Recepta homeopatyczna - jak lepiej tego nie robić
Margaret Tyler
[UWAGA REDAKCJI – W streszczeniu najczęstszych błędów tych, którzy zaczynają swoją drogę w homeopatii bez solidnych podstaw, dr Tyler bardzo obrazowo opisuje, co w takich przypadkach niestety może się wydarzyć; jednocześnie udziela wskazówek, jak skutecznie unikać tych i innych pomyłek.]
Dr Kent, dr Gibson Miller i inni mogą nam na podstawie swojego wieloletniego doświadczenia i licznych pomyślnie rozwiązanych przypadków powiedzieć, jak robić to najlepiej. Do grona dobrze wykształconych również się zaliczam i po kilku latach przeciętnie dobrych recept i wielu niepowodzeń mogę dokładnie powiedzieć, czego najlepiej nie robić.
Kiedyś byłam całkowicie porwana euforią i radością, gdy znajdowałam właściwy lek. Działo się to na szczęście dość często, aby osoba pewna siebie i optymistyczna, taka jak ja, zachowała entuzjazm do zawodu. Gdy jednak przyjrzeć się bliżej, stanie się jasne, że w wielu przypadkach zawiodłam na całej linii. W nadziei, że pomogę innym w podobnej sytuacji, spróbuję spisać moje porażki.
Homeopatia — to wiemy oboje — wcześniej i dziś działa dobrze. Wtedy jednak nie opanowałam jej jeszcze właściwie. Moje wyobrażenia były zbyt nieokrzesane, moja metoda zbyt chaotyczna i niestrukturalna i w konsekwencji działała tylko sporadycznie. Siła była obecna, co widać było w jednym czy drugim udanym przepisie, ale nie potrafiłam na nią polegać w sposób niezawodny i oczywisty w każdej chwili. Nie posiadałam jeszcze wewnętrznego spokoju i celowości tych, którzy nie tylko rozumieją siły, z którymi pracują, ale także znają ich prawa, granice i szczególne cechy przejawiania się.
Krótko mówiąc, nie zrozumiałam substancji i nie panowałam nad filozofią stojącą za nią… Prawdę mówiąc, nie miałam pojęcia, że istnieje coś takiego jak filozofia. Bez odpowiedniej filozofii można stosować leki homeopatyczne — także jako terapeuta — ale daleko to do bycia homeopatą i nigdy nie osiągnie się jednolitych i stale satysfakcjonujących wyników. Nawet nie będzie się w stanie ocenić rezultatów, które się czasem osiągnie, ani odpowiednio na nie reagować.
JEŚLI CHCESZ COŚ OPANOWAĆ, NAJPIERW MUSISZ SIĘ PODPORZĄDKOWAĆ
Zawsze należy pamiętać, że najważniejszym aspektem mocy jest umiejętność jej okiełznania i skierowania we właściwe tory. Trzeba poddać się prawom. Na przykład elektryczność jest bez wątpienia bardzo potężną formą energii, której nawet największy sceptyk nie zaprzeczy. Aby jednak wykorzystać tę ogromną energię, musimy ją pozyskać zgodnie z prawami natury, musimy ustąpić jej właściwościom, poznać je i badać oraz używać zgodnie z jej zasadami. Dopiero gdy zrozumiemy i przyswoimy sobie jej prawa, możemy ją wykorzystać dla dobra ludzkości.
Z homeopatią jest tak samo. Nie ma tu reguł na skróty. Dziecko może bawić się krzesiwem i wywołać iskry, ale to nie znaczy, że potrafi uczynić z iskry niezawodne źródło prądu, bo do tego musiałoby znać i stosować prawa natury.
Żadna potężna siła natury nie działa bez odpowiednich praw i ograniczeń; trzeba je uwzględnić, inaczej czeka nas klęska.
Homeopatia działa jak elektryczność — według zasady wszystko albo nic! Obie formy energii ukazują się tylko przez swoje rezultaty. I w obu przypadkach nie ma półśrodków. Metodologia musi być właściwa, jeśli chce się uzyskać równomiernie dobre i niezawodne rezultaty. Tu i tam iskra — która może być też niszczycielska — to jeszcze nie sukces. Aby być przekonującym w swojej pracy i stale się poprawiać, trzeba wiedzieć, jak wykorzystać iskrę. Do tego potrzebna jest metoda.
