Homeopatia dla osób z porażeniem rdzeniowym

Imponujący artykuł autorstwa

Mohindera Singha Jus

Artykuł z czasopisma Similia Nr.93 - 1/2015.

Szwajcarskie Centrum Paraplegiczne (SPZ) w Nottwil rozszerza swoją ofertę o dodatkową usługę medycyny komplementarnej: od 15 stycznia 2015 r. w ramach sześciomiesięcznej fazy pilotażowej we współpracy z SHI Homöopathischen Praxis Zug zostanie uruchomiona w Nottwil usługa konsultacyjna dotycząca leczenia homeopatycznego.

Homeopaci z SHI będą podczas fazy pilotażowej, początkowo do czerwca 2015 r., oferować w Nottwil leczenie homeopatyczne dla pacjentów z porażeniem rdzeniowym. Jeśli usługa spotka się z zainteresowaniem, oferta będzie kontynuowana. «To ważne rozszerzenie naszego szerokiego spektrum terapii, zwłaszcza przy przewlekłych zaburzeniach zdrowotnych; homeopatia jest więc idealnym uzupełnieniem naszej oferty terapeutycznej» wyjaśnia prof. dr med. Jürgen Pannek, ordynator oddziału neuro-urologii w SPZ.

Dobre doświadczenia przynoszą efekty
W oddziale neuro-urologii SPZ uzyskano już bardzo dobre doświadczenia w leczeniu i zapobieganiu zakażeniom dróg moczowych u pacjentów z porażeniem rdzeniowym. Ponadto pacjenci zgłaszają poprawę funkcji jelit oraz zmniejszenie spastyczności (skurczów mięśni). Znanym orędownikiem tej metody jest były narciarz Silvano Beltrametti, który doznał wypadku — jego zakażenie dróg moczowych stopniowo poprawiało się dzięki leczeniu homeopatycznemu prowadzonego przez dr. Mohindera Singha Jus ze SHI Homöopathie Schule w Zug. «Wierzę w skuteczność homeopatii, przywróciła mi jakość życia.» Dodatkowo leczenie homeopatyczne można stosować m.in. przy chorobach urologicznych, odleżynach, zaburzeniach seksualnych, skłonnościach do zakażeń czy przy zaburzeniach nastroju. Często właśnie te problemy są dla osób z porażeniem rdzeniowym trudniejsze do zniesienia niż fakt utraty zdolności chodzenia.

Dodatkowy atut w rehabilitacji
Oferta od stycznia 2015 r. będzie początkowo dostępna dla wszystkich pacjentów stacjonarnych, którzy życzą sobie leczenia homeopatycznego. Jeśli w dni konsultacji pozostaną wolne terminy, z nowej oferty będą mogli także skorzystać pacjenci ambulatoryjni. Koszty w okresie pilotażowym pokrywa Fundacja Dr. B. K. Bose.
Poradnia homeopatyczna odbywa się w czwartki w godzinach 13:30–17:30 w Centrum Medycyny Bólu: 15 stycznia, 26 lutego, 12 marca, 26 marca, 16 kwietnia, 30 kwietnia, 7 maja, 28 maja i 18 czerwca 2015 r.

Holistycznie i interdyscyplinarnie
Holistyczne podejście terapeutyczne jest niezbędne dla optymalnego leczenia ostrego, rehabilitacji i dożywotniej opieki medycznej. Pacjenci w SPZ mają do wyboru szerokie spektrum ofert medycyny klasycznej oraz medycyny komplementarnej. Współpraca interdyscyplinarna poszczególnych specjalności ma kluczowe znaczenie podczas rehabilitacji osób z porażeniem rdzeniowym, aby pacjenci jak najszybciej mogli powrócić do samodzielnego i niezależnego życia. Homeopatia jest w SPZ stosowana wspomagająco obok klasycznej oferty medycznej.

