Dwa opisy przypadków ilustrują ordynację preparatów z jadu węża na podstawie charakterystycznych cech i objawów. Rozróżnienie można wówczas przeprowadzić na podstawie kluczowych cech i specyfiki danego gatunku. Tak więc w jednym przypadku silne powiązania rodzinne wskazują na Crotalus horridus, w innym pogorszenie purpury przy zwisaniu nóg wskazuje na Vipera berus. Po podaniu potencjonowanego jadu węża krwawienia w obu przypadkach ustąpiły natychmiast.
Słowa kluczowe: skłonność do krwawień, Crotalus horridus, metrorragia, plamica Schönleina-Henocha, gady, węże, mięśniaki macicy, Vipera berus