| |
| |
| |
Każdy posiada unikalne, indywidualne jądro. To jądro wyraża się na poziomie cielesnym w postaci indywidualnej manifestacji fizycznej, na poziomie mentalnym w postaci indywidualnych myśli, uczuć i iluzji. Przede wszystkim jednak to indywidualne, ludzkie jądro na poziomie całościowym przejawia się w odczuciu witalnym i wzorcu energetycznym jednostki. Aby autentycznie obserwować indywidualny wyraz na poziomie całościowym, potrzebujemy anamnezy zorientowanej na pacjenta, indywidualnej, integrującej, naukowo uzasadnionej, intuicyjnej i powtarzalnej. Aby to osiągnąć jeszcze skuteczniej, podzieliłem zbieranie przypadku na trzy etapy: Pasywny, Aktywny i Aktywnie-Aktywny.
Pasywny to np. zbieranie wszystkich nie na miejscu wypowiedzi pacjenta. Wspieramy naturalny przebieg przypadku i pasywnie przyjmujemy werbalne i niewerbalne fragmentaryczne indywidualne wypowiedzi. Pomocne jest szczególne zwracanie uwagi na najważniejsze charakterystyczne wyrażenia na wszystkich poziomach. To, co powtarza się na wszystkich poziomach, jest istotą przypadku.
- Tutaj lekarz pozostaje zewnętrznie pasywny, ale wewnętrznie znajduje się w podwyższonej uwadze.
- Pomaga to oczyścić „koło myśli” i spontanicznie wydobyć na powierzchnię nieświadomego pacjenta.
- Metoda pasywna pozwala rozpoznać fokus, poziom doświadczenia i mechanizmy obronne, których używa pacjent.
- Metoda pasywna pomaga nam także przewidzieć, jakie pytania będziemy musieli zadać i jak można je włączyć w następnej części zbierania przypadku.
Aktywny oznacza, że prąd skierowany jest do wewnątrz, ku zmienionemu wzorcowi, aby rozpoznać całe zjawisko. W tym kroku ustala się wiarygodność fokusu. W przypadkach, gdzie nie udało się uzyskać fokusu w procedurze pasywnej, najpierw trzeba fokus znaleźć, a następnie potwierdzić w procesie aktywnym.
- Faza aktywna jest fazą przejściową między procesem pasywnym a aktywnie-aktywnym.
- Celem jest tu zapoczątkowanie podróży od świadomości do nieświadomego ja pacjenta i dalej.
- To faza przygotowawcza do ostatecznej podróży pacjenta do jego zmienionego wzorca.
- Pacjent przechodzi od swojej wielowymiarowej mowy do rozmowy jednowymiarowej. Jako lekarz dostrajamy się z jednowymiarowego słuchania do wielowymiarowego słuchania.
W procesie aktywnie-aktywnym rozwija się cały wzorzec. Powstaje pełna werbalna i niewerbalna powierzchnia wzorca, gdy pacjent dotyka najgłębszego jądra w jego całkowitości.
- Proces aktywnie-aktywny to wielkie finale.
- Tutaj homeopata koncentruje się na fokusie i nie pozwala pacjentowi odpływać w obszary świadomości.
- Wszystkie izolowane, rozproszone, niewerbalne sposoby wyrazu, które wypływają w fazach pasywnej i aktywnej, zostają powiązane w jedno zjawisko.
- Głównym celem jest uzyskanie całego zmienionego wzorca i w miarę możliwości podniesienie go do poziomu źródła oraz skierowanie ku świadomości leczniczej.
Następujący przykład przypadku pokazuje anamnezę – został on skrócony do publikacji.
12-letnia T.G. zgłasza się do mnie w styczniu 2010 z powodu astmy oskrzelowej, na którą cierpi od dzieciństwa.
PASYWNE ZBIERANIE PRZYPADKU:
D: Czuj się zupełnie swobodnie i opowiedz mi, co chcesz.