Prof. dr med. Jürgen Pannek, ordynator neuro-urologii, stoi na rzecz holistycznej terapii w Szwajcarskim Centrum Paraplegicznym w Nottwil.

Dr Mohinder Singh Jus ze SHI Homöopathie Schule w Zug będzie jednym z lekarzy konsultujących w Szwajcarskim Centrum Paraplegicznym w Nottwil.

Zastosowania homeopatii w neuro-urologii

Jürgen Pannek, Susanne Pannek-Rademacher*, Martine Cachin Jus*, Mohinder Singh Jus*

Neuro-urologia, Szwajcarskie Centrum Paraplegiczne, Nottwil, Szwajcaria, oraz SHI Homöopathie Praxis*, Zug, Szwajcaria

Wprowadzenie

Dolny odcinek dróg moczowych podlega złożonej kontroli nerwowej. Warunkiem kontroli funkcji magazynowania i opróżniania jest nienaruszone unerwienie. Uszkodzenie rdzenia kręgowego powoduje częściową lub całkowitą utratę centralnej kontroli nad drogami moczowymi [Stöhrer]. W związku z tym prawie wszystkie osoby z urazem rdzenia kręgowego (spinal cord injury: SCI) rozwijają neurogenną dysfunkcję pęcherza (nBFS). W zależności od nasilenia zaburzeń funkcji nBFS wiąże się długoterminowo z obiektywnymi (np. uszkodzenie nerek wskutek utrudnionego odpływu moczu lub refluks) i/lub subiektywnymi (np. pogorszenie jakości życia z powodu nietrzymania moczu lub objawowych zakażeń dróg moczowych) ryzykami. U pacjentów z uszkodzeniem nad-krzyżowym porażenia rdzeniowego powikłania urologiczne przez długi czas stanowiły najczęstszą przyczynę zgonów. Dopiero zrozumienie patofizjologii i wprowadzenie odpowiedniej diagnostyki pozwoliło na wdrożenie efektywnej terapii i tym samym istotne zmniejszenie śmiertelności [Stöhrer].

Najważniejsze czynniki ryzyka dla uszkodzenia górnych dróg moczowych to zwiększone ciśnienie detrusora w fazie magazynowania (>40 cm H2O), zmniejszona elastyczność (kompliancja detrusora < 20 ml/cm H2O), refluks pęcherzowo‑nerkowy oraz występowanie nadreaktywności detrusora w połączeniu z dyssynergią detrusor‑zwieracz (DSD) [Gerridsen].

Dzięki pomiarowi ciśnienia w pęcherzu (urodynamika) można skwantyfikować funkcjonalne czynniki ryzyka dla górnych dróg moczowych i określić postać zaburzenia funkcji pęcherza [Nosseir].

Najważniejszym celem terapii jest ochrona górnych dróg moczowych. Największe ryzyko uszkodzenia funkcji nerek wynika z utrzymującego się podwyższonego ciśnienia wewnątrzpęcherzowego. Ponieważ do dziś nie jest możliwe przywrócenie uszkodzonych nerwów w rdzeniu, leczenie nBFS polega na maksymalnym obniżeniu ciśnienia w pęcherzu. Do dyspozycji są metody farmakologiczne (antymuskarynowe), minimalnie inwazyjne (Botox®) lub operacyjne (np. augmentacja pęcherza wykorzystująca fragmenty jelita, implantacja stymulatora pęcherza). Dzięki pełnemu uspokojeniu pęcherza ciśnienia wewnątrzpęcherzowe są wystarczająco niskie, aby zabezpieczyć funkcję nerek, jednak zazwyczaj niemożliwe jest już samodzielne opróżnianie pęcherza; pacjenci muszą nauczyć się samokontroli przy pomocy cewnikowania (przerywany samokateteryzacja; ISK) [Stöhrer].
Zastosowania homeopatii

