Aktynowce: Ostateczne wyzwanie

Pluton i Charon

Aktynidy, czyli pierwiastki promieniotwórcze, należą do 7. i ostatniego szeregu układu okresowego. Odnoszą się do ekstremalnych faz życia lub do końcowego etapu życia i cierpień tych czasów. W formie fizycznej te substancje mają ogromną moc niszczenia — powodują poważne lub śmiertelne choroby wskutek użycia broni atomowej lub przez zdolność do wypaczenia organizmów poprzez zmiany genetyczne bądź niszczenia poprzez uszkodzenie materiału genetycznego.

Paradoksalnie są one często ostatnią nadzieją dla życia: w radioterapii stosowanej przy leczeniu poważnych chorób, w badaniach obrazowych takich jak rentgen i tomografia komputerowa w przypadkach, które w przeciwnym razie pozostałyby nierozpoznane, oraz w zastosowaniach homeopatycznych. Te skrajności życia i śmierci należą do podstawowych tematów aktynidów.
Obszary, w których stosuje się aktynidy, nie są już tylko fizyczne: ich zadania dotyczą ekstremalnych cierpień emocjonalnych i psychicznych oraz dążenia do przetrwania duchowego wobec słabych szans i przy dużym ryzyku. Jeśli jednak walka zostanie wygrana, zwycięstwo jest wielkie. Pacjent potrafi uwolnić się z pozycji outsidera i życia w cieniu, wydostać się z niewoli w sytuacji wydającej się beznadziejną lub nie do pokonania. Nierzadko pacjenci wychodzą z kryzysu z większą odpornością lub kreatywnością, lecz często samo wyrwanie się z cierpienia jest wystarczająco zadziwiające.

Czarnobyl

Ich historie mogą obejmować zaburzenia genetyczne, skutki międzygeneracyjnego nadużycia i przemocy międzykulturowej. Cierpią z powodu zanieczyszczeń nuklearnych, elektromagnetycznych lub środowiskowych albo z powodu traum głęboko zakopanych w ich podświadomości — z tego życia lub z poprzedniego. Nadużycia mogą być związane ze społecznością lub rządem i przekraczać granice państw.

Poszkodowani lub ich potomstwo być może nigdy nie spotkają swoich oprawców, jak w przypadku ofiar wojen atomowych, wypadków czy prób (Hiroshima, Czarnobyl, Pacyfik itp.). Mogą minąć dziesięciolecia, zanim pojawią się zaburzenia i dysfunkcje. Rozwijają się one powoli, jak w przypadku nowotworów indukowanych promieniowaniem czy urazów psychicznych będących następstwem wcześniejszych nadużyć. Pełne skutki często ujawniają się dopiero u późniejszych pokoleń. Patologia może być niewidoczna z zewnątrz — głęboko ukryta w organizmie (np. choroby szpiku kostnego) — i podstępnie atakować oraz uszkadzać krew i układ odpornościowy, oznaki witalności i siły obronnej.
Wszystkie aktynoidy znajdują się w stanie szybkiego lub powolnego rozpadu (jak pokazują ich okresy półtrwania) oraz w przemianie jednego pierwiastka w inny. Ta przemiana jest sztucznie wywoływana w reaktorach jądrowych przez wytwarzanie plutonu (najbardziej znanego i najsilniejszego z aktynoidów) z uranu. Pluton został nazwany od Plutona, ostatniej wówczas znanej planety w Układzie Słonecznym. (Co ciekawe, inną nazwą proponowaną wtedy dla plutonu było Ultimium – „ostateczny, ostatni pierwiastek”).
Pluton znajduje się w stadium 8, związanym z walką i sprawowaniem władzy, co bardzo dobrze ilustruje historię aktynoidów. W mitologii rzymskiej i greckiej Pluton był bogiem podziemi, umarłych i bogactwa. Był wszechmocny, ubrany na czarno, bezlitosny i zazdrosny, odizolowany od pozostałych bogów. Jego królestwo było zimne, ciemne, zacienione i podziemne — domem umarłych, którzy musieli zrzec się wszelkich praw i osobistej władzy, przekraczając jego próg. Rządził w swoim świecie absolutnie i nie dało się go ułagodzić ani przekupić.

Pluton

Pluton jest również znany jako Hades, „Niewidzialny”. Ze względu na rozległe podziemne złoża minerałów i kopalnie metali szlachetnych, które są także domem aktynoidów, uważano go także za boga bogactwa.

