| |
| |
autor Parth Mandak |
| |
| Homeopatia jest nauką posiadającą ogromną moc leczniczą i może pomagać także w przypadkach, które przez długi czas sprawiały trudności zarówno pacjentom, jak i ich lekarzom alopatycznym. Szczególnie zaburzenia zachowania u małych dzieci należą do tej kategorii. Oto jeden taki przypadek z mojej praktyki. |
| |
| |
Sześcioletni chłopiec miał rozpoznanie ADHD i żył w sposób tak „SZCZĘŚLIWY”, że nikt wokół niego nie był już szczęśliwy. Rodzice zgłosili się do mnie, ponieważ administracja szkolna zaleciła im umieszczenie dziecka w szkole specjalnej.
Problemy podane przez rodziców:
- Nadmierny niepokój i zaburzenia uwagi podczas wszystkich czynności.
- Często skłonny do głupich wybryków, co powoduje wiele skarg ze strony szkoły.
- Trudności w czytaniu i pisaniu, pomimo wielokrotnego udzielania korepetycji przez nauczycieli.
- Stałe bieganie, wspinanie się i skakanie, co utrudnia sprawowanie nad nim opieki.
- Podczas zabawy mocno bije swoich kolegów.
- Je za dużo i mało śpi.
|
| |
W gabinecie dziecko nie chciało usiąść i w ogóle nie chciało pozostawać w pomieszczeniu. Kilkakrotnie próbowało uciec z gabinetu. Gdy ojciec próbował je siłą powstrzymać, uderzyło go w rękę i pobiegło do drzwi. W końcu ojciec zamknął drzwi na klucz, żeby nie wyszło samo; dziecko jednak weszło na krzesło, otworzyło rygiel i wybiegło.
Obserwując zachowanie dziecka, kontynuowałem rozmowę z rodzicami. Ponieważ po pięciu minutach dziecko nie wróciło, ojciec wyszedł na zewnątrz i zobaczył je siedzące na tarasie — siedziało na murku tarasu. Ojciec relacjonował, że dziecko wszędzie chętnie się wspina i że nikt nigdy nad nim nie panuje. Ponieważ rozmowa z dzieckiem nie była możliwa, nadal je obserwowałem i rozmawiałem z rodzicami. |
| |
Dalsze informacje od rodziców:
„On chce bawić się tylko na zewnątrz. Denerwuje wszystkich, gdy musi zostać w domu. Psuje rzeczy, krzyczy i robi hałas. Śpiewa piosenki i naśladuje aktorów, których widzi w telewizji. Dziś może pana naśladować, jeśli będziemy w domu. Drażni wszystkich, wymyślając dla nich różne imiona. Drażni też swoich nauczycieli... nikt nie potrafi nad nim zapanować, choć jest bardzo inteligentny. Interesuje się nowoczesnymi technologiami, takimi jak używanie iPodów, telefonów komórkowych, komputerów itp., co mu dobrze wychodzi. Nie jest dobry w szkole, ponieważ nie potrafi dłużej skupić się na jednej rzeczy i nie potrafi usiedzieć w miejscu, nawet przez krótki czas. Jeśli podczas zabawy z przyjaciółmi dochodzi do kłótni, goni kolegę, aż mu się uda go uderzyć. Jeśli zostanie uderzony, oddaje; ale jeśli nie zdoła oddać, zapomina o tym po kilku minutach i chce dalej się bawić.
Zawsze chce, żeby matka była przy nim. Gdy robi się całkowicie nie do opanowania, rodzice szantażują go słowami: „Jeśli nie będziesz słuchał, twoja mama wskoczy do studni i nigdy jej więcej nie zobaczysz!” Wtedy zaczyna płakać i uspokaja się. Ma duży lęk przed rozstaniem z matką i jest bardzo przywiązany do matki. Wieczorem przy zasypianiu przykleja się do matki. Denerwuje go, gdy coś jest nie w porządku z jego babcią lub matką.