P: Nic, nic, nic... wcale nic… (Potrząsa głową na „nie” i robi minę, jakby nie wiedziała, co powiedzieć. Pauza)
Chcę mówić o tym, kim ja ... ... … chcę się stać.
D: O.k.
P: Chcę zostać specjalistką od raka. (Pije wodę ze swojej butelki) I niczego więcej....
D: Bardzo dobrze, a co jeszcze?
P: Nic (pauza). Albo chcę zostać ginekologiem albo weterynarzem. (wkłada palec do ust i patrzy w dół.) Albo chcę zostać specjalistką od astmy i niczego więcej (pauza). Albo chcę zostać nauczycielką. Chcę być weterynaryjną specjalistką od raka (pauza: patrzy na różne rzeczy na ścianie i potem utkwia wzrok w jednym punkcie). Albo chcę być projektantką mody. Albo chcę zostać pielęgniarką, to jest to! (wygląda, jakby nie wiedziała, co powiedzieć, potem następuje pauza – znowu patrzy w punkt.) I nic więcej, albo po prostu chcę zostać lekarką. (Pauza) I chcę być dyrektorką szkoły. To jest właściwe! To niezbyt wiele. (Pauza - patrzy w punkt.) Albo chcę zostać premierem i nic więcej. Albo chcę zostać fotografką i nic więcej, proszę, proszę, proszę nic. Albo chcę być aktorką i nic więcej. (Pauza - patrzy na lekarza, spogląda w górę, a potem w dół.)
(To jest pierwsza część zbierania przypadku, gdzie pasywnie słuchamy i zwracamy uwagę, jakie informacje werbalne i niewerbalne podaje pacjent. Tutaj pacjentka mówi o różnych zawodach, które chce wykonywać. Podczas mówienia pije wodę i często mówi „nic, nic więcej”. Wskazuje to, że pacjentka nasłuchuje swojego wnętrza, ale występuje świadoma obrona w postaci picia wody lub mówienia „nic”. Będąc pasywnymi, powinniśmy jednak zwracać uwagę na te subtelne wskazówki.)
P: Albo chcę być asystentką szefa i nic więcej. Chcę zostać recepcjonistką (pauza). Albo chcę zostać dyrektorką i nic, nic, wcale nic więcej (pauza). Albo chcę być policjantką i nic więcej (pauza). Nic innego, tylko to. Albo chcę zostać tancerką (kiwa głową) albo pisarką. Albo chcę być poetką i niczego więcej. Albo chcę być tancerką (pauza). Albo chciałabym pracować w biurze i nic więcej, proszę. Albo chcę zostać lekarzem ogólnym i leczyć przeziębienia i kaszel.
(Cenimy bardzo pasywne zbieranie przypadku ze względu na wskazówki, które dzięki temu otrzymujemy. Na przykład mówi po każdej pauzie, że chce zostać czymś innym. Za każdym razem mówi „I nic więcej!”, ale jej gesty sugerują, że chce jeszcze coś dodać. Świadomość buduje strategię obronną. W fazie pasywnej rejestrujemy te subtelne podpowiedzi i pozwalamy jej dalej mówić, nie zadając pytań i nie przerywając jej wypływu słownego.)
P: I nic więcej, proszę. Powiedziałam ci już tyle (kiwa głową, pauza). I nic...
Jeśli dziecko w pediatricznej anamnezie mówi tylko o pewnym obszarze, może to być problem lokalny, w którym utknęło lub z którym jest w kontakcie. Dlatego teraz zmieniamy orientację pacjentki, aby zobaczyć, czy to, o czym mówi, jest fokusem, czy tylko problemem lokalnym.
D: Mów dalej, opowiedz mi więcej...
P: Nie, chcę zostać psychiatrą albo chcę być księżniczką. Teraz nic już nie wiem.
(Tutaj mamy zmianę z psychiatry (słowo, którego nie potrafi prawidłowo wymówić) na księżniczkę. Nie ma żadnego połączenia między wieloma możliwościami, kim chce być. Nadal pozostajemy pasywni, nie analizując tego, co mówi dziecko. Wymienia jeszcze wiele innych zawodów, wszystko, co przychodzi jej do głowy.)