Ta opowieść w mocnych obrazach przedstawia tematy aktynoidów: nadużycie władzy i pozycji, utratę, zniszczenie, niemoralne zachowanie, gruntowną przemianę, bezwzględność, okrucieństwo, śmierć i przekraczanie granic zarówno moralnych, jak i fizycznych. Występuje też bezsilność, ale odzyskanie mocy życia zostaje przywrócone. Doświadczamy konfliktu między światłem a ciemnością, świętością a profanacją. Bezwzględne, egoistyczne ja działające z niskich pobudek wyrządza dewastujące szkody o daleko idących i nieprzewidywalnych konsekwencjach dla wielu innych. Zadaniem aktynoidów jest używanie swojej mocy z wyższych, bezinteresownych pobudek dla dobra wszystkich ludzi i zdobycie panowania nad swoimi mrocznymi stronami.

Nie jest przypadkiem, że odkrycie aktynoidów i ich zastosowań zbiega się w czasie z rozwojem nowoczesnej psychoterapii, która ma na celu wyjście z cienia nieświadomości ku samopoznaniu i samoświadomości. Moc nieuświadomionego cienia może mieć skrajnie destrukcyjny efekt, dopóki nie zostanie pozbawiona mocy przez światło świadomości. Często pacjenci aktynoidów muszą walczyć albo z mrokiem we własnym nieświadomym, albo z traumą wyrządzoną im przez nieuświadomione działania innej osoby. Pacjenci czasem opisują poczucie ogromnego ciężaru, odpowiedzialności lub karmy, „grzechów ojców” i innych tematów rozciągających się przez pokolenia. Lantanoidy także znają tę walkę i pragnienie dalszego rozwoju świadomości, jednak jest ona mniej intensywna, a ich poczucie własnej wartości jest raczej ambiwalentne, mniej wymuszone czy przesadne. Dla aktynoidów uwolnienie się od skutków tego ucisku jest ciężką walką — lecz jest tego warte! Zysk w postaci samopoznania, rozwoju osobistego i zdolności pomagania innym jest ogromny.

Temat izolacji także odgrywa rolę; nie zawsze jest to wybór dobrowolny, u niektórych pacjentów izolacja została wymuszona przez chorobę, całkowite załamanie lub dużą wrażliwość. Pacjent wycofuje się i nie czuje się dobrze w świecie. Nawet u zdrowego aktynoida czasami konieczne jest wycofanie się, przerwa lub duchowa rekolekcja, aby utrzymać osobistą równowagę i wewnętrzny spokój. Nie muszą się całkowicie odcinać od otoczenia, aby się wyleczyć lub odnaleźć.

Aktynidy są kruche, ulotne — pierwiastki znajdujące się w stanie przemiany i rozpadu. Mają skłonność do samozapłonu w kontakcie z powietrzem. Opisuje to kruchą, niestabilną, łatwopalną osobę, której życie nieustannie znajduje się w stanie niestabilności, chaosu i grożącej dezintegracji.

Ich energia może wchodzić w interakcje ze źródłami energii lub przyłączami elektrycznymi w ich otoczeniu i powodować awarie urządzeń elektronicznych, pękanie żarówek i rozbijanie szkła.
Aktynidy jako grupa mogą mieć powiązania z preparatami z kamieni szlachetnych, lantanoidami, serią złota, rodziną ptaków, z Anacardium oraz z nosodą AIDS.

Ich choroby są ekstremalne i wiążą się z ogromną utratą wydajności, funkcji i wolności. Pacjenci aktynoidów czują się, jakby żyli na pustyni lub stali na skraju swojej egzystencji. Mają poczucie, że nie należą do tego świata, że stoją gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią — i często tak jest naprawdę. Często wydają się przejrzyste albo mają w sobie coś eterycznego, co nie jest rzadkie u osób zbliżających się do końca życia lub u ludzi o zdolnościach jasnowidzenia czy medialnych. Dla nich zasłona między tym światem a innym jest cienka, granice się zacierają, a niewidzialne i ukryte staje się widoczne. Świat duchów może być dla nich bardziej realny niż plan fizyczny, który zamieszkują, i muszą walczyć, aby w pełni się inkarnować. Są to także środki stosowane u osób obdarzonych darami widzenia oraz u tych, którzy poruszają energię lub przeprowadzają uzdrowienia na odległość. Postrzegają swoją pracę jako spłatę jakiegoś długu i w stanie wyleczenia mogą rozwinąć ogromne oddanie, by pomagać innym. Ich zadaniem jest nauczyć się żyć w tym świecie, przemieniać się i regenerować.

Zdjęcia: Wikipedia
Pluton i Charon, NASA
Zdjęcie w technice HDR sarkofagu w strefie czarnobylskiej, Piotr Andryszczak
Pluton - Hades Galleria e Museo Estense, Modena, Italia; Agostino Carracci