Zakażenia dróg moczowych

Zakażenia dróg moczowych (ZUM) występują częściej u osób z nBFS. Przyczyną mogą być zaburzenia równowagi między magazynowaniem a opróżnianiem moczu. Również przerywany cewnikowanie pęcherza zwiększa ryzyko infekcji. Gdy wykluczono przyczyny morfologiczne, stosuje się farmakologiczne środki profilaktyczne. Niestety nie ma dowodów opartych na badaniach na skuteczność długotrwałego podawania antybiotyków, zakwaszania moczu ani fitoterapii (np. rukiew wodna i chrzan, ekstrakty z żurawiny); niektóre terapie mają jednak istotne działania niepożądane [Pannek].

W retrospektywnej serii przypadków zastosowanie dodatkowej, konstytucyjnej terapii homeopatycznej z pojedynczymi środkami u 8 pacjentów z więcej niż 3 objawowymi ZUM rocznie znacząco zmniejszyło częstość zakażeń. Wszyscy pacjenci mieli neurogenną dysfunkcję pęcherza z co najmniej 3 ZUM/rok pomimo standardowej profilaktyki urologicznej. Środki homeopatyczne dobierano według zasad klasycznej homeopatii, tj. na podstawie totalności objawów indywidualnego pacjenta wybierano pojedynczy środek w wysokiej potencjacji (zazwyczaj LM1) [Linde]. Chociaż leczenie było konstytucyjne, najczęściej stosowano środki o tropizmie do dolnych dróg moczowych i cewnikowania, takie jak Staphysagria i Lycopodium. Przy ZUM w trakcie terapii, poprzez interwencję np. kroplami Berberis, Benzoicum acidum lub Oleum Terebinthinae, często udawało się uniknąć leczenia antybiotykami; u pacjentów z długotrwałą historią terapii antybiotykowej często z powodzeniem stosowano Nux vomica [Pannek Jus].

W obserwacji 15-miesięcznej wskaźnik ZUM spadł ze średnio 7,2 ZUM/rok do 1,3 ZUM/rok. Pięciu pacjentów było wolnych od infekcji, u 3 pacjentów częstotliwość ZUM zmalała.

Na podstawie tych pozytywnych doświadczeń rozpoczęliśmy prospektywne, randomizowane, kontrolowane badanie, którego ostateczne wyniki są jeszcze oczekiwane.

Przypadek kliniczny

Opróżnianie pęcherza u 24-letniego mężczyzny z niepełnym paraplegią poniżej Th4 od 2008 r. odbywało się za pomocą ISK. Od 2 lat cierpiał na nawracające ZUM (11/rok) z E. coli i Klebsiella. Skarżył się na piekące bóle i narastającą spastyczność w kończynach dolnych, był wyczerpany mimo dobrego snu, miał lęk przed psami i operacjami. W 03/2011 otrzymał Staphysagria LM3. W 06/2011 wystąpiło nawrotnie ZUM, ale zgłaszał więcej energii, stare objawy powróciły; więc środek nie został zmieniony. W 10/2011 pojawiło się ponownie ZUM, dodatkowo zgłaszał krwawienia z nosa, był wyczerpany, wycofał się i był zauważalnie niecierpliwy. Po Phosphorus LM1 do dziś brak ZUM.

LUB
45-letni mężczyzna z niepełną tetraplegią poniżej C7 od 1999 r. cierpiał od 9 lat na 12 ZUM/rok, częściowo z gorączką, z różnymi patogenami. Opróżnianie pęcherza odbywało się za pomocą ISK. Miał lęk wysokości, nie potrafił płakać, otrzymał wstępnie w 04/2011: Lycopodium clavatum LM1. Pod jego wpływem mniej nawrotów ZUM, które leczono każdorazowo kroplami Benzoicum acidum lub Oleum Terebinthinae. W 03/2012 rozwinął się stan zapalny prostaty, leczony Lycopodium clavatum LM4, poza tym brak ZUM. W 01/2013 po stresie psychicznym znowu więcej ZUM; po Staphysagria LM1 do dziś tylko 1 ZUM.

