Przejdź do głównej zawartości Przejdź do wyszukiwania Przejdź do głównej nawigacji
Skontaktuj się z nami za pośrednictwem naszej infolinii zamówień: +49 (0) 7626 974 9700 / Napisz do nas: +49 (0) 160 652 2038 (pon.-pt. 8:00-20:00, sob. 8:00-12:00)

Zrozumienie terapii litem: 5 przypadków z psychiatrii

Aktualności

Skróty: MG: Mahesh Gandhi; P: Pacjent; HG: Gest ręki. Przypadki zostały skrócone ze względów czytelności.

Przypadek 1

Ten przypadek dotyczy 45-letniego mężczyzny, który zgłosił się do kliniki z powodu napadów lęku. Od 20 lat cierpi na to zaburzenie lękowe z atakami paniki i jest leczony psychofarmakologicznie. Pacjent przypisuje pierwszy atak paniki egzaminom końcowym na studiach medycznych. Wówczas musiał uczyć się 14–16 godzin dziennie. Pojawiło się przyspieszone bicie serca i ból w klatce piersiowej, co bardzo go zaniepokoiło, ponieważ myślał, że ma problemy z sercem.

Pacjent opowiadał o sytuacjach z okresu studiów, kiedy był ekstremalnie zestresowany, np. o praktyce na stacji trądowej, gdy bardzo bał się zakażenia. Nawet najprostsze zabiegi, takie jak punkcja opłucnej u pacjenta z gruźlicą, wywoływały u niego drżenie i stany lękowe, ponieważ obawiał się, że przypadkowo przebiłby płuco pacjenta. Nie potrafił też podawać zastrzyków z witaminami, bo bał się, że pacjent dozna wstrząsu anafilaktycznego. Jego ogromny lęk przed rzekomymi zagrożeniami medycyny zakaźnej skłonił go w końcu do zostania patologiem, ponieważ uważał, że to wiąże się z mniejszym stresem i lękiem.

Ale nawet jako patolog nie potrafił naprawdę przezwyciężyć stanów lękowych. Regularnie wysyłał wyniki badań do innych laboratoriów w celu weryfikacji, aby się zabezpieczyć i uspokoić, nawet jeśli oznaczało to opłacenie badań z własnej kieszeni. Mimo to początkowo miał nadzieję, że po roku otworzy własną praktykę, co nigdy nie nastąpiło. Zaczął pracować w gabinecie ojca, gdzie między innymi leczeni byli pacjenci z otyłością za pomocą medycyny ajurwedyjskiej. Wydało mu się to bezpieczną opcją. Jednak i tutaj musiał walczyć ze swoimi lękami. Gdy raz leczył pacjenta z nadwagą i ciśnieniem 140/100, był przekonany, że pacjent lada moment dozna zawału. Wyobrażał sobie najgorsze scenariusze, stawał się bardzo niespokojny i dzwonił do pacjenta co pięć minut, by upewnić się, że wszystko w porządku.

Ponieważ problem ten przewijał się intensywnie przez całą anamnezę, chciałem zagłębić się w to, by zbadać poziom odczuwania.

MG: Co najgorszego mogłoby się stać?

P: „Mogłoby dojść do procesu sądowego, a takie procesy ciągną się latami. Jak mogę żyć latami w niepewności? Mogę zostać uwięziony i trafić do więzienia z tymi wszystkimi przestępcami. Zostanę tam molestowany seksualnie — co jeśli zarazę HIV? Już sama ta myśl wywołuje u mnie kołatanie serca, usta robią się suche, czuję ból w klatce piersiowej i zawroty głowy.”

Pacjent opisuje siebie jako łagodnego, uprzejmego i pokojowo usposobionego. Nie jest zwolennikiem ciężkiej pracy, lecz lubi przyjemności życia. Chętnie puszcza latawce. Z natury jest raczej nieśmiały, ale marzy o tym, by pobić wielu łajdaków i być za to chwalonym przez przyjaciół. Jego żona uważa, że robi z igły widły i zbytnio przejmuje się błahostkami. Np. kiedyś zgubił telefon komórkowy i był przekonany, że przestępcy użyją jego telefonu do zlecenia morderstwa i trafi on za to do więzienia. Ciągle obawiał się, że w więzieniu będzie molestowany seksualnie i zarazi się HIV (w tym momencie nawet zerwał się z krzesła, by głęboko wziąć oddech).

