kontrola po 4 i pół miesiąca
Czuję się naprawdę dobrze, to ogromna różnica. Śpię mniej, ale czuję się wypoczęty i gotowy na dzień. Mam znacznie więcej energii i udaje mi się zrobić to, co muszę w ciągu dnia. Moje oddychanie jest wspaniałe, teraz mogę biegać pod górę z moim psem. Wciąż palę, ale moje nawyki żywieniowe stały się o wiele zdrowsze (schudłem). Wszystko potoczyło się pozytywnie, leczenie było bardzo udane! Gdy czuję się trochę źle, zauważam, co się dzieje i nie wracam do depresji. Biorę wtedy kolejną dawkę (C 12) i następnego ranka znowu czuję się dobrze.
Kontrola (e-mail) po 15 miesiącach
Wszystko zdrowo i wesoło tutaj. Mam jeszcze kilka globulek z pierwszego razu, kiedy mi je wysłano, biorę je w razie potrzeby. Moja energia jest trochę chwiejna z powodu kilku osób, które weszły i wyszły z mojego życia. Tą zimą miałem nowego współlokatora; okradł mnie, gdy byłem w podróży; to mnie przez jakiś czas bardzo obciążyło. Ale gdy tylko wziąłem środek, moja energia wróciła i mój umysł znów się oczyścił. Mój kręgosłup się poprawił; dlatego teraz mogę więcej pracować, a to trzyma mnie w ruchu. Śpię teraz lepiej. Kładę się spać około 23:00 i wstaję codziennie około 7 rano po regenerującym śnie.
Katharina Riedener praktykuje w Osoyoos, B.C. (Kanada)
Foto: Wikimedia Commons
Pongama pinnata; L.Shyamal
Kategoria: Przypadki
Słowa kluczowe: przewlekłe zmęczenie, brak motywacji, pragnienie zabicia, lęk przed ubóstwem, Leguminosae
Remedies: Derris pinnata
|