RECEPTUROWANIE WG CHORÓB
Pierwszym i najczęściej fatalnym krokiem wielu homeopatów jest przepisywanie według chorób. Zna się chorobę i dobiera do niej odpowiedni lek.
Znane są Rhus i Bryonia jako środki „reumatyczne” i niemal krąży się między nimi. Gdy te leki nie wyleczą przypadku, który w rzeczywistości potrzebuje Sulphur lub Tuberculinum albo nawet wizyty u dentysty, wini się za to homeopatię.
Wiadomo, że Sulphur i Graphites są tzw. „lekami skórnymi”, a jednak u pacjentów, u których wskazana byłaby Pulsatilla, nie pomagają (i takich jest niemało).
Traktuje się Sepia jako „lek kobiecy” i gardzi każdym, kto ośmiela się podać go niemowlęciu. I to choć w homeopatii należy przepisywać wyłącznie według indywidualnych wskazań.
Być może daktylitis gruźliczy, który został wyleczony akurat Sepia!
Wole z twardym guzkiem w prawym płacie — nawet nie w lewym — wyleczone Sepia (takie przypadki przedstawiałam niedawno w British Homeopathic Society).
Albo zaparcie, które wyleczono Rhus lub nawet Variolinum (zob. dr Burnett).
Albo (jeden z moich współpracowników dokonał tego niedawno) przypadek nocnych bólów żołądka z wyniszczeniem, wyleczony jedną dawką Syphilinum.
Jeśli chcesz robić to dobrze i regularnie osiągać sukcesy, musisz porzucić przepisywanie według choroby i skupić się na pacjencie. Nie mów: „Mam przypadek reumatyzmu i ponieważ Rhus jest dobry na reumatyzm, spróbuję go”, lecz: „Mam pacjentkę typu Sepia, dlatego potrzebuje Sepia, bez względu na to, na jaką chorobę cierpi”. Gdybym tylko wiedziała to na początku mojej kariery!
I nie dajcie się zwieść myśleniu: „Próbowałem rozwiązać ten przypadek homeopatycznie, ale homeopatia nie zdołała pomóc”. Pamiętajcie: zawiodłeś ty, nie homeopatia. Energia była, siła była, tylko nie wiedziałeś, jak ją zastosować. Gdy to przyznasz, poznasz granice swojej wiedzy.
PODAWANIE LEKÓW ZBYT CZĘSTO
Drugim równie fatalnym błędem kryje się tajemniczy skrót t.d.s (ter die sumendum), który doświadczeni z nas rezerwują wyłącznie dla placebo. Uważam, że ten skrót zrujnował więcej homeopatów, niż można sobie wyobrazić.
Tuż za nim stoi absurdalna magiczna formuła tych, którzy uważają się za najwyższej klasy homeopatów: „raz w tygodniu”. Kiedy zaczynałam moją krętą karierę nieudanych recept i porażek, modne było głównie leczenie przewlekłych przypadków dawkami t.d.s. Wyobraźcie to sobie! A ponieważ nigdy nie nauczyłam się dobrze przepisywać, wpadłam w tę pułapkę po uszy. Moja matka, która nauczyła się prawdziwej homeopatii, protestowała na próżno! „Nie możesz tak robić” — mówiła do mnie. „Nie wolno brać lekarstw codziennie przez tygodnie. To nie jest homeopatia. Gdy tylko widzisz poprawę, środek trzeba natychmiast odstawić. Można go podać ponownie tylko wtedy, gdy symptomy niezmiennie powrócą.”
Ale t.d.s było tak w modzie, że postanowiłam dalej tak przepisywać. Wiedziałam, jak działają moje potencje C30 i C200 i przepisywałam je codziennie lub raz–trzy razy w tygodniu, zależnie od nastroju. Oczywiście wtedy nie pomyślałam, że jeśli już gra się tą grę t.d.s, to lek powinno się podawać w dawkach materialnych — powiedzmy D3 — gdzie wciąż jest wystarczająco materii, by wywołać prymitywne efekty, ale nie wyrządzić większej szkody. Tą metodą można osiągnąć całkiem dobre, choć powierzchowne, efekty.
Co gorsza: namówiłam innych homeopatów, żeby poszli w moje ślady i przepisywali wysokie potencje w częstych dawkach. Nie raz dziwiłam się, gdy po dobrej recepcie pacjent wracał i mówił: „Przez pierwsze trzy dni myślałem, że jestem wyleczony. Czułem się świetnie.” Potem jednak następował regres albo pojawiały się nowe symptomy, dla których znowu trzeba było znaleźć nowy lek, i wszystko zaczynało się od nowa.