LUB

34-letni mężczyzna z kompletną paraplegią poniżej Th6 od 2001 r., który opróżniał pęcherz przez ISK, zgłaszał 10 ZUM/rok, za każdym razem E. coli, od 2003 r. Ponadto występowała nasilona spastyczność. W 04/2011 otrzymał Staphysagria LM3. Pod jej wpływem jedynie w sytuacjach stresu i przy dużym obciążeniu fizycznym miał nawrotowe ZUM w 04/2012; od tego czasu brak ZUM.

Powikłania okołooperacyjne

Przed zabiegami operacyjnymi u pacjentów ze znaną skłonnością do krwawień i napięciem przed interwencją mieliśmy dobre doświadczenia z Arnica montana C200, stosowaną bezpośrednio przed i po operacji. U pacjenta, u którego po przezcewkowym zabiegu prostaty pomimo wszystkich interwencji urologicznych nawracały ciemne, żylne krwawienia, udało się je opanować sukcesywnie za pomocą Hamamelis.

(Przypadek 1:

U 67-letniego pacjenta z niepełną tetraparezą przy stwardnieniu rozsianym i chorobie Parkinsona od 1998 r. odpływ moczu odbywał się przez cewnik nadłonowy. Z powodu nawracających zatorów płuc pacjent był trwale leczony antagonistą witaminy K. Przy wymianie cewnika nadłonowego powstało uszkodzenie błony śluzowej, które doprowadziło do krwawienia niepoddającego się leczeniu zachowawczemu z powstaniem tamponady pęcherza. Po farmakologicznym unormalizowaniu parametrów krzepnięcia wykonano przezcewkową ewakuację tamponady i koagulację. Zdecydowano się na nią, jednak była tylko częściowo skuteczna. Po podaniu Arnica C200 krwawienie ustąpiło

Przypadek 2:

U 40-letniego pacjenta z kompletną tetraplegią poniżej C5 od 11 lat, z powodu stwardnienia zwieracza z zaleganiem moczu i autonomiczną dysregulacją przeprowadzono sfinkterotomię; z powodu nasilonego krwawienia w 7. dobie pooperacyjnej konieczne było ponowne zaopatrzenie krwawienia. Trzy dni później wystąpiło ponownie ciemno‑żylne krwawienie. Podczas terapii Hamamelis C200 krwawienie ustąpiło, pacjent mógł zostać wypisany 2 dni później; w dalszym przebiegu nie doszło do nawrotu.)

Przy pooperacyjnie występujących przedłużających się porażeniach jelit uzyskano szybką poprawę dzięki Opium.

Wszystkie leczenia ostrych problemów urologicznych opierały się dla nas nie tylko na uwzględnieniu objawów miejscowych, lecz także objawów na poziomie emocjonalnym. Imponujący przykład ilustruje następujący opis przypadku:

37-letni pacjent z kompletną paraplegią poniżej Th5 od 2004 r. rozwinął neurogenną dysfunkcję pęcherza z pęcherzem o małej pojemności i niskiej kompliancji oraz nasilonym nadreaktywnością detrusora. Po tym, jak ani terapia antymuskarynowa, ani wstrzyknięcie Onabotulinumtoxin do detrusora nie dały wystarczającego efektu, w listopadzie 2013 r. wykonano augmentację pęcherza przy użyciu jelita. Z powodu perforacji augmentatu wskutek zablokowania cewnika przez śluz, w 11. dobie pooperacyjnej przeprowadzono rewizję z dodatkowym założeniem szwów na perforację. Po dwóch operacjach przy istniejących wcześniej nasilonych neurogennych zaburzeniach funkcji jelit rozwinął się masywny porażenny niedrożność jelit (paralitický ileus). Ponieważ po intensywnej terapii z dożylnym podaniem leków (Neostigmin 2 mg/24 h, Dexpanthenol 2000 mg/24 h i Metoclopramid 50 mg/24 h) przez 2 dni nie nastąpiła poprawa, włączono dodatkową terapię homeopatyczną. Na podstawie objawów klinicznych (rana bardzo bolesna przy dotyku, ogólna wrażliwość na zimno, nudności), wyglądu (blond, szczupły, wysportowany, ciepłe spojrzenie) oraz ogólnych i psychicznych objawów (zaniepokojony; powściągliwy; niepewny; uprzejmy, współpracujący, łagodny, ale czasami wybuchający; bardzo niecierpliwy; pozbawiony pragnienia, brak pocenia; niespokojny, bezsenność) i miejscowych wyników badania pacjent otrzymał Staphysagria. Już następnego dnia nastąpiła istotna poprawa samopoczucia, przy niezmienionym innym leczeniu perystaltyka jelit stopniowo zwiększyła się, tak że następnego dnia można było usunąć sondę nosowo-żołądkową i rozpocząć wprowadzanie diety. Obecnie pacjent nie ma żadnych dolegliwości ze strony jelit [Pannek2].

Szczególne wskazania

W wybranych przypadkach leczenie homeopatyczne może również pomóc uniknąć ostatecznej terapii chirurgicznej.

Opis przypadku:

35-letni mężczyzna z kompletną tetraplegią poniżej C6 od 2001 r. zgłosił się z gorączką i obrzękiem lewego jądra. Samoleczenie Norfloxacinem nie przyniosło poprawy, chociaż patogeny były na niego wrażliwe.

Badanie sonograficzne wykazało rozległy ropień najądrza. Pacjent odmówił proponowanego operacyjnego usunięcia jądra i najądrza. Ponieważ po 3 dniach antybiotykoterapii i leczenia wspomagającego miejscowego nie nastąpiła poprawa w obrazie klinicznym i w parametrach zapalnych, wprowadzono leczenie homeopatyczne Hamamelis virginiana C30, trzy razy dziennie przez 4 dni , a następnie Hamamelis C200 dwa razy dziennie przez kolejne 5 dni. W jego przebiegu ropień stopniowo się zmniejszał, a parametry zapalne normalizowały. Ropień przetoczył się podskórnie i został całkowicie opróżniony poprzez małą nacięcie skóry. W ten sposób możliwe było leczenie zachowawcze narządu w chorobie, która zwykle prowadzi do natychmiastowego usunięcia narządu.

Dyskusja

Leczenie neurogennej dysfunkcji pęcherza jest dla pacjentów z uszkodzeniem rdzenia niezwykle ważne dla ochrony funkcji nerek, ale także dla jak najlepszego zachowania jakości życia. Badania wykazały, że nBFS i jego konsekwencje mogą mieć olbrzymi wpływ na jakość życia chorych [Akkoc]. Szczególnie nietrzymanie moczu i zakażenia dróg moczowych silnie negatywnie wpływają na samopoczucie pacjentów. Niestety dostępne współcześnie metody leczenia zakażeń dróg moczowych mają ograniczoną skuteczność. Współpraca między homeopatami a urologami może, według naszych doświadczeń opisanych powyżej, przynieść pacjentom z porażeniem rdzeniowym i nawracającymi ZUM znaczący zysk terapeutyczny.

Wielu pacjentów z urazami rdzenia cierpi z powodu złożonych następstw zdrowotnych porażenia rdzeniowego. Podwyższone ryzyko zakrzepicy często wymaga farmakologicznej profilaktyki przeciwzakrzepowej, co z kolei zwiększa ryzyko krwawień podczas zabiegów operacyjnych. Inne powikłania okołooperacyjne również występują u tych pacjentów częściej (np. pooperacyjny paraliż jelit z powodu neurogennych zaburzeń funkcji jelit). I w tych sytuacjach nasze doświadczenia z leczeniem homeopatycznym są zachęcające.