Ten punkt w anamnezie jest bardzo istotny: pacjent opowiada o kołataniu serca i wstaje. Możemy niemal zobaczyć narastające napięcie oczekiwania, które ujawnia się poprzez kołatanie serca, kurcze itd.

image001(3).jpg

P: „Zawsze gdy wyjeżdżam i nie mogę się ruszać, nie czuję się dobrze. Nie lubię być ograniczony. To dylemat: czy iść, czy nie?” Jego niepokój można odczytać jako próbę ucieczki. „Czy mam iść, czy zostać? Zawsze kiedy mam te objawy, mam potrzebę ucieczki. Potrzebuję kogoś, kto mnie uspokoi. Te sytuacje mnie wykańczają.”

Opisał też inną sytuację, w której wpadł w panikę. Jego córka była chora, a lekarz poprosił go, by odebrał wyniki badań za trzy dni. Wyobrażenie sobie oczekiwania przez trzy dni na wyniki było dla niego nie do zniesienia. Problem nie polegał na tym, że wyniki mogły być złe, lecz że musiałby tak długo czekać. Napięcie oczekiwania jest dla niego zabójcze. Dostaje uczucia ucisku w klatce piersiowej, kołatania serca i duszności itd. Pacjent powiedział też, że nie ma problemu z jazdą autobusem czy pociągiem, pod warunkiem że może wsiąść natychmiast. Jeśli jednak musi czekać dwa dni na wyjazd autobusem, trudno mu to znieść. Czekanie go wykańcza.

W tym miejscu wywiadu wracamy do tematu więzienia i oczekiwania, aby zobaczyć, co się tu ujawni.

P: „W więzieniu czyha wiele zagrożeń: mogę zostać zaatakowany przez homoseksualistę i zarazić się. Procesy trwają zazwyczaj bardzo długo. Toczy się to bardzo powoli, a ja potrzebuję szybkich rozwiązań. To byłoby dla mnie bardzo stresujące.” (HG: Ruch ręki jest nagły. Pacjent bierze głęboki oddech.)

„Niepewność jest dla mnie bardzo stresująca. Nie wiem, co się stanie. Zawsze boję się, że coś się stanie; proces sądowy kompletnie mnie przytłacza. Byłbym w niego uwikłany i doprowadziłoby mnie to do szaleństwa.”

Opisuje swoją wizję „uwikłania” i szczegółowo mówi o procesach sądowych, które ciągną się dniami, podczas których ludzie są wielokrotnie przywoływani. Wolne tempo tych procedur powodowałoby u niego bezsenne noce i dużą nerwowość.

Głównym problemem pacjenta, a więc istotą jego osobowości, jest niepewność, która wywołuje w nim ogromne lęki. Niepewność wzbudza lęki, bez względu na to, o jaką niepewność chodzi: wstrząsy anafilaktyczne, wyniki badań, zioła ajurwedyjskie czy podróże autobusem. Niepewność wymyka się jego kontroli i rozciąga na dni, czasem na nieskończenie długi czas. Ograniczenie ruchu, głębokie oddechy, zerwanie się z krzesła i nagłe gesty ręką, które wykonuje w tych sytuacjach lub w trakcie myśli, są charakterystyczne dla jego natury. Te cechy przewijają się przez cały przypadek i ujawniają się zarówno na poziomie ciała, jak i psychiki. Uczucie, które pacjent w pełni uwewnętrznił i które objawia się na różnych poziomach, nazywa się uczuciem żywotnym (Vital sensation).

W tym przypadku możemy rozpoznać, że główny temat dla tego pacjenta związany jest z jego niepewnością wobec przyszłości i lękiem przed przyszłymi zdarzeniami. Ponadto istnieje lęk przed chorobą: boi się, że może się zarazić i być może dostać AIDS (zespół nabytego niedoboru odporności). Z natury skłonny jest do wygody. W gruncie rzeczy jest tchórzem, który w swojej wyobraźni bije innych i chwali się swoją siłą. Ten lęk przed przyszłością i lęk przed chorobą — zwłaszcza chorobami zakaźnymi — jest typową cechą Calcarea. (Ref.: Rozpacz z powodu zniszczonego zdrowia, hipochondryczny; rozpaczliwy nastrój z lękiem przed chorobą i nędzą, z przeczuciem złych wydarzeń; lęk przed zarażeniem, przed utratą zdrowia psychicznego). [1]

Istnieje jeszcze inny aspekt tego przypadku: uczucie ściągnięcia, bycia ograniczonym i uwikłanym. Ten aspekt odpowiada podstawowemu odczuciu Nitrogenium. [2]

