Sześciolatek przychodzi z matką. Od sześciu tygodni cierpi na silne zaparcia; tydzień przed rozpoczęciem szkoły po prostu przestał się wypróżniać. Lekarz rodzinny zalecił lewatywę, która przyniosła tylko przejściową ulgę.
Potem zaczął wieczorami około 21:00 w czasie snu załatwiać się do łóżka; co noc trzeba było zmieniać pościel. Codziennie około 19:00 skarżył się na ból brzucha i chciał iść do łóżka. Towarzyszył temu lęk, że w stolcu może być krew i z tego powodu mógłby umrzeć. Odmówił korzystania z łazienki poza domem rodzinnym. Nienawidzi „brudnych” rąk, ale bawi się z innymi dziećmi w piasku.
Obserwacja
Podczas wywiadu siedział na kolanach matki, plecami do mnie, jakby nie chciał być zagadywany. Nie mówił, ale uważnie słuchał, co było widoczne po jego postawie ciała. Przed pierwszym wywiadem matka długo rozmawiała ze mną przez telefon, ponieważ chciała porozmawiać sam na sam, aby jej syn nie podsłuchiwał. Wyjaśniła, że jego problem ma związek z porodzeniem, które było bardzo gwałtowne po podaniu leków wywołujących skurcze. Jej syn musiał zostać wyciągnięty siłą, ona sama straciła dużo krwi, miała pęknięcie łożyska i rozluźnienie spojenia łonowego. Noworodek został po prostu podany ojcu na ręce — ojciec, z powodu poliomyelitis siedzący na wózku inwalidzkim, sądził wówczas, że stracił żonę.
„Ma dwóch starszych przyrodnich braci, którzy zawsze są u nas w weekendy. Widzę, że chce być taki duży jak oni. Raz powiedział do nich: ‚Chciałbym się z wami zamienić, wtedy miałbym prawo jazdy, bez zdawania egzaminu.‘ To niemal tak, jakby przyszedł na świat jako myśliciel — miał tę zmarszczkę myśliciela między oczami. Chce być i dorosłym, i dzieckiem na kolanach. Rozwijał się bardzo szybko i już wcześnie potrafił mówić.”
Łatwo się onieśmiela, zwłaszcza przez dorosłych. Trzeba mu zawsze wyjaśnić, co się zamierza; nie można go poganiać ani zmuszać do niczego. Potrzebuje czasu, aby dostosować się do nowych sytuacji i może być trudno znaleźć odpowiedni moment. Najpierw w szkole miał surową nauczycielkę, od której czuł się onieśmielony i traktowany protekcjonalnie. Potem przeszedł do szkoły wolnej (antroposoficznej), ponieważ rozwinęły się u niego egzema, mięczak zakaźny i zapalenia ucha. Chciał chodzić do szkoły, w której mógłby decydować samodzielnie. Na przykład nie lubi rysować, ponieważ trudno mu idealnie przenieść myśli i fantazje na papier. Jak tylko ktoś zgłasza krytyczną uwagę, odmawia i się poddaje. Stara się opanować wszystko z wyprzedzeniem. Matka zastanawia się, dlaczego nigdy nie promienieje, mimo że warunki w rodzinie są optymalne. „Wiedział, jak manipulować pewnymi sytuacjami. Gdy miał dwa lata i ojciec się nim zajmował, odmówił wejścia po schodach, ponieważ wiedział, że ojciec nie może go nosić.”
Bierze wszystko bardzo dosłownie i dlatego zwykle nie uważa dowcipów za zabawne. Może być bardzo dominujący i ma bujną wyobraźnię. Kiedyś lubił pływać, zawsze trzymając głowę nad wodą. Potem wydarzył się incydent na lekcji pływania, gdy instruktor zanurzył go pod wodę. Od tej pory odmawia pływania.
Nauczył się korzystać z toalety bez problemów, ale nadal często moczy się w nocy — zawsze wtedy, gdy czuje stres. Przyczyną może być drobna sytuacja, np. przed pójściem na przyjęcie. Tydzień przed rozpoczęciem szkoły przestał się wypróżniać.
Nie ma koszmarów, ale bardzo żywo śni o rycerzach i walkach.
Zwierzęta uważa za „nudne”. Kiedy o to pytam, jednak udziela odpowiedzi z trudem. Matka relacjonuje, że czasami czuje się ofiarą, gdy myśli, że ktoś na niego patrzy.
Dobrze je. Lubi ryby, makaron, warzywa i owoce, a nie przepada za oliwkami.
Produkty mleczne albo mu smakują, albo ich wcale nie lubi. Ma pragnienie na zimną wodę. Jest ciepłokrwisty i przy wysiłku poci się na głowie. Jego stolec jest zazwyczaj miękki i ma nieprzyjemny zapach.
Analiza
W tej sprawie zwróciło moją uwagę następujące:
- Sprzeczność między wyraźnym talentem chłopca a tym, że nie odważa się go rozwijać.
- Uwaga matki, że przyszedł na świat jako „myśliciel”.
- Jego nadwrażliwość na (samo)krytykę i hamujący wpływ tej nadwrażliwości na niego.
To wszystko skłoniło mnie do skojarzenia z „nieruchomymi” stadami lantanoidów. Stadium 4, czyli CERIUM.
Ale który pierwiastek z grupy ceru jest wskazany?
Przede wszystkim spontaniczna uwaga matki, że czasami czuje się ofiarą, wraz z tematem brudu (stolec) i związanym z tym wstydem, skłoniła mnie do OXYGENIUM — stadium 16 w tabeli Jana Scholtensa albo stadium trądu według Rajana Sankarana.
Zaleciłem więc CERIUM OXYDATUM MK.
Wizyta kontrolna
Trzy dni później matka napisała do mnie e‑mail, że drugiego dnia po podaniu środka jej syn miał rano w toalecie normalne wypróżnienie.
Cztery tygodnie później rozmawialiśmy jeszcze raz przez telefon (rodzina mieszka 100 km dalej). Chłopiec ma codzienne normalne wypróżnienia. Tylko przed swoimi urodzinami dwukrotnie zmoczył łóżko. Jest szczęśliwy i promienieje. Nie jest już tak niespokojny i obserwuje wszystko spokojnie. Potrafi teraz uważnie śledzić opowiadaną historię.
Na przyjęciu urodzinowym spontanicznie podszedł do innego dziecka i zaprosił chłopca do zabawy. Sam wyrwał sobie luźny mleczny ząb.
Nie ma już lęków, jest szczęśliwy i zadowolony.
Matka była bardzo zadowolona z leczenia homeopatycznego. Po dziewięciu miesiącach nie potrzebował już leków homeopatycznych.
-------------------------------------------------------------------------
Kategoria: Lek
Słowa kluczowe: Enkopreza, Cerium oxydatum
Źródło: http://www.interhomeopathy.org/cerium_oxydatum