Damca, pies rasy Viola

Damca, roczna suka dalmatyńczyka, przyszła w marcu 1999 na konsultację homeopatyczną z powodu przewlekłej choroby skóry.

Anamneza:

Kiedy miała dwa miesiące i trafiła do swojej obecnej właścicielki, miała biegunkę z powodu robaków.
W wieku trzech miesięcy miała infekcję dróg moczowych z biegunką.
W wieku pięciu miesięcy miała ropne rany na różnych częściach ciała: brzuchu, klatce piersiowej i szyi.
W wieku pięciu i pół miesiąca zachorowała na „kaszel kenelowy”, zaraźliwą wirusową chorobę dróg oddechowych. Damca została wysterylizowana w wieku siedmiu miesięcy, zanim kiedykolwiek była w cieczce.
W wieku ośmiu miesięcy przeszła ostrą zapalenie żołądka z wymiotami.
Kiedy miała rok, miała kolejną infekcję dróg moczowych, której przyczyną były kamienie moczowe (szczawian wapnia).
Dwa miesiące później pojawiły się charakterystyczne problemy skórne: czerwone i swędzące plamy na szyi, twarzy, grzbiecie i łapach.
Początkowo leczono ją antybiotykami, które nie wyleczyły objawów skórnych, podczas gdy przewód pokarmowy reagował biegunką.
Następnie została skierowana na leczenie homeopatyczne z powodu problemów skórnych.

Charakterystyczne cechy Damcy

Nie lubi jeździć samochodem, odkąd jako szczeniak podczas pierwszej podróży do nowego domu nieustannie wymiotowała. W samochodzie ciągle się ślini. Chętnie bawi się w kałużach i błocie i lubi spacery w deszczu. Jest bardzo rozbrykana i wydaje się być ciągle w ruchu. Lubi też leżeć na słońcu. Ciągle domaga się pieszczot i uwagi. Potrafi zdemolować cały dom, jeśli jej właścicielka jest w domu, a nie poświęca jej tyle uwagi, ile by chciała. Jest bardzo uparta i nieskora do dyscypliny, nie lubi zajęć treningowych i ciągle jęczy oraz płacze podczas treningu. Jest bardzo wrażliwa na dym papierosowy. Kicha i odchodzi, gdy ktoś pali. Boi się hałasów silników. Kocha czekoladę, Coca-Colę i chleb. Zjada wszystko, co znajdzie na ulicy, także rzeczy niestrawne.

Kolejne kontrole

Kilka miesięcy później, gdy nie zaobserwowano znaczącego efektu, podano kolejne lekarstwo.

Zalecenie:  Ignatia amara C 30, również bez satysfakcjonującego rezultatu.
We wrześniu 1999 przepisano trzecie lekarstwo: Viola tricolor C12.

Miesiąc później jej skóra wyglądała świetnie, a swędzenie i wysypki zniknęły.

Kolejne kontrole Damcy:

Między październikiem 1999 a lutym 2005 Damca musiała przyjmować swoje lekarstwo, Viola tricolor, tylko rzadko, wyłącznie gdy skóra wykazywała oznaki podrażnienia lub gdy była zbyt nerwowa.
Z biegiem lat Viola tricolor była podawana w dawkach C12, LM2 i LM3.
W lutym 2005 pies trafił na konsultację z nowym objawem: czerwona plamka pigmentowa o średnicy 2 cm w prawej jamie pachowej, która według biopsji okazała się małym guzem z komórek tucznych.
Plamka zniknęła po tym, jak przez tydzień podawano jej codziennie Viola tricolor C12. W kwietniu 2006 Damca przyszła na konsultację z powodu kompulsywnego zachowania żywieniowego: ciągle żebrała o jedzenie i płakała oraz jęczała bez końca, gdy nie była zaspokojona.
Tym razem dostała inną Violę.

Zalecenie:  Viola odorata C 30.

Nie miała już więcej problemów skórnych, poza jednym razem w 2007, gdy do rodziny przyszedł nowy maluszek i przestała być „jedynym dzieckiem” w domu. Wtedy rozwinęła ostrą reakcję skórną, która jednak złagodziła się i zniknęła po podaniu Viola odorata przez kilka dni.
Damca zmarła w kwietniu 2012 w wieku czternastu lat z powodu ogólnego osłabienia. Gdy umierała, miała problemy z nerkami i trudności z poruszaniem się. Jej właścicielka poddała ją eutanazji, ponieważ wydawało się, że odczuwa silny ból i dolegliwości oraz ciągle narzekała i płakała.

Dyskusja i wnioski

Pomimo trudnego charakteru i kruchego układu odpornościowego Damca miała spełnione i szczęśliwe życie. Od początku miała różne problemy zdrowotne, jednak gdy pojawiał się objaw, jedno z leków z rodzaju Viola ujawniało swoje lecznicze działanie, co zawsze prowadziło do długotrwałego stanu równowagi.
Początkowo przychodziła na kontrolę co miesiąc, potem — po pierwszym leczeniu Violą — przez kilka lat raz do roku. W późniejszych latach przychodziła rzadziej; tylko gdy pojawiał się nowy problem, otrzymywała leczenie Violą i znikała na kolejne kilka lat. Zarówno Viola tricolor (bratek trójbarwny), jak i Viola odorata (fiołek wonny) pomagały jej w różnych etapach życia odzyskać wewnętrzną równowagę. Dla obu Violi charakterystyczne są niepokój, niecierpliwość i upór, prowadzące do nieposłuszeństwa.
Viola tricolor jest u młodych osobników skłonna do problemów skórnych i problemów układu moczowego, dokładnie tak jak u Damcy, gdy była szczenięciem. To lekarstwo ma także „dolegliwości z powodu stłumionych wysypek skóry” (Radar Keynotes), co odzwierciedlało się także w nawracających problemach żołądkowych Damcy, wywołanych antybiotykami, które otrzymała tak hojnie z powodu choroby skóry, zanim trafiła do homeopatii.

Viola odorata wykazuje unikalny objaw „skłonność do mimowolnego płaczu, gdy coś jest odmawiane” (Radar Keynotes), co wyraźnie pokazuje, że Damca dorosła. Ten charakterystyczny objaw, wraz z ogólnym symptomem „choroby nowotworowe” (Radar Keynotes), doprowadził do zmiany z Viola tricolor na Viola odorata.

W „Homeopatycznej systematyce roślin” Michala Yakira obie Violy znajdują się w serii dziecięcej w stadium 5. Obie są opisane jako odpowiednie dla wrażliwych i emocjonalnych pacjentów, którzy narzekają i łatwo płaczą, gdy czują się zaniedbywani lub sfrustrowani. Są uparci i nieposłuszni, podobnie jak ich różne objawy skórne.
Która z Violi była lekiem konstytucyjnym Damcy? Trudne pytanie, na które niełatwo odpowiedzieć, ponieważ oba leki były skuteczne. Jedyny jasny wniosek, jaki możemy wyciągnąć z życia Damcy, to że była psem „Viola”!

Zdjęcia: Dalmatyńczyk©Bildagentur Zoonar GmbH - www-shutterstock.com
Bratek trójbarwny©Mikhail Abramov - www.shutterstock.com
Fiołek wonny©aleksandr hunta - www.shutterstock.com