Wprowadzenie do rodziny Fabaceae

opracował D. Collins

Astragalus tragacantha

Historycznie rośliny strączkowe znane były jako „mięso dla biednych”. Uważane są za źródło białka dla ludzi żyjących w ciężkich warunkach i nieposiadających środków na luksusy. Temat ubóstwa jest powszechny; lęk, że nie wystarczy, by zaspokoić swoje potrzeby, zarówno na poziomie fizycznym, jak i emocjonalnym (DD Psorinum). Życie odbierane jest jako surowe i pozbawione atrakcji, bez udziwnień i przyjemności. Wszystko to ciężka praca, a nie zabawa; pacjenci potrzebujący Fabaceae często czują się bezsilni wobec swojej sytuacji ubóstwa i niedostatku. Mają skłonność do nadmiernego wysiłku i w końcu stają się oziębli, pozbawieni poczucia humoru, rozczarowani i krytyczni (jak „święta fasola” = soja).

Głównym objawem leków z tej rodziny roślin jest często przytłaczające zmęczenie. To zmęczenie może mieć związek z niezdolnością do trawienia pewnych aminokwasów. Wiadomo, że u wielu przedstawicieli tej rodziny występują aberrantne aminokwasy. Jeśli nie są one trawione i metabolizowane, mogą jako białka tłumić określone funkcje organizmu. W medycynie ortomolekularnej wiadomo, że karnityna, aminokwas, może mieć pozytywny wpływ na ME(1). Chodzi o zmęczenie zarówno fizyczne, jak i psychiczno‑umysłowe. Fizycznie zmęczenie może być tak silne, że powstają prawdziwe porażenia (stwardnienie rozsiane, polio), albo rozwija się przeciwieństwo porażenia, czyli padaczka. Psychicznie objawia się to jako otępienie lub dezorientacja, jako osłabienie koncentracji lub niezdolność do skupienia się czy w ogóle do myślenia. Krótko mówiąc, jest to ogólny obraz nędzy i cierpienia, fatum i niedoli.
Logiczną konsekwencją tego jest pragnienie przyjemności — chce się żyć bez ciężaru trudności. Istnieje silne powiązanie z tematyką azotu (skłonność do przyjemności). Fabaceae są znane z nawiązywania symbiozy z bakteriami, które w ich korzeniach przekształcają azot w azotany. W języku niderlandzkim rośliny strączkowe nazywane są „vlinder-bloemigen” (kwiaty motylkowe) — tutaj ujawnia się pragnienie bycia lekkim jak motyl. To pragnienie uwolnienia się od ziemskich trosk i problemów, oddzielenia się od monotonii codzienności. Słowo „rozdzielony” i jego liczne znaczenia — rozproszone, rozbite, rozpadające się, oddzielone, zdystansowane itd. — odzwierciedlają tę ucieczkę od mozolnej codziennej rzeczywistości. Człowiek staje się „rozkojarzony” i „zdezorientowany”. To rozszczepienie znajduje także odzwierciedlenie w dwóch połowach nasion, jak u orzeszka ziemnego, Arachis hypogeia.
Zawroty głowy i oszołomienie są bardzo istotnymi tematami. Zwykle ten stan opisywany jest jako „jak pijany”, i prawdopodobnie rzeczywiście mają stan podobny do upojenia — w wyniku zaburzenia równowagi flory jelitowej, które sprzyja powstawaniu alkoholu w jelicie.

Temat bycia nauczycielem może być silnie zaznaczony, podobnie jak w przypadku manganu, innego środka wywołującego wyczerpanie. Wiele Fabaceae zawiera dużo manganu, co objawia się pragnieniem pomagania i współpracy. Perfekcjonizm jest również ważnym tematem, jak w serii żelaza, do której należy mangan. Chcą robić wszystko bardzo dobrze, co może prowadzić do jeszcze większego wyczerpania.

Środki z Fabaceae mogą być wskazane, gdy całe życie człowieka było nacechowane surowością lub było odczuwane jako surowe. Mogą też występować w pewnych okresach, gdy ktoś jest bardzo pracowity — chodzi o ciężką pracę, a nie o zabawę — jak w okresie dojrzewania, kiedy chętniej bawi się i odkrywa życie, zamiast zdawać egzaminy i osiągać wyniki. Różne Fabaceae okazały się pomocne w łagodzeniu przewlekłego zmęczenia będącego następstwem mononukleozy, która jest bardzo rozpowszechniona wśród studentów. „Kissing disease” (choroba pocałunków), jak nazywana jest mononukleoza, ma niewiele wspólnego z przyjemnością całowania, a bardziej z brakiem przyjemności i radości w tym etapie życia.

