Przypadek kliniczny Sally Williams
- Czerwiec 2004, pacjent K.C. ma 44 lata i jest płci męskiej.
- K. zostaje przyprowadzony przez siostrę na pierwszą konsultację. Ma nieprzyjemny zapach ciała i pachnie alkoholem. Jego ubrania są nieco zniszczone, ale czyste. Odnoszę wrażenie, że nocował u siostry, która jeszcze szybko mu przeprała rzeczy. Na schodach prowadzących do mojego gabinetu K.C. bardzo często się potyka. Jego siostra potwierdza, że to dla niego typowe, „jakby był pijany”. K.C. wykazuje objawy odstawienia alkoholowego lub majaczenia alkoholowego, drży i ma ślinotok.
K.C.: „Czyli moje problemy to lęki i ataki paniki z depresją i urojeniami prześladowczymi.”
Jego siostra dodaje wyjaśniając: „Jest bardzo wycofany i od lat bezdomny. Jesteśmy sobie bardzo bliscy, ale odmawia przyjęcia mojej pomocy. Mieliśmy okropne dzieciństwo. Nasi rodzice byli alkoholikami i bardzo brutalni. Nasza matka próbowała się zabić, kiedy ja miałam 10 lat, a mój brat 9. Opieka społeczna zabrała nas od matki. Umieszczono nas u babci, co też było straszne. Ona dbała o nas jeszcze mniej niż nasi rodzice. Przez długi czas nie mieliśmy kontaktu z matką.”
K.C.: „Wiele moich problemów ma związek z alkoholem. Miałem dziewczyny i różne sprawy. Sabotowałem każdy związek. Dziewczyny, z którymi byłem, nie były dla mnie dobre. Zdradzały mnie, zostawałem w związku tak długo, jak się tylko dało, aż przestało to mieć sens. Teresa, moja ostatnia partnerka, po prostu zabrała naszego syna, kiedy miał 6 lat. Odeszła ode mnie. Byłem zdruzgotany. Była moją najlepszą przyjaciółką, a on był moim synem. Schowałem się w dziurze i nie potrafiłem z niej wyjść. Nie było już radości, nic nie miało znaczenia; nie potrafiłem myśleć, nic nie słyszałem i nic nie widziałem… ”
Jego siostra: „Po prostu się włóczył, przestał płacić czynsz i nie dbał o siebie. Patrzy na ciebie, ale tak naprawdę go tam nie ma. W końcu skończył na ulicy, bez dachu nad głową.”
K.C.: „Nie mogłem już pracować. Chociaż wciąż szukałem pracy, to po prostu do niej nie chodziłem. Robię się nerwowy, kiedy jestem z innymi ludźmi.”
„Załóżmy, że jestem w supermarkecie. Mówię wtedy do siebie – musimy stąd wyjść. Zawsze znajduję miejsce, gdzie czuję się bezpiecznie, na przykład bibliotekę. Tam jest cicho i ludzie cię zostawiają w spokoju. Lubię czytać, najbardziej science-fiction.”
„Kiedy idę ulicą i mijają mnie dwie osoby, muszę przejść na drugą stronę ulicy. To nie dlatego, że myślę, że chcą mi zrobić krzywdę, ale dlatego, że nie znoszę gadania, gapienia się albo dotyku.”
„W moim życiu dotarłem do dna. Nie jestem już produktywny, nic mi nie wychodzi.”
„Bycie bezdomnym jest bardzo wygodne. Nikt nic od ciebie nie oczekuje. Jedyną rzeczą, która ci się może przydarzyć, jest śmierć. Nie boisz się, inni mają to samo. Brak odpowiedzialności, nie ma nic, co musiałbym robić.”
Powracające marzenie: „Odrzucam piłkę przed sobą i piłka toczy się na ulicę. Wychodzę na ulicę, schylam się po piłkę, a kiedy znowu się podnoszę, przed sobą mam ciężarówkę; zaraz mnie przejedzie, a ja jej nie słyszałem, jak nadjeżdża!!”
Środek: Helleborus niger C200; dwie dawki w odstępie sześciu godzin.

Wizyta kontrolna 14 lipca 2004
K.C. ponownie przychodzi w towarzystwie siostry.