Zawsze najpierw pacjenci czuli się lepiej, potem gorzej, a czasem po prostu inaczej, ale nigdy nie byli wyleczeni!
Proszę Państwa, można tak pracować przez lata i „leczyć” swoich pacjentów przez wiele lat. Za każdym razem wybaczą wam załamanie po pierwszych trzech dniach. Będą wam nawet wdzięczni i przypiszą złe dni swojej własnej chorobie. I tak powstaje prawdziwe błędne koło: początkowa poprawa; efekt leku; nowa recepta, która usuwa symptomy; pojawiają się nowe symptomy; podaje się nowy lek, znowu początkowa poprawa; potem powtarza się ten sam błąd i znowu pojawiają się nowe symptomy, które krótkotrwale ustępują po kolejnej dawce. Tak to idzie dalej, wpada się w przygnębiający cykl przepisywania i jednocześnie maleje wartość homeopatii w oczach własnych pacjentów. Młodzi homeopaci dziwią się, dlaczego utracili zapał do swojej sprawy. Już wtedy, z moimi raczej ograniczonymi umiejętnościami, mogłam czynić wiele dobrego i przepisywać znakomicie, gdybym przekazała pacjentom radę, którą tak często słyszałam od mojej matki: „Gdy tylko poczujesz się lepiej, nie tkniesz więcej lekarstwa, chyba że doświadczysz wyraźnego pogorszenia.”
Obawiam się, że wielu moich kolegów zrujnowałam, wprowadzając ich w świat wysokich i najwyższych potencji. Wiem, że tymi wyznaniami wystawiam sobie złe świadectwo, ale może jest to konieczne. Błędy, które popełniłam w mojej wielkiej ignorancji, żyją gdzieś w kącie London Homeopathic Hospital i spotykam je ciągle, zwykle w nieodpowiednich momentach — hinc illae lachrymae!
Widziałam kolegę, który, jak to sam ujął, chciał „eksperymentować z wysokimi potencjami”, przepisywać Calcarea carb. CM, do zażywania trzy razy dziennie przez miesiąc.
A moja własna rekomendacja, aby brać Tuberculinum co tydzień — dodatkowo, powiedzmy, Silicea C30 t.d.s (aż tu Silicea, ten środek działający głęboko, o okresie działania 40–60 dni!) — prześladuje mnie do dziś niczym złośliwy duch, którego nie da się tak łatwo wygnać, odprawiając tego popołudnia akt skruchy i pojednania.
REPERTORIUM
W moich staraniach nie chodziło wyłącznie o fantazję i brawurowe eksperymenty, oczywiście starałam się też dokładnie opracowywać przypadki, co wcale nie jest takie oczywiste. Przepisywałam błędny lek, co też nie jest trywialne. Często siedziałam i godzinami analizowałam przypadek i często było to na marne! W końcu nikt mi nie pokazał, jak to robić.
Gdy pierwsi nauczyciele z Ameryki przyjechali do nas, nie wiedziałam, jak rozpoznać cenne symptomy, które mogą decydować o przypadku. Nikt mi nie pokazał, jak wykluczać pewne środki i ułatwić pracę, skupiając się na ogólnych symptomach, które u pacjenta wyróżniają się najbardziej. Nie miałam najmniejszego pojęcia, jak skupić swoją pracę czasową.
Zwykle rozpoczynałam opracowanie przypadku od sporządzenia listy leków, które — weźmy na przykład — stosuje się przy zaparciu. Przepracowywałam wszystkie symptomy, ważne i nieważne, a nawet mechaniczne dolegliwości wrzucałam do równania, co prowadziło mnie częściej, niż bym chciała, na manowce. Potem wszystko było rozpatrywane jedynie rachunkowo. Nigdy nie zadawałam sobie pytania (a to niezbędne), czy pacjent i lek do siebie pasują. Od czasu do czasu znajdowałam dobry środek, ale sama praca była okropna, monotonna i nie procentowała wielkimi sukcesami leczniczymi, nie mówiąc już o korzyściach finansowych.