U dzieci obrona świadomego umysłu przejawia się w sposób naiwny, inaczej niż u dorosłych, gdzie jest znacznie silniejsza i trudniej ją przełamać. W tym przypadku wiemy, że pojawia się obrona świadoma, ale jest ona czysta i delikatna. Nie staramy się jej łamać, lecz pozostajemy pasywni i obserwujemy, co się z tym dzieje.
P: Albo chcę sprzedawać biżuterię i nic więcej, i już nic, nic (potrząsa głową). Albo chcę złapać wielkiego rekina i wieloryba. Nic innego. Albo chcę sprzedawać pochodnie, kredki, książki, kredki kolorowe, czekoladę, chipsy, kamienie i lustra. To to! Powiedziałam ci wszystko, kim chcę być i nic nie chcę być. (Pauza). Albo chcę zostać okulistką albo laryngologiem i nic więcej. Powiedziałam ci już wszystko... Albo chcę zostać laryngologiem i nic innego. Powiedziałam ci już wszystko, teraz nie chcę więcej; nic, nic, nie. Powiedziałam ci wszystko. (Ogląda rzeczy w moim gabinecie i o nich mówi.) |
| |
 |
Chciałabym sprzedawać ryby, muszle, kraby, aparaty fotograficzne, telefony komórkowe, zszywacze (odchrząkuje), kamienie, diamenty (kaszląc) rzeźby, (odchrząkuje), ramki do obrazów, klucze i breloki i nic więcej, albo symbole chrześcijańskie i figurki bogów, sztuczne sandały, komputery, sztuczne książki, sztuczne Chiragi (rodzaj zabawki mającej spełniać życzenia), sztuczne góry, laptopy, zegarki, okulary, buty, pierścionki, ubrania, latarki, mikrofony, szkła, sandały, krzesła, |
Stoły, butelki na wodę, dzbanki, zabawki, farby, błyskotki, makijaż, obiektywy, maski, sztuczne duchy, sztuczne ręce i nogi, skarpetki, buty, kubki, kwiaty, sztuczne kwiaty, torby, woreczki, szkło, drewno, kolczyki, naszyjniki, kredki do rysowania, gumki do ścierania, biżuteria z imieniem, małe lusterka, kakadu, sztuczne mikroskopy, sztuczne kraby, sztuczne lustra i nic więcej, nic, sandały, zdjęcia, zwierzęta, i nic więcej, tylko tyle. Powiedziałam ci już wszystko, tylko jednego nie (podnosi palec i pokazuje „jeden”): chcę zostać opiekunką żyraf.
(Świadomy mózg jest całkowicie wyłączony, kiedy pacjentka zaczyna patrzeć na rzeczy wokół siebie i o nich mówić. Gdy to robi, jej odruch kaszlowy nasila się jeszcze bardziej. Dziwnym jest to, że teraz dodaje słowo „sztuczne” do wszystkich rzeczy, które chce sprzedawać.)
P: Czy mogę zadzwonić do taty? I nic, tylko tyle, powiedziałam ci to (pokazuje 3 palce i mówi: 2). 2 strony, nic, nie, przepraszam 3 i pół.
(Wymienia dalej, co może dostać zamiast jednej rzeczy). |
| |
NA KOŃCU PASYWNEGO ZBIERANIA PRZYPADKU:
Fokus:
Ona chce „tak wiele” zostać.
W pasywnym zbieraniu przypadku pacjentka wymienia wiele różnych zawodów, które chce wykonywać. Upewniamy się, że nie jest to obszar uprzednio narzucony, zmieniając temat, a mimo to mówi wyłącznie o tym. Pojawiają się naiwne strategie obronne takie jak kaszel, odchrząkiwanie, picie wody, potrząsanie głową, mówienie „nic” lub wymienianie nowych rzeczy. To są znaki, że pacjentka zwraca się do wewnątrz.