Nitrogenium należy do szeregu litu (rząd 2 w układzie okresowym pierwiastków/królestwo minerałów). Najważniejszym tematem środków mineralnych jest struktura — najgłębsze jądro własnej struktury i wynikająca z tego potrzeba spełnienia wszystkich funkcji niezbędnych do utrzymania tej struktury. Prowadzi to albo do braku, albo do utraty własnych zdolności potrzebnych do danej funkcji. Tematy kręcą się wokół pytania „Czy jestem do tego zdolny, czy nie?”. To zagadnienie przedstawia się bardzo obrazowo w układzie okresowym pierwiastków, ponieważ każdy rząd (seria) odpowiada określonemu stadium rozwoju człowieka. Główne tematy siedmiu rzędów układu okresowego są następujące:

Rząd 1: Egzystencja

Rząd 2: Oddzielenie

Rząd 3: Tożsamość

Rząd 4: Bezpieczeństwo i obowiązek

Rząd 5: Kreatywność i osiągnięcia

Rząd 6: Odpowiedzialność

Rząd 7: Rozpad [3]

W rzędzie litu wszystko wyraźnie kręci się wokół oddzielenia od matki. Od lewej do prawej w rzędzie litu znajdują się następujące pierwiastki: lit, beryl, bor, węgiel (carbon), azot (Nitrogenium), tlen (Oxygenium) i fluor. Środki z tego rzędu odpowiadają różnym stadom rozwoju człowieka od momentu poczęcia, przez ciążę matki, aż do wejścia w świat i następującego po tym oddzielenia od matki. Hydrogenium (wodór/rząd 1 układu okresowego) odpowiada stadium przed poczęciem aż do chwili połączenia komórki jajowej i plemnika. Środki z rzędu 2 opisują zatem odczucia dorosłych ludzi, którzy wewnętrznie nadal czują się jak w macicy lub w stanie oddzielenia od matki. Każdy środek z tego rzędu odnosi się do indywidualnego stadium rozwoju. Nitrogenium np. znajduje się po prawej stronie rzędu. Ludzie odpowiadający temu stanowi opisują wewnętrzne odczucie ściągnięcia, zwężenia, tak jak to rzeczywiście dzieje się podczas porodu przy przechodzeniu przez kanał rodny. Odczucie pacjenta odpowiada porodowi.

W omawianym przypadku dominuje temat niepewności. Jeśli spojrzymy na środek Argentum nitricum w książce Rajana Sankarana „The Soul of Remedies”, wiemy, że ci pacjenci nie tolerują napięcia oczekiwania, ani pobudzenia. Ten lęk jest cechą charakterystyczną tego środka. Niepewność nie daje się opanować. Utrata kontroli jest szczególną cechą prawej strony rzędu litu.

Zatem z jednej strony rozpoznajemy tu cechy Calcarea (lęk przed zakażeniem i tchórzostwo), z drugiej mamy niekontrolowaną niepewność, zwężenie i uwikłanie Nitrogenium po prawej stronie rzędu 2 układu okresowego. W konsekwencji Calcarea nitricum jest odpowiednim simillimum dla tego przypadku.

Przepisanie: Calcarea nitricum C200, aby uniknąć początkowego pogorszenia.

Kontrola (follow-up): Sześć miesięcy później pacjent zgłosił, że czuje się dużo lepiej i bardziej wewnętrznie spokojny. Napady lęku znacznie się zmniejszyły. Tam, gdzie wcześniej drobiazgi wywoływały panikę, teraz reaguje opanowaniem. Również rodzina i przyjaciele zauważyli pozytywne zmiany. Powrócił do kliniki z powodu wzdęć. Dawka jego środka konstytucyjnego rozwiązała również ten problem.

Przypadek 2

W tym przykładzie mamy 19-letnią młodą kobietę z padaczką i napadami paniki, leczoną lekami przeciwpadaczkowymi i barbituranami. Matka, która towarzyszyła córce na wizytę, powiedziała, że córka z powodu napadów boi się wychodzić z domu sama. W domu czuje się znacznie lepiej i bardziej zrelaksowana. Czasami przed napadem pojawiają się zawroty głowy i aura. Same napady wywołuje zwykle jasne światło, np. przy oglądaniu telewizji lub przed komputerem. Obracające się wentylatory lub mijający krajobraz w pociągu mogą również wywołać napad padaczkowy. Czuje wtedy zawroty głowy i opisuje to uczucie jakby ziemia pod jej stopami była poruszana przez lekkie trzęsienie ziemi.