Ale się nie poddawałam: starałam się opanować sztukę repertoryzacji i zmniejszyć własny nakład pracy. Posunęłam się nawet do wymyślenia wyrafinowanego systemu kartotekowego — każdy objaw miał własną kartę, a pasujące leki były skrupulatnie dziurkowane. Wybiłam zatrważające tysiące kart. Mam je nadal, całą szafę pełną. Ale nawet moje kartoteki nie mogły mi pomóc, bo system był zły.
Gdy wiadomo, jak działa dobra repertoryzacja, wystarczy małe portfolio około 80 kart z „ogólnymi” objawami, aby zacząć analizę przypadku. Często do analizy wystarczy pięć minut i szybkie spojrzenie do Materia Medica. Gdybym to wiedziała! Jedno jednak wyniosłam z doświadczenia: jestem wystarczająco kompetentna, by nauczyć każdego, jak tego lepiej nie robić.
Istnieje inna metoda repertoryzacji (która przecież powinna ułatwiać pracę i wykluczać niepasujące leki), która w pewny sposób prowadzi do niepowodzenia: zaczyna się nie od objawów ogólnych, lecz od wypisania wszystkich leków, które wchodzą w grę przy dolegliwości pacjenta. Weźmy na przykład mój przypadek Sepia, który został wyleczony jedną dawką Sepia.
W czasach, gdy repertoryzowałam chaotycznie i bez celu, w tym przypadku zaczęłabym od wypisania wszystkich leków stosowanych przy wolu. Potem sporządziłabym inną listę i wykluczyła leki, które nie dotyczą prawej połowy ciała czy prawej strony szyi. W tym przypadku poniosłabym spektakularną porażkę i rzeczywiście często zawodziłam, bo nie ma listy, która prowadzi Sepia jako lek dla tarczycy. Dalej: Sepia należy do środków odnoszących się do jednej strony ciała, lecz zwykle jest to lewa strona. I tu też byłabym w błędzie.
Pacjentce przepisano Sepia, bo była typową pacjentką Sepia z typowymi objawami Sepia. Nie mogłam jej dać nic innego. Miałam absurdalny zamiar najpierw leczyć pacjentkę, a potem wole.
Ale jeśli (a to wielkie „jeśli”) uda nam się wyleczyć naszych pacjentów, zwykle nie zostaje wiele do leczenia. Naszym zadaniem jest ich wyleczyć; resztą zajmie się natura. Gdy przywrócimy ich do stanu normalnego, nie będą mieli powodów do rozwijania nieprawidłowości. Natura nie ociąga się z tym, co zbędne, bo ma moc coś usunąć lub coś rozwinąć. Jeśli będziemy ją wystarczająco często pobudzać, zareaguje i potem na próżno będzie się próbować ją przywrócić do porządku. Jeśli pokierujemy ją właściwie, sama uporządkuje swój dom.
Proszę być pewnym, że nic nie istnieje bez przyczyny! I uczcie się — jak ja — od kijanki, bo to niepozorne stworzenie nauczyło mnie wiele. Długo myślałam, że kijanki zrzucają ogon! To tylko pokazuje, że mamy jeszcze wiele do nauczenia się o absorpcji!
POŚPIESZNA RECEPTURA
Najlepiej też trzymać się z dala od pochopnego przepisywania. Jeśli na początku poświęcisz każdemu pacjentowi dużo czasu, oszczędzisz sobie wielu problemów. Na odwrót: jeśli chcesz zaoszczędzić czas na początku, sprowadzisz na siebie wielokrotność problemów. Gdy już zamącisz wodę błędną receptą, jak zamierzasz przywrócić ją do spokojnych wód? Obraz choroby przestaje odpowiadać obrazowi symptomów. Zła recepta prowadzi zwykle do kolejnych — złych — recept i nie rzadko przypadek jest wtedy beznadziejnie zrujnowany.
Jeśli nie jesteś pewien, daj placebo i poczekaj. Hahnemann pisze, że najlepiej przez tydzień podawać tylko placebo.
PRZEPISANIE LEKU, PODCZAS GDY TRWA POPRAWA
Nawet gdy znajdziesz właściwy lek, pole do błędów wciąż jest ogromne. Do sercowych i katastrofalnych błędów należy ponawianie podawania leku, dopóki trwa poprawa. Dwa przypadki wyryły mi się w pamięć, których na początku nie rozumiałam. A jednak ten sam błąd przytrafia mi się wciąż i wciąż, bo jedną z najtrudniejszych lekcji życiowych jest nicnierobienie i czekanie. Czekamy wręcz na każdy, choćby najmniejszy symptom, który mógłby usprawiedliwić podanie leku i przez to często przedwcześnie psujemy przypadek.