Poziom doświadczenia:
Urojenie
Pacjentka wyznacza fokus i wszystkie informacje, które podaje. Oznacza to, że doświadcza swoich codziennych przeżyć na poziomie idei urojeniowych.
Na jakim poziomie się znajduje?
Ta pacjentka doświadcza fokusu na poziomie ogólnym.
Jak doświadczany jest poziom doświadczenia?
Pacjentka jest w kontakcie z fokusem i opowiada o każdym szczególe w związku z własnym ja.
Potencja:
Pacjentka doświadcza swoich codziennych przeżyć na poziomie idei urojeniowych, więc potencja to 1M.
Technika do dalszego prowadzenia anamnezy:
Mamy teraz fokus, którym możemy aktywnie się zająć. Pozostajemy jednak pasywni w odniesieniu do wszystkiego innego, co pojawia się z jakiegokolwiek innego obszaru. Jeśli to się utrzyma, potwierdzimy fokus na innym, najlepiej nieświadomym poziomie, a następnie przejdziemy do fazy aktywnie-aktywnej, aby uzyskać cały wzorzec i, jeśli to możliwe, odnaleźć źródło.
AKTYWNE ZBIERANIE PRZYPADKU (aby potwierdzić fokus):
D: Powiedziałaś, że chcesz tyle zawodów, hmm, nie rozumiem, jak można być tak różnorodnym?
P: Jeśli nie mogę być tym jednym, mogę robić coś innego.
D: Nie rozumiem, co to ma znaczyć ...
P: To znaczy, jeśli nie mogę zostać lekarzem, mogą zrobić ze mnie ginekologa; jeśli nie mogę zostać ginekologiem, zostanę nauczycielką. Ale najbardziej chciałabym zostać specjalistką od raka... i niczego więcej.
(Skoro pacjentka jest związana z fokusem podczas mówienia, wiemy, że idziemy właściwą drogą.)
D: I jak można być tak wieloma rzeczami?
P: (Uśmiecha się) Sama nie wiem, jak można wykonywać tyle zawodów. (Jej ręce poruszają się po stole, potem po krześle).
(Dodaje, że jeśli nie będzie mogła zostać jedną rzeczą, może zostać czymś innym.
D: Czy możesz mi to bliżej wyjaśnić?
P: Jeśli nie zostanę specjalistką od raka, mogą ze mnie zrobić ginekologa, a jeśli nie będę ginekologiem, zostanę opiekunką żyraf; jeśli nie dostanę pracy opiekunki żyraf, zostanę lekarzem od astmy (ton głosu się podnosi) albo mogę sprzedawać wiele rzeczy. Mogę sprzedawać pochodnie, sztuczne góry, sztuczne kamienie, sztuczne mikrofony, ahhh sztuczne lustra, sztuczne długopisy i sztuczne buty (patrzy na rzeczy w gabinecie).
(Pojawia się także dziwne wyrażenie „sztuczne”. Teraz, gdy rzeczy są połączone, możemy być pewni fokusu. Aktywnie badamy ten obszar za pomocą otwartych pytań. Jednak rzeczy, o których mówi, pojawiły się już w fazie pasywnej. Przypadek zdaje się zatrzymać i nie posuwa się dalej. To właściwy moment, aby wejść na inny poziom, zwłaszcza do obszaru nieświadomego, aby definitywnie potwierdzić fokus. Najlepszą możliwością są sny.)
D: Opowiedz mi, o czym śnisz?
P: Tylko o specjalistach od raka.
D: Co widzisz?
P: Że jestem specjalistką od raka.
D: Co dokładnie widzisz?
P: Bawię się. Zawsze bawię się z moim przyjacielem.
(Powoli wychodzą na jaw te same rzeczy z jej wnętrza: z jednej strony specjalistka od raka, z drugiej – zabawa.)
P: Śnię o wszystkim.
D: Co przez to rozumiesz?
