Herbert Pfeiffer, Farokh Master i Roberto Petrucci

Herbert Pfeiffer, Farokh Master i Roberto Petrucci

Kongres homeopatii dziecięcej 2009

27 lutego - 1 marca 2009 w Badenweiler

Kurhaus Badenweiler

Przez trzy dni podczas tego spotkania ponad 300 homeopatów i osób zainteresowanych homeopatią z kilku krajów wszystko kręciło się wokół leczenia dzieci.

Temat stał się szczególnie ciekawy dzięki różnym punktom widzenia prelegentów, z których każdy reprezentował inne ukierunkowanie homeopatii, a tym samym inne podejście i rozumienie doboru leku. Do galerii zdjęć
DVD z Kongresu Homeopatii Dziecięcej

Otwarcie wygłosił Dr Herbert Pfeiffer, który dysponuje ponad 30-letnim doświadczeniem w stosowaniu homeopatii w pediatrii. Wzrost liczby skłonności do infekcji, atopii i alergii oraz zaburzeń koordynacji centralnej, ich przyczyny i sposoby leczenia były głównym tematem jego wykładu.

~video(05344_Sehprobe_Pfeiffer.flv;Podgląd Dr. Pfeiffer)~

Jako przyczynę zaburzeń koordynacji i ich wpływu na dalsze życie pacjenta pediatra, którego specjalność leży w obszarze neurofizjologii, wskazał utrzymujące się, tzn. w toku rozwoju błędnie nie zintegrowane odruchy. Przykład Rene Hermsa, mistrza biegu na 800 m i uczestnika igrzysk olimpijskich, który niedawno został znaleziony martwy, uwypuklił konsekwencje: zapis z biegu pokazuje sportowca w nadal dużym napięciu. Jego postura - jedna strona zgięta, druga wyprostowana - odpowiada obrazowi asymetrycznego tonicznego odruchu szyjnego. Odruch ten powinien być właściwie zintegrowany w toku dzieciństwa. Często jednak tak się nie dzieje. Konsekwencja: jeśli odruchy są aktywne, cały organizm pozostaje w napięciu - pacjent nie jest w stanie wywołać rozluźnienia. Strona zgięta w tym przypadku była lewa - wskazówka, że serce było zagrożone, co ostatecznie było też przyczyną śmierci - nagła niewydolność serca z powodu zapalenia mięśnia sercowego wywołanego przez wirusy herpes. Wniosek: stałe napięcie czyni chorobę. „Jako homeopaci powinniśmy również zwracać uwagę na takie wskazówki.” Kilkoma przykładami pokazał, jakiego rodzaju mogą być to wskazówki na zaburzenia toniczne i zaproponował kilka możliwości przetłumaczenia tego na rubryki repertorium, kończąc tym ten temat.

W kwestii skłonności do infekcji oraz atopii/alergii Dr Pfeiffer najpierw wyjaśnił podstawy medyczne, rzucił krótki rzut oka na miasmy i wspomniał kilka ogólnych rubryk repertorium dotyczących tych schorzeń. Jako przykłady wybrał z tych rubryk leki sprawdzone w jego praktyce, które szczególnie omówił – np. Lycopodium jako środek na przeciążenia, gdy dzieci stosunkowo wcześnie trafiają do przedszkola i po prostu są przytłoczone tamtą sytuacją. Według niego podobny lek wystarczy do leczenia, dlatego zasadniczo używa tylko terminu „Simile”, a nie „Similimum”.

Na koniec przedstawił swoje przemyślenia na temat szczepień. W programie Monitor z 19.02.09 zakwestionowano korzyści płynące ze szczepienia przeciw HPV. W tym kontekście i cytując J.C. Burnetta zastanawiał się, czy lekarz może naprawdę ponosić odpowiedzialność za szczepienia, jeśli nie jest pewne, czy nie uczynią one zdrowego człowieka chorym. On sam dawno podjął decyzję przeciwko szczepieniom.

Drugi dzień kongresu wypełnił Dr. Farokh Master w swoim uprzejmym, pogodnym, indyjskim stylu. Ze znaczną wiedzą psychologiczną w bardzo humorystyczny sposób uświadamiał słuchaczom skutki podświadomego przenoszenia np. emocji (nienawiść, złość, smutek) rodziców na dziecko.

~video(05344_Sehprobe_Master.flv;Podgląd Dr. Master)~

Jego wystąpienia o znaczeniu i symbolice gestów, snów, ulubionych zabawek (Superman czy pluszowy lew…) lub ulubionych bajek – jak brak bliskości matki lub ojca może się na przykład przejawiać w zachowaniu dziecka – były dla uczestników bardzo wymowne. Z pewnością pytania w tym kierunku zostaną w przyszłości uwzględnione w anamnezie wielu uczestników kongresu.