Sam widok tłumu ludzi wprowadza ją w rodzaj transu, w którym jej percepcja jest silnie ograniczona. Matka opowiedziała, że pierwszy napad wystąpił w wieku 16 lat, a drugi pojawił się w ciągu sześciu miesięcy. Podczas drugiego napadu oczy przewróciły się, głowa i szyja skręciły się w lewo, a dziewczyna była nieprzytomna przez 15 minut. Po tym zdarzeniu matka zabroniła córce wychodzić z domu samodzielnie i odtąd dziewczyna tego nie robi.

Z powodu konwulsji młoda kobieta bardzo boi się podróżować. Obawia się, że coś może się stać i nie będzie nikogo, kto by jej pomógł. W tym miejscu pacjentka spontanicznie powiedziała, że boi się tłumów i mdleje w ich obecności. Uważa, że jest obserwowana przez innych; ta myśl ją przeraża. Wchodzi wtedy w stan przypominający trans, oczy są otwarte, ale widzenie jest bardzo ograniczone. Unika więc zgromadzeń, ponieważ te sytuacje są dla niej bardzo przytłaczające.

Później pacjentka opowiadała o egzaminach, do których gruntownie się przygotowuje, ale i tak ma wrażenie, że nie zna odpowiedzi na pytania. Mówi, że nie może uczestniczyć w zajęciach, ponieważ ekrany komputerów powodują u niej zawroty głowy i prowadzą do transu z ograniczonym widzeniem. Matka jest dla niej dużym wsparciem, daje jej pewność siebie i dodaje otuchy. Inni nie rozumieją jej dolegliwości, także ojciec i brat. Jest niezwykle hipochondryczna i boi się chorób, które mogłyby wkroczyć do jej ciała. Reaguje paniką na drobne sprawy: np. raz miała ból głowy i spanikowała, bo myślała, że ma trąd i umrze.

Obecnie zastanawia się, co chce robić w życiu zawodowo i jest bardzo niezdecydowana. Uważa, że nie jest normalna i że inni uważają ją za dziwną, bo z nią coś nie w porządku. Myśli, że ludzie uważają ją za upośledzoną umysłowo. Sama czuje się outsiderką, bardzo zależną od innych, np. od matki.

Marzy o podróżowaniu po wielu miejscach, ale nie może tego robić sama i potrzebuje towarzystwa matki. Śni też o duchach. Nie może oglądać krwi — widok ją przyprawia o zawroty głowy i boi się, że zobaczy wypadek lub pogrzeb. Nie jest w stanie oglądać horrorów ani widoku trumny. Bardzo boi się karaluchów, jaszczurek i psów, które mogłyby ją ugryźć.

Centralnym tematem w tym przypadku jest wyraźnie przywieranie i potrzeba oparcia (matki) oraz moralnego wsparcia. Pacjentka czuje się rozumiana jedynie przez matkę. Wyraża też poczucie, że z nią coś nie tak, że nie jest w porządku, może jest upośledzona umysłowo. Jej choroba odebrała jej poczucie własnej wartości. To język królestwa minerałów — młoda kobieta nie postrzega siebie jako niezależnej, lecz jest całkowicie zależna od matki.

Jej indywidualność dodatkowo kształtuje doświadczenie, że upadnie, gdy tylko będzie sama; potrzebuje matki, o którą może się oprzeć. Rejestrujemy więc panikę pacjentki, która pojawia się z powodu drobiazgów i zawsze wtedy, gdy jest sama. Chodzi tu głównie o sytuacje ostre, w których istnieje potrzeba trzymania się. To jest istota tego przypadku. Panika odczuwana jest jak trzęsienie ziemi, jakby ziemia pod stopami była niestabilna. Ta panika, która pojawia się zawsze, gdy jest się samemu, jest cechą charakterystyczną rzędu litu [4].