K.C.: „Czuję się świetnie. Najpierw przez dwa tygodnie nic się nie działo, a potem zaczęło działać. Już nie drżałem tak bardzo i mogłem lepiej chodzić. Krok po kroku zaczęło mi się polepszać. Moje oczy stały się dużo bardziej przejrzyste. Moja skóra też wygląda znacznie lepiej, ma inny kolor. Zaraz po naszej pierwszej wizycie przestałem pić wódkę. I odstawiłem też leki psychotropowe.”
„Nie miałem już ataków paniki ani wielkich lęków. Nie czułem się tak od dawna. Nawet gdy ktoś spotyka mnie na ulicy, nie mam problemów, nie odczuwam lęku. To zupełnie normalne, mam poczucie, że daję sobie ze wszystkim radę. Nadal piję piwo, sześciopak dziennie. Dwa tygodnie temu piłem po dwa sześciopaki dziennie.”
„Nic nowego się nie pojawiło. Śni mi się praca. W moich snach chodzi o komunikację z innymi. Od pięciu lat nie pracowałem.”
Siostra K.C.: „Nie pachnie już tak źle jak wcześniej. To ogromna różnica. Kiedy byliśmy tu ostatnio, miał łupież, także na twarzy, to było okropne. To wszystko zniknęło. Bardzo się zmienił. Już nie człapie podczas chodzenia. Wcześniej zajmowało mu bardzo dużo czasu przejście od drzwi do środka domu. Kiedy teraz przychodzi w odwiedziny, potrafi mocno i głośno zapukać do drzwi. Stał się dużo bardziej komunikatywny, nawet od zeszłego tygodnia widzę wyraźną różnicę. Moje dzieci też zauważyły, że teraz jest zupełnie inny.”
K.C.: „Nie myślę już tyle o przyszłości, tylko biorę dzień po dniu. Płynę z prądem i cieszę się, że mogę czuć się normalnie. Widzę oczami i słyszę uszami.”
Plan: obserwacja, brak podawania środka.
Wizyta kontrolna 04 października 2004
Tego dnia K.C. przychodzi bez siostry.
K.C.: „Czuję się naprawdę dobrze. Właśnie szukam mieszkania w Allentown i chodzę na kurs komputerowy w Buffalo Training Centre. W styczniu wezmę jeszcze kurs z projektowania stron internetowych. Chcę wraz z siostrą założyć firmę. Sklep internetowy, zaprojektuję stronę.”
„Czuję się dobrze. Kiedy wychodzę na ulicę, nie boję się już ludzi, to mi już nie przeszkadza. Środek musiałem zażyć tylko jeszcze raz i to wszystko.”
„Wciąż piję piwo, ale dużo mniej niż wcześniej. Często siedzę przed telewizorem, ale też dużo przygotowuję do szkoły i pracy. Mam teraz kota, o którego muszę się zatroszczyć. Nazwałem go ‘Effer’. Śpię teraz dużo lepiej, osiem godzin dziennie, wcześniej spałem raczej nieregularnie. Wstaję na czas, gdy mam jakieś spotkanie. Wcześniej było mi to obojętne.”
„Wciąż nie lubię rozmawiać przez telefon. Nie lubię, gdy mam tylko głos po drugiej stronie. Wolę spotykać ludzi osobiście.”
„Do biblioteki nie chodziłem od dawna. W supermarkecie jest w porządku, tam już dawno nie miałem lęków.”
„Mogę znacznie lepiej gospodarować czasem. Dużo spaceruję. Odżywiam się lepiej. Moja skóra nie jest już tak sucha i łuszcząca się. Nie potrafię sobie przypomnieć, jak to było wcześniej. Wszystko się zmieniło, znów jestem częścią tego świata. Nic mnie nie niepokoi. Cieszę się na myśl o własnym małym mieszkaniu i kursie.”
Przez około rok K.C. i ja mieliśmy regularny kontakt i rozmawialiśmy co dwa miesiące przez telefon. Przyjmował środek nadal, rzadszymi dawkami, i za każdym razem to mu pomagało. Telefonicznie powiedział mi, że rzeczywiście znalazł mieszkanie w Allentown i wrócił do nauki.
