Młoda dziewczynka, urodzona w 1996 r. Pierwszy wywiad przeprowadzono w 2002 r. Od urodzenia cierpi na nieprzyjemny zapach ciała, który zdaje się pochodzić z nóg. Mocno się poci, pot ma bardzo nieprzyjemny zapach, jednak nie wżera się w materiał jej skarpetek i też nie farbuje bielizny. Boi się pająków, wieczorem lęki są najsilniejsze. Na dłoniach ma wyprysk (egzema).
Wrzesień 2004: Dziewczynka jest nieśmiała, nie chce odpowiadać i tylko się uśmiecha. Czasem jej śmiech jest nieodpowiedni. Matka opowiada, że córka łatwo się obraża, jest nieposłuszna i nadpobudliwa. Reaguje bardzo wrażliwie na dotyk i na ból, przy każdym małym urazie krzyczy niewyobrażalnie głośno. Musi wszystkiego dotykać. Nie ma wyczucia niebezpiecznych sytuacji, np. w obchodzeniu się z nożami itp. Boi się pająków i much, lęki zwykle występują wieczorem. Nie może przez to zasnąć. Boi się wieczorem być sama i domaga się, aby dziadkowie byli przy niej, żeby ją trzymali. Mówi: „W rogu są pająki.” Domaga się, aby wszystkie kąty zostały sprawdzone, trzeba zajrzeć pod łóżko, przy oknach i pod poduszką. Lęk jest tak silny, że ma szeroko otwarte oczy i lęk widać na twarzy. Musi wtedy jedną ręką trzymać dłoń babci, drugą ręką dłoń dziadka. „Jesteśmy przy niej w łóżku od 20:00 do 23:00 — lub dłużej. Wtedy jest wyczerpana i tuż przed północą zasypia. Ostatnio, kiedy byliśmy w klinice, musiała iść do toalety. Najpierw musieliśmy sprawdzić wszystkie trzy kabiny, żeby nigdzie nie siedział pająk. Musiałam ją spoliczkować” — opowiada babcia. „Często musi iść do toalety na stolec. Podczas kąpieli mamy te same problemy: musimy zajrzeć we wszystkie kąty, a potem odmawia kąpieli, bo w odpływie może siedzieć pająk albo mucha.”
Dziewczynka mocno poci się w nocy na głowie. Pomimo wszystkich wieczornych wzruszeń śpi głęboko i spokojnie aż do rana. Nie śni. Śpi na boku, niezależnie czy na lewym czy prawym. Ma duże pragnienie i zwykle domaga się lodowatych napojów. Lubi mleko, potrawy słone i mogłaby ciągle podjadać słodycze.
Ma świąd na dłoniach i palcach, wewnętrzne powierzchnie dłoni są pokryte krostami. Opuszki palców są jakby spuchnięte, pęcherzyki ustawione są w rzędzie.
Analiza:
Dziewczynka wykazuje typowe objawy Abelmoschus. W Synthesis 9 jest 68 rubryk i niemal wszystkie rubryki dotyczące stanu psychicznego są uwzględnione. Nie ma rubryki w rozdziale „Skóra” i tylko kilka rubryk w rozdziale 
„Kończyny”. Obrzęki rąk nie pasują do końca. Pragnienie lodowatych napojów znajduje się w Materia Medica Murphy'ego.
Następujące rubryki psychiczne są objęte przez środek:
UMYSŁ – STRACH – przed pająkami
UMYSŁ – UROJENIA – widzi owady
UMYSŁ – STRACH – przed zwierzętami
UMYSŁ – STRACH – nocą
UMYSŁ – STRACH – przed muchami / jedyny objaw
Kontrola:
Przepisany środek: Abelmoschus C200; po dziesięciu dniach było lepiej, ale jeszcze nie całkowicie zdrowa. Środek powtórzono dwa tygodnie później, ale nie wykazał działania.
W następnym tygodniu: Abelmoschus 1M. Jest całkowicie zdrowa. Wszystkie lęki zniknęły. O godzinie 20:00 kładzie się spać — sama; nie musi już być towarzyszona. Nadal jest nieposłuszna, matka musi mówić wszystko dziesięć razy, zanim posłucha. Słuch jest jednak prawidłowy. Nadal boi się korzystać z toalety w szkole lub w innych miejscach publicznych, np. gdy z powodu młodszego brata muszą iść do kliniki. Nie jest zazdrosna o rodzeństwo. Egzema jest prawie całkowicie ustąpiła, ma tylko lekkie łuszczenie się skóry na palcach. Jej stopy nie pachną już tak silnie.
Przepisany środek: Abelmoschus 1M
Komentarz:
Głębsze zrozumienie przypadku uzyskuje się przez odczucie rodziny malwowatych (Malvaceae). Objawy psychiczne z tym się zgadzają. Objawy skórne powinny zostać porównane z tymi w Gossypium, które należy do tej samej rodziny. U zbieraczy bawełny podczas żniw występują podobne wysypki i obrzęki.
Objawy dziewczynki zasługują na uwagę, sprawia wrażenie nieco naiwnej. Wcześniej bała się pająków, szczególnie gdy urodziło się pierwsze rodzeństwo. Matka jest teraz znów w ciąży (wrzesień 2004) i objawy ponownie się nasiliły. Rozmowa z psychiatrą nie przyniosła efektu.
Jak sobie z tym radzi? Jest bardzo dziecinna i wymagająca. U dzieci jest to normalne. Jej wzorzec reakcji jest instynktowny i paniczny. Nie chodzi jednak tylko o panikę, ponieważ w swojej reakcji jest bardzo aktywna; musi się wysilić, aby poradzić sobie z sytuacją. Sama aktywność nie jest trudna: zagląda we wszystkie kąty i pod łóżko itp. Potrzebuje wsparcia innych, ponieważ ma wątpliwości, ponieważ nie wie, czy poradziłaby sobie sama. Są więc obecne aspekty miasmy ostrej i psorycznej, co prowadzi nas do miasmy tyfusa.
Jej lęki wyrażają się poprzez nadwrażliwości. Nie chodzi o strach przed utratą struktury, typowy dla królestwa mineralnego. Nie ma tylko jednego problemu, lecz wiele. Ale nie chodzi też o temat „ja przeciwko innemu”, jak to bywa w królestwie zwierząt. Widzi pająki i muchy, tak, ale nie myśli o konsekwencjach, np. o ataku czy zranieniu. Po prostu się boi. Strach jest odczuciem, urojonym przekonaniem.
Z jednej strony musi trzymać się ręki babci, a z drugiej ręki dziadka. To jest bardzo ważne, aby ostatecznie potwierdzić lek — wiedzieliśmy, że potrzebowała środka z królestwa roślin. Wiedzieliśmy też, że musiał on należeć do miasmy tyfusa.
Tutaj możemy rozpoznać jej odczucie: chce się czegoś trzymać.
Miasma; środek; odczucie
Ostry szok, panika; jakby była odłączona
Tyfus; Abel; pragnienie bycia przytrzymywanym
Autor:
Pavol Tibensky
E-mail: tibus@stonline.sk
--------------------------------------------------------------------------
Kategoria: Przypadki
Słowa kluczowe: Lęk przed pająkami, egzema, cuchnące stopy
Środek: Abelmoschus
Artykuł źródłowy: interhomeopathy.org