Leczenie homeopatyczne przeprowadza się zgodnie z zasadami klasycznej homeopatii [Hahnemann]. Dobór środka także w ostrych problemach medycznych uwzględnia nie tylko ostre objawy miejscowe, lecz także objawy psychiczne.

W literaturze homeopatycznej doniesienia o leczeniu pacjentów z porażeniem rdzeniowym są rzadkie. Nasze pierwsze doświadczenia wskazują, że pacjenci z porażeniem rdzeniowym reagują na środki homeopatyczne nieco ostrożniej. Codzienne podawanie potencjacji LM wywoływało powtarzalne bodźce, co wydaje się prowadzić do lepszej skuteczności i mniejszej reakcji pierwotnej.

Podsumowując, współpraca między homeopatią a neuro-urologią może przynieść pacjentom korzyści nie tylko przy przewlekłych zaburzeniach, ale także w ostrych problemach pooperacyjnych, w sposób skuteczny i o niewielkiej liczbie działań niepożądanych. Również przy złożonych pooperacyjnych zaburzeniach funkcji jelit, które słabo odpowiadają na konwencjonalne leczenie, terapia homeopatyczna jest obiecującą opcją terapeutyczną.

Adres do korespondencji:

Professor Jürgen Pannek, Ordynator Neuro-Urologii
Szwajcarskie Centrum Paraplegiczne, Guido A. Zäch Strasse 1
CH -6207 Nottwil Szwajcaria
Phone: + 41-41-939-5924
Fax: + 41-41-939-5923
Email: juergen.pannek@paraplegie.ch

Kategoria: Przypadki
Słowa kluczowe: Homeopatia – Porażenie rdzeniowe - neurogenna dysfunkcja pęcherza - zakażenia dróg moczowych
Źródło: Similia Nr.93 - 1/2015
Zdjęcia:  Schweizer Paraplegiker-Stiftung: Prof. Dr. med. Jürgen Pannek; SHI Homöopathie AG, Zug: Dr. Mohinder Singh Jus, Globuli; Shutterstock: Close-up of male hand on wheel of wheelchair during walk in park_155587316 © Pressmaster; System for the collection and counting of urine_114519994 © sfam_photo

Bibliografia
    Akkoç Y, Ersöz M, Yıldız N, Erhan B, Alaca R, Gök H, Zinnuroğlu M, Özçete ZA, Tunç H, Kaya K, Alemdaroğlu E, Sarıgül M, Konukçu S, Gündüz B, Bardak AN, Özcan S, Demir Y, Güneş S, Uygunol K; Neurogenic Bladder Turkish Research Group: Effects of different bladder management methods on the quality of life in patients with traumatic spinal cord injury. Spinal Cord. 2013;51:226-231.

    Gerridzen RG, Thijssen AM, Dehoux E: Risk factors for upper tract deterioration in chronic spinal cord injury patients. J. Urol. 1992;147:416-418

    Hahnemann S: Organon der Heilkunst. 6. Aufl. Heidelberg: Haug; 1996.

    Linde K, Clausius N, Ramirez G, Melchart D, Eitel F, Hedges LV, Jonas WB: Are the clinical effects of homoeopathy placebo effects? A meta analysis of placebo controlled trials. Lancet 1997;350:834 843.

    Nosseir M, Hinkel A, Pannek J: Clinical usefulness of urodynamic assessment for maintenance of bladder function in patients with spinal cord injury. Neurourol Urodyn. 2007; 26:228-233.

    Pannek J: Prophylaxe von Harnwegsinfektionen bei querschnittgelähmten Personen mit Blasenfunktionsstörung - aktuelle klinische Praxis. Aktuelle Urol. 2012; 43:55-8.