W tych wybranych przypadkach stosowano głównie nosody. W jednym przypadku astmy początkowo wskazany był lek doraźny Cina. Dr Master stanowczo przestrzegał, by nie pozostawać zbyt długo przy leku doraźnym, ponieważ nie wyleczy on całkowicie przypadku, a może go nawet pogorszyć. Głębiej działający lek konstytucyjny powinien rozwiązać przypadek, a następnie ewentualnie doraźny lek może być potrzebny ponownie. Na podstawie tych „zawieszek przypadków” przedstawił, opierając się na swoich osobistych doświadczeniach, krótkie opisy leków Medorrhinum, Carcinosinum i Tuberculinum Koch. Tutaj również znaczenie snów wpłynęło na obraz. Rubryka snów Carcinosinum brzmi: Sny - Szuka - kogoś; po - bez znalezienia; i. Szukamy tylko czegoś, czego nie mamy lub czegoś, co straciliśmy – jaka charakterystyka dla Carcinosinum!

Na pytanie „Nauczyłem się, że nosodów nie podaje się jako pierwszego leku – dlaczego pan to zrobił?” Dr Master odpowiedział: „Jeśli lek pasuje, nieważne czy to nosoda. Zawsze trzeba dać najbardziej pasujący lek…”

Treść wypowiedzi Dr. Roberto Petrucci z Włoch, w dniu trzecim i ostatnim była następująca: Homeopatia jest dynamiczna – droga do leku nie ma znaczenia - najważniejsze, by znaleziono Similimum, - w jego rozumieniu odpowiedni lek, w odpowiedniej potencji, odpowiedniej ilości i odpowiedniej częstotliwości.

~video(05344_Sehprobe_Petrucci.flv;Podgląd Dr. Petrucci)~

Na kilku przykładach przypadków wyjaśnił swoje poglądy na dobór leków, które raz były całkowicie klasyczne, w innym przypadku oparte na rodzinach homeopatycznych, a w jeszcze innym kierowane faktem, że to dziecko nigdy nie mogło wyjść ze sklepu z zabawkami bez lwa i dodatkowo wykazywało objaw, który miał tylko Lac leoninum jako jedyny lek. Przypadek determinuje drogę! Według niego nie ma wielkich leków, które przewyższają tzw. małe leki. Najważniejsza jest totalitas; nie zawsze objaw psychiczny jest najważniejszy – wszystko zależy od konkretnego przypadku. Kolejnym ważnym elementem z jego punktu widzenia jest potencja. Jeśli lek działa, ale choroba powraca, konieczna byłaby wyższa potencja. Jeśli nie ma poprawy, należy się zastanowić, co zmienić: ilość, częstotliwość czy potencję - albo wszystkie trzy – dopiero na końcu zmienia się lek…

W temacie Dzieci nadpobudliwych (ADHD) Dr Petrucci przedstawił środki, które w jego praktyce, obok często stosowanych i znanych leków Tarentula, Belladonna, Stramonium i Tuberculinum, okazały się przydatne: Gallicum acidum, lek, który może być użyty, jeśli objawy rozwinęły się po powrocie matki do pracy po porodzie – tj. w wyniku separacji od najbliższej osoby; „lek huragan” Arsenicum iodatum, który po konsultacji pozostawia praktykę jak „pole gruzów”; Ictodes foetida, które ma astmatyczne dolegliwości wywołane przez kurz oraz otyłe Saccharum officinale…

Następnie przedstawienie jego niedawno wydanego Repertorium „Dziecko”, które dla ułatwienia wyszukiwania dzieli rubryki repertorium na następujące 20 koncepcji: Wywiad rodzinny i osobisty; Rozwój; Zębowanie; Szczepienia; Karmienie piersią; Choroby zakaźne; Konstytucja; Relacje w rodzinie; Relacje z innymi; Szkoła; Zabawa; Relacje ze zwierzętami; Komunikacja niewerbalna; Obserwacje w nocy; Huśtanie i noszenie; Samochody i statki; Zaburzenia psychosomatyczne; Objawy i choroby ciała; Stany chirurgiczno-patologiczne; Robaki. - Inne możliwe zastosowania repertorium Petrucciego to: użycie go jako „ścieżki”, którą można po prostu podążać przy zbieraniu wywiadu – w mniej nudny sposób studiować repertorium oraz opcja grupowania rubryk, tak aby żadne leki nie zostały przeoczone przez pominięcie rubryki… Na zakończenie kongresu Dr Petrucci przedstawił swoje przemyślenia na temat logiki przepisywania leków. Czy leki komplementarne rzeczywiście są uzupełnieniem, czy może pierwsze lekarstwo nie zostało dobrane dość dokładnie, tak że dopiero „komplementarne”, lepiej pasujące lekarstwo przynosi wyleczenie? - Totalitas jest najważniejsza!

.....................................................................................................................

Autorka: Silke Burzlaff. Dalsze wrażenia z kongresu