Poszukiwanie przyczyny (causa) prowadzi nas w przypadku niektórych Fabaceae do wniosku, że dotyczą ich problemy związane z sytuacjami niedostatku i niedoli. Na przykład Baptisia może pomagać w ciężkich stanach septycznych: sepsa wskutek pobytu w kopalni, w błocie, w ściekach lub przez wdychanie gazu trującego. Konieczność życia lub pracy w tak ekstremalnie ciężkich warunkach mogłaby stanowić wskazanie do zastosowania Fabaceae. Obozy dla uchodźców, obozy koncentracyjne, statki niewolnicze, ukrywanie się przed wrogiem i brak jedzenia — wszystko to może wywoływać uczucia beznadziei i rozpaczy i przygotować grunt pod „zasiew” Fabaceae. Melilotus ma wiele rubryk, które można interpretować jako „ukrywanie się przed wrogiem”, jak w przypadku Anny Frank. Alfalfa można zastosować przy niedożywieniu. Pomaga pacjentowi przybrać na wadze, gdy organizm nie był już w stanie metabolizować przyjmowanego pożywienia. Dalsze badania pozwolą ustalić dokładne wskazania dla każdego z tych środków.

Jan Scholten podzielił niektóre Fabaceae na stadia, podobnie jak w układzie okresowym pierwiastków.

1)   Medicago (lucerna)
2)   Phaseolus
3)   Lathyrus Medicago sativa (lucerna)
4)   Oxytropis
5)   (jeszcze nie sklasyfikowany, prawdopodobnie Gymnoclades)
6)   Genista
7)   Indigo
8)   Cytisus Laburnum
9)   Abrus (Jequirity)
10) Robinia
11) (możliwie Copaiva)
12) Chrysarobinum
13) Melilotus
14) Sarothamnus
15) Derris pinnata
16) Physostigma
17) Ulex

Rajan Sankaran skoncentrował temat Fabaceae na idei rozszczepienia, odczuciu bycia podzielonym, rozbitym i rozproszonym, jakie znamy z urojeń Baptisia: „Myśli, że jest rozbity lub podwójny. Odczuwa części ciała jako odłączone lub rozproszone. Miota się w łóżku i próbuje złożyć części razem.” W swojej książce „Wglądy w królestwo roślin, tom 1” przedstawia kilka przypadków pacjentów, którzy na skutek katastrofalnych warunków życiowych byli „złamani” i stali się całością pod wpływem Baptisia. Przeciwstawne odczucie rozdzielenia to „związany razem”, i pacjenci z rodziny roślin strączkowych często czują się przywiązani lub ograniczeni. Sankaran proponuje następujący podział roślin strączkowych w odniesieniu do różnych miasmów:

- Miasma ostre: Melilotus (nagłe rozdzielenie lub rozszczepienie, ostre zagrożenie rozłączeniem)

- Miasma tyfoidalne: Baptisia (usilnie próbuje skleić wszystkie swoje części ciała, „jeśli mogę je znowu poskładać, czuję się dobrze”)

- Miasma malaryczne: Robinia (okresowe zagrożenie bycia rozerwanym)

- Miasma grzybicze: Chrysarobinum (stara się utrzymać wszystko razem)

- Miasma sykotyczne: Copaiva (zapobiega rozszczepieniu/oddzieleniu)

- Miasma tuberkulinowe: Peru-Balsam (wyścig z czasem, by poskładać rzeczy razem, inaczej wszystko zostanie zniszczone)

- Miasma nowotworowe: Physostigma (próba „rozciągnięcia się”, by utrzymać rzeczy razem, co jednak przerasta jego siły)

- Miasma trądu: Caesalpinia (potępiony, bo jest rozszczepiony/oddzielony)

- Miasma syfilityczne: Lathyrus (zniszczony przez rozszczepienie/oddzielenie)

Kategoria: Leki
Słowa kluczowe: ubóstwo, przewlekłe zmęczenie, bezsilność/omdlenie, SM, oszołomienie, zawroty głowy, rozszczepienie, rozdzielenie