    Pannek J, Pannek-Rademacher S, Jus MC, Jus MS: Usefulness of classical homoeopathy for the prevention of urinary tract infections in patients with neurogenic bladder dysfunction: A case series. Indian J Res Homoeopathy 2014;8:31-6.

    Pannek J, Pannek-Rademacher S, Cachin-Jus M: Organ-preserving treatment of an epididymal abscess in a patient with spinal cord injury. Spinal Cord. 2014;52 Suppl 1:S7-8.

    Stöhrer M, Blok B, Castro-Diaz D, Chartier-Kastler E, Del Popolo G, Kramer G, Pannek J, Radziszewski P, Wyndaele JJ: EAU guidelines on neurogenic lower urinary tract dysfunction. Eur Urol 2009; 56: 81-88

Dodatkowe informacje

Szwajcarskie Centrum Paraplegiczne (SPZ) zostało otwarte w 1990 r. przez dr. med. Guido A. Zäch. SPZ jest prywatną, ogólnokrajowo uznaną specjalistyczną kliniką do pierwszej pomocy, leczenia ostrych przypadków, holistycznej rehabilitacji i dożywotniej opieki nad osobami z porażeniem rdzeniowym oraz osobami z zespołami podobnymi do porażenia rdzeniowego. W SPZ jest dostępnych 140 łóżek, w tym oddział intensywnej opieki pielęgniarskiej. Roczne obłożenie łóżek wynosi 99%. W 2013 r. w SPZ wykonano około 50’500 dni opieki dla 933 pacjentów hospitalizowanych, z czego 191 w rehabilitacji początkowej. SPZ zatrudnia około 1’100 pracowników z 80 zawodów. Klinika specjalistyczna należy do Szwajcarskiej Grupy Paraplegików (SPG), która tworzy integralną sieć dla holistycznej rehabilitacji osób z porażeniem rdzeniowym. Organem prowadzącym sieć jest Szwajcarska Fundacja Paraplegików (SPS).

Informacje u:
Anita Steiner, Kierownik ds. Mediów, Szwajcarska Fundacja Paraplegików, Nottwil
Telefon 041 939 61 12, anita.steiner@paraplegie.ch, www.paraplegie.ch


SHI Homöopathie Schule została założona w 1988 r. i jest jedyną w Szwajcarii państwowo uznaną szkołą homeopatii oferującą dyplom HF. Jest renomowaną szkołą kształcącą i doskonalącą homeopatów: szkolenia w zakresie homeopatii ludzkiej, homeopatii zwierzęcej, kursy doszkalające dla homeopatów i wykłady publiczne należą do oferty. SHI Homöopathische Praxis jest krajowym i międzynarodowym centrum kompetencji w zakresie klasycznej homeopatii. Kieruje nią dr Mohinder Singh Jus, uznana na świecie osobowość w tej dziedzinie. Urodził się w 1947 r. w New Delhi, studiował w Calcutta Homoeopathic Medical College and Hospital. W 1985 r. przybył do Szwajcarii, pracował jako terapeuta i w 1988 r. rozpoczął nauczanie homeopatii według B. K. Bose.
www.shi.ch



Fundacja Dr. B. K. Bose została założona w 1993 r. przez międzynarodowo znanego homeopatę Mohindera Singha Jus ku czci jego nauczyciela, wielkiego homeopaty dr. B. K. Bose. Fundacja starannie wykorzystuje dostępne środki w wybranych projektach, które służą promocji i rozpowszechnianiu klasycznej homeopatii. Wspierane są różne projekty w zakresie badań, jakości kształcenia i pracy informacyjnej. Fundacja Dr. B. K. Bose inicjuje lub wspiera badania kliniczne dokumentujące i naukowo oceniające zastosowanie klasycznej homeopatii w chorobach przewlekłych. Takie projekty badawcze realizowane są we ścisłej współpracy z SHI Haus der Homöopathie i szwajcarskimi klinikami.
www.shi.ch/bkbose