Dobrze pamiętam przypadek, którego wtedy nie rozumiałam, bo byłam jeszcze na początku kariery. Był to pacjent z typową biegunką typu Aloe (niestety nie mogę znaleźć mojego notesu, więc przytaczam z pamięci). Dałam mu Aloe CM (jedna dawka lub dwie dawki w odstępie tygodnia). Kiedy wrócił, czuł się wyraźnie lepiej, praktycznie był wyleczony. Pogratulowałam sobie i homeopatii, bo to wspaniała rzecz. Znalazłam właściwy lek i byłam zdania, że powinien go jeszcze przez jakiś czas zażywać, profilaktycznie! Nic więc dziwnego, że na następnej wizycie czuł się gorzej. Przepisałam lek częściej (w końcu pierwsza dawka zadziałała cudownie). Przesadziłam — w końcu homeopatia to wspaniała rzecz (wtedy powinnam była ująć moją „homeopatię” w cudzysłów) — i pacjent już nie wrócił.
Od tamtej pory ten przypadek nie daje mi spokoju. Wtedy myślałam, że pierwsza recepta była stosunkowo prosta. Nie rozumiałam jednak, co zrobić z pacjentami, gdy przyjdą po raz drugi i trzeci. Bardzo oczywiste „nie robić nic” nie należało jeszcze do mojego repertuaru. Nauczyłam się tego dopiero dość późno.
Tu wchodzi filozofia. Tutaj homeopatia wali się z powodu niewiedzy. I właśnie tutaj młodzi homeopaci, którzy mają inną edukację, mają przewagę. Nie będą musieli uczyć się, jak najlepiej „nie robić”. Nauczy się ich od razu, kiedy nie należy działać! Bo istnieje zasada absolutnie nienaruszalna:
Tak długo, jak trwa poprawa, nie robi się nic. Dopiero gdy jest się absolutnie pewnym, że przepisany lek przestał działać, można ponownie opracować przypadek.
Wright niedawno wykazał to pod mikroskopem dla Tuberculinum, choć Hahnemann sformułował tę zasadę ponad sto lat temu. A my, którzy nazywamy się jego „zwolennikami”, z pogardą prychaną zbywamy jego nauki i nawet nie staramy się ich zrozumieć.
Nie powtarzaj leku, dopóki trwa poprawa. W ostrych przypadkach może to być kwestia minut lub godzin (sam Hahnemann o tym pisał), w przewlekłych zaś dni, tygodnie lub nawet miesiące — zależnie od przypadku i leku. Nie interweniuj, dopóki widać poprawę i ciesz się naszą naukową metodą. Chyba że chcesz należeć do tych, których wysiłki ciągle zawodzą, którzy „próbowali homeopatii”.
Pamiętam też inny przypadek: 29-letnią pacjentkę przyjętą do London Homeopathic Hospital z niewydolnością serca spowodowaną niedomykalnością zastawki mitralnej. Mam tu jeszcze dokumentację. Repertoryzowałam Arsenicum i podałam Arsenicum CM przez dwa kolejne dni (w nocy między nimi podano Spigelia, co mogło zakłócić działanie środka).
Działanie graniczyło z magią. Trzy dni później (tylko cztery dni od przyjęcia) mięsień sercowy wrócił do normy i znalazł się na właściwym miejscu.
Wątroba pacjentki również skurczyła się - z 22,2 cm do 15,8 cm.
Margaret Lucy Tyler
Margaret Lucy Tyler, 1875–1943, była brytyjską homeopatką i uczennicą Jamesa Tylera Kenta. W 1903 r. zdała państwowy egzamin lekarski w wieku 44 lat i następnie służyła przez czterdzieści lat aż do śmierci w London Homeopathic Hospital. Margaret Tyler należy do najważniejszych homeopatów naszych czasów. Do jej publikacji należą m.in. „Praxisleitfaden Homoeopathie” oraz „Homöopathische Arzneimittelbilder”.
--------------------------------
Źródło: https://hpathy.com/e-books/how-not-to-do-it-by-tyler-ml/how-not-to-do-it/
Foto Medical plants: Shutterstock_268000238_Copyright fotoknirps