Drugim aspektem przypadku jest zamieszanie. Młoda kobieta nie wie, jaką drogę życiową obrać. Zamieszanie jest ważnym tematem środków, które należą do kolumny 3 układu okresowego (Alumina, Skand, Yttrium — ci pacjenci są zmieszani i dużo wątpią). Kolejnym kluczowym aspektem jest ograniczona percepcja wzrokowa, o której pacjentka wielokrotnie wspomina. To odczucie symbolicznie odnosi się do sytuacji w macicy — jest się całkowicie zamkniętym i nagle trzeba wyjść na zewnątrz. Nie zna się nowego otoczenia i próbuje trzymać się znanych rzeczy. Środek, w którym ten aspekt jest szczególnie silny — przywieranie w momentach paniki, jakby ziemia pod stopami się usuwała, połączony z zamieszaniem i ograniczoną percepcją — znajduje się w rzędzie 2 układu okresowego i w kolumnie 3: Bor. [5]

Przepisanie: Boron metallicum C200

Kontrola (follow-up): Pacjentka bardzo pozytywnie zareagowała na środek. Lęk przed wychodzeniem z domu całkowicie zniknął. Nie postrzega siebie już jako nienormalnej. Napady padaczkowe i stany przypominające trans ustąpiły. Nie musi już przyjmować leków. Rodzice uważają, że czuje się w 100% dobrze.

Przypadek 3

Ten pacjent czuje się ciągle spięty, nerwowy i napięty. Gdy musi zrobić coś po raz pierwszy, reaguje bardzo nerwowo i nie potrafi zachować spokoju. Po takiej sytuacji odczuwa nudności, jego dłonie i podeszwy stóp się pocą i wpada w panikę. Wszystko wydaje się zablokowane od wewnątrz. Każda sytuacja może prowadzić do skurczu i napięcia — czy to w pracy, w podróży czy u lekarza, tak jak teraz. Z natury jest bardzo niecierpliwy. Ma bardzo niskie poczucie własnej wartości i uważa się za niekompetentnego. Bardzo waha się, by zacząć zadanie, ponieważ wierzy, że zrobi wszystko źle. Bardzo przywiązuje się do innych ludzi, ponieważ daje mu to poczucie bezpieczeństwa.

Skurcz poprzedza atak paniki (wykonuje gest skurczu). To jak ściana stojąca przed nim. Przeciwieństwem tego skurczu jest rozkosz i pokój, jakby nie było ściany; wtedy może swobodnie oddychać. Odczucie bycia skurczonym (przyjmuje pozycję płodową) porównuje do mrocznego miejsca, w którym utknął, gdzie ze wszystkich stron jest ucisk i z którego nie może się wydostać. To uczucie jest duszące. Wyobrażenie to wywołuje w nim nieprzyjemne odczucie w żołądku. W takich sytuacjach krzyczy ze złości i czuje tak dużą panikę, że mógłby rozbić ścianę. Tak opisuje to własnymi słowami. Jego złość nasila się, gdy nikt go nie słucha i gdy sprawy wymykają się spod kontroli. To jeszcze bardziej nasila panikę. Z osobami bliskimi, które się o niego troszczą, czuje się bezpiecznie. Ma wtedy poczucie, że jest w bezpiecznym kręgu, gdzie jest chroniony przed światem zewnętrznym.

Zależność od innych i bezradność w działaniu są typowe dla królestwa minerałów. Odczucie utknięcia, bycia zmiażdżonym i skurczu w powiązaniu z paniką wskazuje na rząd 2. Środkiem, w którym to odczucie jest centralne, jest Nitrogenium [6].

Przepisanie: Nitrogenium C200, raz w tygodniu.

Kontrola (follow-up): Cztery miesiące później ataki paniki znacznie się poprawiły. Uczucie napięcia i wybuchowości wyraźnie zmniejszyło się.

Przypadek 4

39-letnia pacjentka rozpoczęła wywiad wstępny zdaniem: „Nie wiem w ogóle, od czego zacząć.” W jej oczach życie było jedną wielką katastrofą. Martwiła się o wszystko: o związek, finanse, pracę i wiele innych spraw. Miała problem z zaufaniem innym ludziom. Fizycznie zdiagnozowano u niej zapalenie pęcherzyka żółciowego. Ponadto cierpiała na nawracające migreny, które poprawiają się w ciemności. Gdy ma ból głowy, potrzebuje świeżego powietrza i musi się ciepło ubrać. Nie potrafi spać przy zamkniętym oknie. Z natury jest bardzo impulsywna: ma nagłe wybuchy złości, które jednak zaraz ustępują. Kolejną dolegliwością jest cuchnąca leukorrhea.

Pacjentka jest bardzo zmienna i niezdolna do planowania; nigdy nie wie, co będzie robić za pół godziny. Nie potrafi podejmować decyzji ani rozróżniać. Gdy patrzy na przedmioty w ruchu, robi jej się słabo i mdleje.