P: Jak bawię się z przyjaciółmi o pierwszej lub drugiej godzinie, wygrywam w sporcie, jestem specjalistką od raka, jestem dentystką, albo jestem projektantką mody, albo jestem fotografką, albo okulistką albo lekarzem od astmy; tak jestem wszystkim, co widzę przed sobą.
D: Masz jeszcze inne sny?
P: Jak bawię się z przyjaciółmi, jak wygrywam w sporcie, jak zostaję wybrana do drużyny, jak jestem kapitanem, jak jestem przywódczynią, jak jestem niemowlakiem, nie, nie, nie, jak jestem ahh (przejęzyczenie). Moja siostra jest już dorosła, jest jak mój brat 29 lat, i nic, tylko te sny.
(Po raz pierwszy pojawia się spontaniczne odrzucenie bycia czymś, co na pewno zbadamy.)
D: Powiedziałaś: „Jestem niemowlakiem”?
P: Nie... (uśmiecha się); właśnie to powiedziałam, ale nie miałam tego na myśli! (śmieje się).
(Obrona pojawia się teraz znów w formie uśmiechu. Możemy być więc pewni, że temat jest powiązany z jej centrum. To sposób pacjentki na dystansowanie się.)
AKTYWNE ZBIERANIE PRZYPADKU (z doprecyzowaniem):
D: Czy możesz opisać niemowlę?
P: Powiedziałam to (uśmiecha się); po prostu wyszło mi to z ust.
D: Po prostu wyszło. Czym jest niemowlę, możesz opisać niemowlę?
P: Mała istotka. Nie potrafi chodzić, jeśli ma zero lat, nie może jeść kurczaka... nie potrafi grać w Coconut-coconut (uśmiecha się), nie potrafi skakać, nie potrafi mówić. To wszystko.
D: Czego jeszcze nie potrafi?
P: Nie potrafi (patrzy) zostać specjalistką od raka.
(Teraz wszystko się łączy. Wiemy, że ma urojeniowe poczucie bycia niemowlakiem, przez co nie może zostać specjalistką od raka, i dlatego chce tyle różnych zawodów. Utknęła gdzieś w procesie bycia niemowlakiem. To wskazuje na królestwo mineralne, lewe stadia trzeciej serii, serii tożsamości. Jednak pozostajemy przy niej, ponieważ jest jedna rzecz, która jest uderzająca i jeszcze niepołączona — to „sztuczne”.)
D: Czego jeszcze nie potrafi?
P: Nie potrafi być fotografką, nie potrafi być projektantką mody, nie potrafi chodzić do szkoły, nie ma włosów, nie potrafi utrzymać dyscypliny, nie potrafi zapuścić długich włosów, nie potrafi czytać, nie potrafi pisać. Nie wie, jak siadać, jak się bawić ani jak brać kąpiel. (D: Hmm, hmmm). Nie wie, że bawimy się naszymi Barbie albo z przyjaciółmi, i nic (patrzy w lustro).
D: Czy niemowlęta wiedzą, kim są?
P: Nie... tak... (uśmiecha się). Znają swoje własne ja. Nie, to nie jest do końca pewne (śmieje się).
(Na samym początku nie ma pewności, dlatego chce tylu zawodów. Dotarliśmy jednak do jej centrum dzięki bezstronnej, pasywnej anamnezie. To zaleta trzyczęściowej anamnezy, która jest jednocześnie pełna i naukowa; nie kierujemy nią, lecz pacjentka dochodzi do centrum sama.)
D: Co masz na myśli mówiąc „nie jestem pewna”?
P: Nie jestem pewna, może być jedno i drugie; nie mają świadomości siebie, ale jednak wiedzą, kim są, są dwie różne strony, jestem rozdarta.
(W centrum są dwie rzeczy: znać siebie i nie znać siebie, i dlatego chce tyle rzeczy. To temat solny. Ale czekamy dalej i pozostajemy z nią przy temacie.)
AKTYWNE-AKTYWNE ZBIERANIE PRZYPADKU:
D: Rozumiem to i znowu nie rozumiem; nie wiem, dlaczego czujesz się rozdarta między tymi dwiema stronami?
