Kolory w homeopatii

Kolory w homeopatii

Preferencja kolorystyczna jako objaw homeopatyczny

Autor: Ulrich Welte

Prawie wszyscy mamy pewne upodobanie do jednego lub kilku kolorów. Może się to przejawiać na przykład w ubraniu lub w przedmiotach codziennego użytku. Upodobanie kolorystyczne może jednak mieć także głębszy charakter. Jeśli jest odczuwane jako przyjemne lub piękne samo w sobie, bez odniesienia do przedmiotów, jest wyrazem wewnętrznego stanu. Wtedy najpóźniej może być wykorzystane w homeopatii. W tym sensie można je uważać za podstawowy nastrój siły życiowej, który ujawnia się jako duchowa skłonność do pewnego koloru. Jest to indywidualny i głęboki objaw osoby.

H.V. Müller

Odkrycie i rozwój

Dr H.V. Müller z Kolonii (1921 – 2000) odkrył homeopatyczne znaczenie upodobań kolorystycznych około 1985 roku. Ten genialny lekarz homeopata rozwinął nowy pomysł wraz ze swoim nieco późniejszym drugim odkryciem, homeopatyczną analizą pisma ręcznego, samodzielnie do zadziwiającej dojrzałości.

Pierwsza inspiracja pochodziła od pacjenta leczonego Conium, który odczuwał ulgę w ciemności. Ten objaw Conium charakteryzuje większość przedstawicieli botanicznej rodziny Apiaceae. W tym kontekście mężczyzna sam wspomniał, że czarny jest jego ulubionym kolorem.

Następnie Müller sprawdził innych pacjentów leczonych Conium i potwierdził to upodobanie kolorystyczne. W ten sposób pomysł narodził się akurat dzięki kolorowi, który właściwie jest negacją wszystkich kolorów.

Aby móc pracować naukowo, potrzebował powszechnie obowiązującego standardu kolorów, który umożliwiałby wystarczająco zróżnicowane i dokładne określenie barwy. Wybrał „Taschenlexikon der Farben” Kornerupa i Wanschera, które w 1981 roku ukazało się w ostatnim wydaniu i od dawna nie jest już dostępne. Dzięki temu zaczął systematycznie definiować upodobania kolorystyczne każdego pacjenta. Odkrył, że wielu pacjentów, którzy zostali wyleczeni tą samą substancją, miało dokładnie takie samo upodobanie kolorystyczne, i to z dokładnością często trafiającą w to samo pole z 1266 odcieni.

Pomysł spodobał się nam od razu, jednak w swojej pierwszej książce zdefiniował on jedynie 26 leków z odpowiadającymi im upodobaniami kolorystycznymi. Połowa z nich to leki małe i raczej rzadko wskazywane. Postanowiliśmy więc sami zdefiniować kolorystycznie dalsze leki. Próba kompletnie nie powiodła się. Upodobania kolorystyczne naszych pacjentów, którzy dobrze reagowali na ten sam lek, były wszystkie różne i zaczęliśmy wątpić w wartość metody mimo kilku początkowych udanych przepisów.

Aby wyjaśnić sprawę, odwiedziliśmy Müllera w jego praktyce i pokazał nam, jak znaleźć upodobanie kolorystyczne. Nie jest to zawsze tak proste, jak można by przypuszczać. Ponadto dał nam listę około 90 leków, które w międzyczasie zdefiniował kolorystycznie. Ta liczba była wystarczająco duża, by móc pracować bardziej zróżnicowanie.

Dokładność naszych zaleceń z pomocą upodobań kolorystycznych poprawiła się. Zaczęliśmy ściślej współpracować z Müllerem i wkrótce mogliśmy także wnosić własne definicje leków.

Opracowaliśmy nowe tablice kolorów, ponieważ stara książka, która nie była zaprojektowana do celów homeopatycznych, wykazywała pewne braki. Gdy zobaczył nasze własne narzędzia, jak na przykład nowe koło kolorów, poprosił nas w 1993 roku, abyśmy wydali nowy standard kolorów z nowymi tablicami kolorów specjalnie dla potrzeb homeopatii. Jednak realizacja tego pomysłu zajęła 10 lat, i nie można nie wspomnieć, że to także dzięki Janowi Scholtenowi książka ostatecznie się ukazała. To on wielokrotnie nalegał, abyśmy wydali książkę mimo wszystkich przeciwności. Towarzyszył dziełu również w procesie opracowywania i dał nam wiele cennych sugestii. Z radością przyjęliśmy jego współpracę.

Pojawienie się nowego standardu kolorów 'Kolory w homeopatii'

W 2003 roku po raz pierwszy ukazał się atlas kolorów Kolory w homeopatii. Obecnie dzieło jest dostępne w pięciu językach. Upodobania kolorystyczne (i niechęci) stały się na przestrzeni lat cennym dodatkowym objawem w homeopatycznej Materii Medica. Repertorium kolorów jest z powodzeniem używane na całym świecie i, niezależnie od różnych szkół i kierunków, wykorzystywane jako dodatkowa informacja przy doborze leku.

Dzięki międzynarodowej współpracy kompetentnych homeopatów liczba leków zdefiniowanych kolorystycznie znacznie wzrosła. H.V. Müller pozostawił nam w roku 2000 podstawę obejmującą 460 leków, która obecnie rozrosła się do około 1100, czyli dwukrotnie więcej niż w czasie pierwszego wydania książki o kolorach. Bardzo cieszy duża liczba niezależnych potwierdzeń definicji kolorów. Wielu homeopatów donosi, że dzięki objawowi kolorystycznemu zostali skłonieni do skutecznego przepisywania "małych" leków, o których w innym przypadku by nie pomyśleli. Dzięki tym wkładom możliwe było również wprowadzenie kilku zmian lub uzupełnień dotychczasowych przypisań kolorów.

Coraz dłuższa lista powiązań kolorystycznych jest udostępniana bezpłatnie w Internecie. Jest często aktualizowana i każdy użytkownik może ją wydrukować, dzięki czemu repertorium kolorów można zawsze utrzymywać w najnowszym stanie.