Kiedy zapytaliśmy ją o katastrofę w jej życiu — to były jej pierwsze słowa — podała przykład swojego przyjaciela: jeśli jej partner chce czasem być sam, od razu myśli, że on jej już nie kocha. Sama ta myśl była dla niej niemal końcem świata. Jako dziecko brała każdą krytykę ze strony nauczycieli tak poważnie, że najchętniej przestałaby chodzić do szkoły. Wszystko wydaje się być końcem świata, swego rodzaju „stratą”. Ma poczucie, że jest ciężarem dla innych i jest bezwartościowa. Nie potrafi się odciąć od bliskich. Potrzebuje dużo uwagi i troski; troska oznacza ciepło. Ciepło to bycie przytulanym, jak matczyna miłość. Przytulenie daje jej poczucie bezpieczeństwa. W uścisku czuje się chroniona przed światem zewnętrznym, który stawia wymagania i w którym trzeba się udowadniać.

Nagle i niespodziewanie pacjentka powiedziała: „Ciągle czuję, że muszę się zmieniać, żeby być kimś wartym. Staram się być perfekcyjna — jest we mnie ktoś, kto domaga się perfekcji. Chcę być niezależna, stać na własnych nogach i nie polegać na wsparciu z zewnątrz. Raz widziałam zabawkę — przypomniała mi kulę, zamknięty, ale żywy system; nie potrzebował on wsparcia z zewnątrz; tak chciałabym być.”

 image003(3).jpg

Taką spontaniczną myśl nazywamy skojarzeniem spontanicznym. Ta zabawka była bardzo zaskakującym aspektem, który się pojawił. Dlatego chcieliśmy pójść dalej tym tropem i zobaczyć, dokąd nas zaprowadzi.

Zabawka przypominała zamkniętą szklaną kulę z żywymi istotami w środku, zależnymi od wsparcia z zewnątrz, np. pożywienia. W tym doświadczeniu chodzi o niezależność. W obrębie zamkniętej kuli jest się bezpiecznym przed upokorzeniem lub ryzykiem wyrzucenia z własnego domu. Pacjentka opowiedziała o sytuacji z dzieciństwa, gdy została wysłana do dziadków, bo była niegrzeczna. Czuła się wtedy zraniona i upokorzona, jakby została wyrzucona z domu. Wtedy nie chciała wrócić do domu i uciekłaby na zawsze do lasu, gdyby miała swoje rzeczy. Potem jednak przestraszyła się ciemnego, samotnego lasu. Po tym doświadczeniu starała się być jak najbardziej perfekcyjna, aby nigdy więcej nie zostać wyrzuconą. Przez całe dzieciństwo była zależna od matki i nie potrafiła robić nic sama. Zawsze pragnęła być kochana przez matkę taką, jaka jest.

Kiedy poproszono ją o dokładniejszy opis zabawki, opowiedziała, że była jak szklana kula, podobna do zamkniętej kuli z karasiem (HG: koło). „To bezpieczne miejsce dla dziecka (zaczyna płakać), to jak uścisk. Jesteś chroniony i otrzymujesz opiekę, czułość i uwagę. To jak u nienarodzonego dziecka; to coś, co dziecko ma przed narodzinami, ale potem już nie.”

W tym momencie nawiązała do artykułu, który czytała w czasopiśmie. Był w nim opis dziecka w Chinach wyrzuconego na ulicę jak worek śmieci; było całkowicie bezbronne. Wyobraziła sobie, jak musiało się czuć to dziecko — bezbronne i narażone na śmiertelne niebezpieczeństwa. Pacjentka powiedziała, że też czuła się „wyrzucona”, gdy dowiedziała się o pozamałżeńskim romanse męża.

W tym przypadku występują dwa ważne aspekty: doświadczenie bycia w macicy oraz aspekt pierwotnego zaufania, upokorzenia i braku szacunku. Z drugiej strony pacjentka jest całkowicie zależna od innych, czuje się jak w szklanej kuli, która daje jej poczucie bezpieczeństwa, ochrony, czułości, troski i miłości. Z drugiej strony czuje się rozczarowana mężem i matką, ponieważ wyrwali ją ze skorupy ochronnej. Odebrała to jako upokorzenie i brak szacunku. Ta całkowita zależność, odpowiadająca zależności dziecka w macicy, obserwowana jest u środków z rzędu litu. Rozczarowanie, nieufność, upokorzenie i brak szacunku to tematy Muriaticum (pierwiastek chlor) [7].

Przepisanie: Lithium muriaticum C200, później podano także 1M.