Wizyta kontrolna 11 listopada 2006
Zadzwoniłam do K.C., aby uzyskać jego zgodę na opublikowanie tego artykułu. Nadal mieszka w swoim mieszkaniu w Allentown, uczęszcza na kurs komputerowy i pracuje na pół etatu w supermarkecie. Układa tam towary na półkach. Poznał bardzo „szczególną kobietę” i czuje się, jego słowami, „błogosławiony”.
K.C.: „Nie jestem już tym człowiekiem. Tym, który dwa lata temu przyszedł do waszego gabinetu. Ledwo pamiętam, jaki wtedy byłem. Przepraszam, że tyle czasu się nie odzywałem. Ale jeśli mam być szczery, to wszystko zupełnie zapomniałem. To tak, jakby się nigdy nie wydarzyło.”
Już na pierwszy rzut oka miałam przeczucie dotyczące tej osoby. Był stąpający twardo po ziemi, ale w pewnym sensie nie do końca obecny. Patrzył przez mnie, jakbym nie istniała. Był rozproszony i miał pusty wyraz twarzy. Od razu pomyślałam o Helleborus.
K.C. miał ciężkie życie. Jako dziecko był zaniedbywany przez rodziców i musiał mieszkać u babci, która nie troszczyła się o niego. Został też porzucony przez partnerkę i syna — szok i silny wskazownik rodziny Ranunculaceae. Helleborus znajduje się w stadium 14. Jan Scholten pisze, że Ranunculaceae są bardzo dziecięce. Dziecięce w twardym, surowym świecie, potrzebują ochrony i wsparcia. Są bardzo podobne do szeregu węgla. Temat szoku przewija się przez całą rodzinę. W Helleborus istnieje mur między nimi a światem zewnętrznym.
Stadium 14:
Puste, słabe, wydalanie, rozpraszanie, odsuwanie na bok, nieodpowiedzialne, obojętne, zdystansowane, zasłanianie, maska, wycofanie się, rozkojarzenie, odrzucenie, wyrzucone, usunięte, wyczerpane, odcięte, obojętne, tchórz, mumia i skamieniałość.
Ranunculaceae według Louisa Kleina:
Ta rodzina botaniczna jest wskazana dla dzieci, które żyją w bardzo żywiołowej, chaotycznej rodzinie. Rodzice chętnie się bawią i manifestują swoją seksualność. Dzieci na tym cierpią.
Ludzie, których rodzice byli więzieni lub agresywni.
Alkoholizm.
Szosk.
Histeria (Aconit).
Oszołomienie (Bufo, Hell).
Żal z powodu utraconej niewinności. Już jako dzieci stawiają się w sytuacjach lub szeregu wydarzeń, które prowadzą do utraty niewinności.
A Helleborus:
Odpowiedzi powolne; ktoś, kto doświadczył ciężkiego szoku; ma oczy, ale nie potrafi naprawdę widzieć; ma uszy, ale nie potrafi słyszeć; ma uczucia, ale nie potrafi odczuwać: wszystko jest obecne, ale nie mogą tego zrozumieć umysłem. Dlatego są jak otępieni, stępiali – „Czuję się niepołączony z moim życiem, co się ze mną stało?”
To otępienie, to niezrozumienie może wywołać wielkie lęki. W zaawansowanych stadiach także odchodzą od tych lęków i znajdują się w stanie przypominającym chorobę Alzheimera.
Dolegliwości na tle rozczarowanej miłości; osoby cierpiące na głębokie depresje, ale kiedy z nimi rozmawiasz, okazuje się, że wiele im umyka. Nie rozumieją, co dzieje się wokół nich.
Zaburzenia pamięci lub jej utrata. Siedzą zatopieni w myślach, nic nie zauważają; patrzą w dal, bezmyślni; poczucie bezradności; powolni; tracą zdolności intelektualne.
Helleborus występuje też jako Helleborus Double i Helleborus foetidus
Sally Williams RSHom (NA), CCH
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Źródło: http://www.interhomeopathy.org/homelessness_and_helleborus
Zdjęcie: Shutterstock_1572237271, Copyright: nnattalli