Lubi oglądać telewizję, szczególnie filmy komediowe — wtedy radośnie się śmieje. Lubi też występy taneczne w telewizji i skacze i tańczy przy muzyce.
Opowiada wiele o małpach, a cała rodzina nazywa go dzieckiem-małpą.
Boi się węży; węże są jedynymi zwierzętami, których nie chce oglądać w telewizji.
Chętnie je owoce, zwłaszcza banany.
Śpi bardzo mało.
Jest spragniony i uwielbia zimną wodę.
Bardzo się poci, ale bez specyficznego zapachu.
|
| |
Zrozumienie przypadku:
Poza wszystkimi typowymi objawami ADHD, indywidualny wzorzec przypadku rozpoznaję według następujących objawów:
- Pragnienie skakania i wspinania się — do tego stopnia, że wspina się po zewnętrznej ścianie tarasu
- Naśladowanie i dokuczanie innym
- Inteligentny i ciekawy
- Upodobanie do tańca i skakania
- Przywiązanie do matki; kurczowo się do niej trzyma
- Lęk przed rozstaniem z matką
- Lęk przed wężami
- Pragnienie owoców, szczególnie bananów
- Niepokój
- Gorzej w domu (wewnątrz)
Wszystkie te objawy i cała osobowość dziecka kierują mnie do leku homeopatycznego otrzymywanego z mleka małpy: Lac rhesus. |
| |
| |
Rozpoznanie różnicowe względem grupy środków pajęczych:
Niektóre jego charakterystyczne objawy, takie jak niepokój, pragnienie tańczenia i skakania oraz pragnienie owoców, często wskazują na środek z grupy „pajęczych”. Silne przywiązanie do matki prowadzi nas jednak do podkrólestwa ssaków. Ponadto dziecko nie wykazuje przebiegłości, sprytu ani skłonności do oszukiwania innych, które stanowią rdzeń tematyki środków pajęczych. |
| |
Przepis: Lac rhesus 1M, przez trzy dni codziennie rano po jednej dawce
Kontrole:
Po dwóch miesiącach: Dziecko przyszło i usiadło w moim gabinecie na krześle. Ojciec był szczęśliwy, że usiedziało i nie stało się niespokojne. Dziecko pytało mnie o mój laptop i jak się nim posługiwać. Rozmawiało ze mną bez potrzeby opuszczania gabinetu. Rodzice mówią, że czuje się dobrze, tylko jego zdolność koncentracji nie poprawiła się jeszcze znacząco.
Plan leczenia: Powtórzenie Lac rhesus 1M, jedna dawka, oraz placebo na następne dwa miesiące.
Po czterech miesiącach: Zaczyna wykazywać większą uwagę na zajęciach; potrafi teraz nadążyć za lekcjami i rozumie materiał lepiej niż wcześniej. Nadal słabo śpi, nadal płata figle i dokucza ludziom. Przebył chorobę gorączkową, która ustąpiła bez żadnej interwencji medycznej.
Plan leczenia: Brak powtórzenia dawki.
Po sześciu miesiącach: Dziecko rozwija się coraz lepiej; jego niepokój zelżał. Interesuje się komunikacją z innymi. W szkole jest lepsze, choć nadal sporadycznie popełnia błędy w matematyce. Ogólnie rzecz biorąc, czuje się dobrze.
Porównując z kryteriami DSM IV dla ADHD, widać, że rozwija się w dobrym kierunku. Oczywiście przed nim jeszcze długa droga, ale najważniejsze, że jest ona właściwa.
Takie zaburzenia zachowania można doskonale leczyć za pomocą wspaniałej nauki homeopatii, którą jesteśmy obdarowani. Jej codzienne stosowanie pomaga nam leczyć innych ludzi, jak i nas samych. Jak mówi Yoko Ono: „Lecząc siebie, leczymy też innych.” |
| |