P: Tak, czasami wiedzą o swoim ja, czasami go nie wiedzą. Niektóre niemowlęta mają już świadomość siebie (kaszle) a niektóre niemowlęta nie mają samoświadomości (ciągle odchrząkuje) albo jednak?
(Aktywnie-aktywny to ostatnia faza podróży do siebie, i wtedy reakcje obronne pojawiają się ponownie. Wysokość tonu jej głosu spada, ciągle odchrząkuje, a jej kaszel staje się coraz gorszy. Do tej pory jesteśmy pewni, że jest to przypadek mineralny mający coś wspólnego z serią tożsamości. Jej problem polega na tym, że wie, kim chce zostać, a jednocześnie tego nie wie, dlatego wymienia tak wiele różnych zawodów.
Środki, które w diagnostyce różnicowej wchodzą w rachubę dla tego stadium, to:
- Czysty krzemian glinu (Alumina silicata), gdzie po jednej stronie występuje zamieszanie i wybór między wieloma rzeczami, które chce być, a z drugiej strony istnieje stałe pragnienie zawodu jako specjalistka od raka. W stanie naturalnym jednak są to półszlachetne kamienie, których centralne tematy w anamnezie jeszcze się nie pojawiły.
- Nieczysty krzemian glinu (Alumina), glina. To wydaje się być najbliższym środkiem, ponieważ składa się z różnych składników, co jest właśnie głównym tematem pacjentki. Również szczególna cecha, że chce sprzedawać tyle „sztucznych” rzeczy, pasuje do Alumina.
- Natriumsilikat w ogóle nie posiada własnej tożsamości i może dlatego całkowicie absorbować tożsamość innych, co z kolei prowadzi do sztywnej tożsamości.
Ten środek prawdopodobnie nie pasuje, ponieważ pacjentka wie, że chce czegoś, i istnieje jedynie zamieszanie co do tego, czym chce być, jak w przypadku Alumina lub gliny. |
| |
| |
Aby potwierdzić źródło są tylko dwie drogi: albo sama o tym mówi, albo pytamy ją o glinę, i wtedy zobaczymy, czy jej centrum jest związane z Aluminą, czy nie. Możemy poczekać, aż sama zacznie mówić o źródle - w postaci rubryk homeopatycznych lub Materia medica, albo poczekać, aż cechy stanu naturalnego pojawią się automatycznie. Jeśli Alumina jest jej źródłem, naiwna postawa obronna pojawi się ponownie, albo w postaci odchrząkiwania, kaszlu lub uśmiechu, albo wyrazi się w wysokości tonu jej głosu. |
| Materia medica, lub poczekamy, aż cechy stanu naturalnego automatycznie się ujawnią. Jeśli Alumina jest jej źródłem, naiwna postawa obronna pojawi się ponownie, w formie odchrząkiwania, kaszlu lub uśmiechu, albo wyrazi się w tonie jej głosu. |
|
D: Powiedz - lubisz bawić się gliną?
P: Gliną? Tak, świetnie! Z gliny mogę zrobić wszystko. Mogę zrobić sztuczne książki z gliny, mogę zrobić świecę z gliny, mogę wykonać wszelkiego rodzaju serduszka z gliny, mogę zrobić gwiazdę lub kształt gwiazdy z gliny, mogę ukształtować nóż z gliny (patrzy na rzeczy w pokoju). Mogę zrobić krzyż z gliny albo lalkę, mogę zbudować górę z gliny, mogę zrobić sztuczną pochodnię albo szczoteczkę do zębów z gliny, mogę zrobić segregator z gliny, wykonać szkic, zrobić gumkę do ścierania z gliny i mogę zrobić buta z gliny (kaszle).
(Czekamy, aż wszystko połączy werbalnie, ale nasilenie kaszlu dowodzi, że idziemy w dobrym kierunku.)