Kontrola (follow-up): Sześć miesięcy później ataki paniki znacznie się poprawiły. Zapalenie pęcherzyka żółciowego i migrena ustąpiły. Również poczucie niezaradności było lepsze, choć nadal potrzebuje dużo wsparcia. Rozstała się z mężem, co świadczy o tym, że stała się bardziej samodzielna.

Przypadek 5

27-letnia pacjentka z napadami paniki. Zgłasza, że wszystkie dolegliwości zaczęły się po jej ślubie. Decyzja o poślubieniu męża była dla niej trudna. Ślub miał miejsce miesiąc wcześniej z mężczyzną, którego znała od trzech lat. Dla niej był on od dawna jak rodzina, ale związek odbierała jako duszący. Dwa lata wcześniej byli na urlopie w Pradze i przez godzinę była sama. Czuła wtedy panikę i stała się histeryczna. Uważa swojego przyjaciela, a teraz męża, za dziecinnego i niezdolnego.

Krótko po ślubie odwiedzili ojca pacjentki w Nowym Jorku. Tam pewnej nocy obudziła się i poczuła się uwięziona w małżeństwie, nie widziała wyjścia. Natychmiast obudziła męża i w nocy zażądała rozwodu. Wyraziła to jasno, ale mimo to szukała bliskości męża, przyciągnęła go do siebie i mocno go trzymała. Nie uważa męża za atrakcyjnego i często w panice zastanawia się, dlaczego nadal z nim jest. Czuje się związana, dławiona, jak ptak w klatce. Obrączkę niosła z wielkim trudem, z trudem ją założyć. Małżeństwo oznacza dla niej utratę siły. Pragnie wolności, ucieczki, eksplozji i wielkich czynów. Uważa, że małżeństwo powstrzymuje ją przed rozkwitem. Ma poczucie, że nie jest związana, nie żyje. Nie czuje się wolna: uczucie ciasnoty i zaciskania powoli ją więzi.

Pacjentka opisała wydarzenie z dzieciństwa: ojciec molestował jej koleżankę, która go oskarżyła. Ojciec opuścił rodzinę i pacjentka musiała przejąć odpowiedzialność za matkę i rodzeństwo. Rodzina mówiła, że ojciec wyjechał za granicę, by zarobić pieniądze. Musiała przejąć rolę głowy rodziny. Nienawidziła tej roli i wolałaby być niezależna i wolna. Była zgorzkniała wobec rodziny, ponieważ miała poczucie, że skradziono jej dzieciństwo. Czuła się uwięziona, miała „dziurę w brzuchu”. Również płuca wydawały się jej ciasne, miała duszność, a jej życie wydawało się „sztywne, jakby zamarznięte”. Ujęła to tak: „Chcę, żeby ktoś mnie stąd wyciągnął.”

Jej hobby to teatr, aktorstwo i pisanie. Kiedy oddaje się hobby, czuje, że może być sobą, czuje się wtedy wolna jak ptak, prawie jakby mogła latać. Przeciwieństwem tego uczucia wolności, tak opisuje, jest bycie zamkniętą, utknięciem i uwięzieniem. Uczucie bycia uwięzioną opisuje tak: „Być zamkniętą w plastikowej skorupce jajka. Jest bardzo mała i całkowicie mnie otacza. Kucam, nie ma wystarczająco miejsca, by wstać” (przyjmuje pozycję płodową). Wszystko jest zablokowane, brak powietrza, czuję się jak w trumnie.”

Główne odczucie pacjentki to dławiące uczucie, brak powietrza, uwięzienie, utknięcie, jakby była płodem w skorupce jajka. To typowy opis pacjentów potrzebujących środka z drugiego rzędu. Konstrukcja przypomina macicę, która jednak nie jest już dla pacjentki przyjemna, ciepła i wygodna, co prowadzi nas bezpośrednio do prawej strony drugiego rzędu. Kolejną wskazówką na prawą stronę jest fakt, że chce rozwodu z mężem, z którym jest od ponad trzech lat. Widzimy, że energia przypadku skupia się na rozstaniu z partnerem, który dla niej należy do rodziny. Pacjentka zachowuje się bardzo interesująco, gdy żąda rozwodu: wyraźnie mówi, że chce rozwodu, ale jednocześnie przyciąga męża i trzyma go przy sobie. W związku z tym pojawiają się tu tematy „przywierania” i „oddzielenia” — te dwa pojęcia tworzą główny temat przypadku. Lit (Lithium) przywiera i to wyłącznie. Fluor pragnie rozstania. Oxygenium ma oba aspekty — przywieranie i pragnienie rozstania. [8]

Przepisanie: Oxygenium C200

Kontrola (follow-up): Ataki paniki są znacznie lepsze. W międzyczasie ma zdrową, fizyczną relację z mężem. Urodziła uroczego synka. Uczucie duszenia znacznie się zmniejszyło. Stawia czoła wymaganiom świata z większym optymizmem niż wcześniej. W końcu czuje się jako kobieta. Poprawiły się też relacje z siostrą i matką. Słowa takie jak „uwięziona, dławienie, uwięzienie” nie należą już do jej słownika.

