Kaschmir, ein Beispiel für ein scheinbar körperliches Problem

Kaschmir, 18-letnia arabska klacz hodowlana, została zgłoszona z ciężkim zapaleniem skóry związanym z błotem (mud fever (1)), łuszczeniem skóry po deszczu (rain scald) oraz utratą masy ciała pomimo doskonałego pastwiska i codziennego dokarmiania.
Była już leczona na wszelkie możliwe sposoby! Jak wie każdy właściciel konia, istnieje niemal tyle samo groteskowych propozycji leczenia mud fever, co koni. Nic nie przyniosło nawet najmniejszej poprawy, łącznie ze środkami homeopatycznymi, które wydawały się wskazane dla jej problemu fizycznego.
Ta klacz była w pierwszych 14 latach życia źle traktowana; była brutalnie maltretowana i miała trudności z ponownym zaufaniem ludziom.

Sposób, w jaki Kaschmir radziła sobie ze swoim lękiem, polegał na odwracaniu głowy: „Jeśli cię nie widzę, nie istniejesz i nie możesz mnie skrzywdzić!”

W jej oczach wyraźnie widać było zranienie, ból i głęboką rozpacz. Nie okazywała ani agresji, ani wściekłości – tylko otępiałą uległość. Otrzymała Staphisagria, i od tego momentu zaczęła rozwijać zdolność okazania zaufania swoim nowym właścicielom.

Cztery lata później została sprzedana do stadniny – z dala od wszystkiego, do czego powoli nabrała zaufania.

Odstawienie jej źrebaka ponownie uwydatniło traumę z przeszłości. Dziwne było to, że podczas odsadzenia nie wykazywała oznak cierpienia emocjonalnego; właściciel stadniny troszczył się o nią doskonale. Jednak później pojawiły się objawy głębokiej depresji, a jej układ odpornościowy załamał się, co dało się zauważyć po ciężkiej chorobie skóry.

Wyglądało na to, że Kaschmir najpierw potrzebowała leczenia na poziomie emocjonalnym, ponieważ w przeciwnym razie nawet dobrze dobrane środki na jej problemy fizyczne nie mogły zadziałać. Najpierw trzeba było przywrócić ją do jej ciała, dopiero potem mogło rozpocząć się leczenie innymi środkami.