Mogę w ten sposób także robić ramki, mogę też zrobić długopisy z gliny (kaszle), mogę zrobić pakunek z gliny, mogę też ulepić sztuczny długopis z gliny, mogę zrobić sztuczny klucz z gliny, sztuczne ceramiczne papier z gliny, sztuczne szkło lub jajko z gliny. Mogę zrobić sztucznego psa z gliny, mogę wymodelować sztuczną statuę lub uformować moje imię z gliny, mogę zrobić grupę 3 noży (więcej się nie da), mogę też zrobić telefon z gliny - to byłoby na tyle.
(Tutaj pacjentka porusza wcześniej wspomniane, dotąd niepołączone „sztuczne” w kontekście wielu rzeczy, które chce zrobić z gliny, np. swoje imię.)
D: Co jeszcze można powiedzieć o glinie?
P: Tylko tyle, to jedyne, co mi przychodzi do głowy.
D: Co najbardziej lubisz w glinie?
P: Wytwarzać rzeczy; glinę można modelować na wiele różnych sposobów, dlatego ją lubię. Z niej można zrobić wszystko.
Na tych słowach przypadek się kończy!
Analiza przypadku:
Niedopasowane i uderzające w pasywnym zbieraniu przypadku:
Powiedziała „Powiem ci, kim chcę zostać”. (Następuje długa lista zawodów, które chce wykonywać.)
Potem wymienia wszystkie rzeczy, które chce sprzedawać, w tym różne sztuczne przedmioty.
Niedopasowane i uderzające w aktywnym zbieraniu przypadku:
Jeśli nie mogę być tym jednym, zrobią ze mnie coś innego. Jeśli nie mogę zostać lekarzem, zrobią ze mnie ginekologa, a jeśli nie mogę być ginekologiem, zostanę nauczycielką. Ale najbardziej chcę zostać specjalistką od raka. (Teraz znowu wymienia wszystkie zawody, o których marzy, czyli wszystko, co chce osiągnąć. W tym momencie mówi o „niemowlęciu”, czyli o kimś, kto nie jest w stanie wykonać wszystkich wymienionych rzeczy.)
Nie jestem pewna, że znają swoje własne ja; niemowlęta nie mają świadomości siebie, ale wiedzą, kim są; są dwie różne strony, czuję się rozdarta.
Niedopasowane i uderzające w aktywnie-aktywnym zbieraniu przypadku:
Tak, mam na myśli, że znają swoje własne ja; niemowlęta nie mają świadomości siebie, ale wiedzą, kim są. Potrafię zrobić wszystko z gliny. Wymienia wszystkie rzeczy, które może zrobić z gliny, w tym swoje własne imię. Lubię glinę!
Fokus całego przypadku:
Jeśli nic nie jestem, mogą coś ze mnie zrobić, jestem niemowlakiem - nie....
Królestwo:
Królestwo mineralne. Chce wielu różnych zawodów: zamieszanie tożsamości. Wiemy teraz, że ma urojeniowe przekonanie bycia niemowlakiem i w związku z tym nie może zostać specjalistką od raka, dlatego wymienia tak wiele różnych zawodów. Brakuje jej tożsamości; utknęła w pewnym momencie rozwoju jako niemowlę. Lek przypisany byłby zatem do lewej strony trzeciej serii, serii tożsamości.
Przepis: Alumina 1M
Kontrole:
Trzy miesiące po rozpoczęciu leczenia napady astmy zmniejszyły się o 80 - 90%. Jednak w tych 3 miesiącach rozwinęła wiele przeziębień. Jest to znak wydalania choroby, dlatego podano jej teraz placebo.
Jej brak (niedobór), który przejawiał się tym, że chciała tylu rzeczy, nie był już tak ekstremalny. Nadal jednak chciała być specjalistką od raka, lekarzem od astmy, laryngologiem lub ginekologiem – przynajmniej była teraz pewna, że chce zostać lekarką.
Po 6 miesiącach przeziębienia, kaszel i napady astmy prawie całkowicie zniknęły. Po tym, jak najpierw chciała tak wiele rzeczy, teraz była całkowicie pewna, że chce zostać tylko specjalistką od raka. |
| |