Podsumowanie rzędu litu:

W królestwie minerałów wszystko kręci się wokół struktury i zdolności do działania. Królestwo minerałów przedstawia podróż człowieka od narodzin do śmierci. Każdy rząd (seria) symbolizuje różne etapy życia, które człowiek przechodzi. Osoba potrzebująca środka z królestwa minerałów utknęła w określonym punkcie swojego rozwoju osobistego.

Ważne jest, by rozumieć rząd litu, szczególnie w kontekście zaburzeń psychiatrycznych. Praktykujący psychiatrzy mogą tu znaleźć prawdziwą skarbnicę wspaniale skutecznych leków.

W rzędzie litu odzwierciedlają się poród i oddzielenie niemowlęcia od matki/macicy. Wszyscy pacjenci potrzebujący środka z tego rzędu muszą być chronieni przed światem zewnętrznym. Świat wydaje się im groźny i budzący lęk. Niezależne istnienie jest dla nich nie do zniesienia. Z mojego doświadczenia klinicznego wynika, że wszystkie środki z tego rzędu mają lęk przed ruchem w dół. Mają słabo rozwinięte ego i są bardzo kruche.

Lithium: Jest jak płód, który wciąż jest całkowicie zależny od macicy; pępowina nie została jeszcze przerwana.

Beryllium: Jest jak 9-miesięczny płód, który czuje się dobrze w macicy i nie chce wychodzić na zewnątrz. Jest bardzo zadowolony tam, gdzie jest.

Bor: Na tym etapie zaczyna się poród, pojawiają się pierwsze skurcze. Dziecko jest zdezorientowane — czy zostać, czy iść? Świat, jaki dotąd znało, zostaje zachwiany. Prowadzi to do uczucia paniki, próbuje się trzymać.

Carbon/Węgiel: Dziecko podjęło decyzję: chce iść na zewnątrz. Głowa weszła w miednicę. Kluczowe pytanie w tym momencie brzmi: „Czy mam wystarczającą siłę, by wyjść na zewnątrz, do świata?”

Nitrogenium/Azot: Czuje się w kanale rodnym ściśnięty i zwężony i chce jak najszybciej się wydostać.

Oxygenium/Tlen: Oznacza wyjście dziecka z kanału rodnego i pierwszy samodzielny oddech.

Fluor: Oznacza rozdzielenie, moment, w którym pępowina zostaje przecięta. Chce być oddzielony. To podstawowe pragnienie przejawia się w rubryce „Urojenie — Małżeństwo — rozwiązać, rozwieść się; musi być rozwiedziony.” [9]

Przypadki opracowały i zebrały: Sneha Vyas i Devang Shah.

Źródła:

1 – Michael Hourigan and David Kent Warkentin, ReferenceWorks Pro, 4.2.1.1, Clarke’s Dictionary, Mind

2 – Rajan Sankaran, Structure, tom 1, rząd 2, Azot

3 – Rajan Sankaran, Structure, tom 1

4 – Rajan Sankaran, Structure, tom 1, rząd 2

5 - Rajan Sankaran, Structure, tom 1, rząd 2, Bor

6 - Rajan Sankaran, Structure, tom 1, rząd 2, Azot

7 – Rajan Sankaran, Structure, tom 1, kolumny, kolumna 17 i rząd 3, Chlor

8 - Rajan Sankaran, Structure, tom 1, rząd 2, Tlen

9 – Dalsze odniesienia: Structure, tom 1, rząd 2

**************************************************************

Zdjęcia: Shutterstock
Green two-way sign;iQoncept
Single soap bubble; PanicAttack

Kategoria: Przypadki

Słowa kluczowe: Zaburzenie lękowe, ataki paniki, schizofrenia, trauma, katastrofa, konwulsje, zamieszanie, histeria, rząd litu, duszenie, separacja.

Środki: Boron metallicum, Calcarea nitricum, Lithium muriaticum, Nitrogenium, Oxygenium

Artykuł oryginalny: Interhomeopathy.org

Mahesh Gandhi