Preferencja kolorystyczna jako objaw homeopatyczny
Bezpośredni link do Farbe‑Mittel‑Liste i do Mittel‑Farbe‑Liste
Podobieństwo jest istotą homeopatii: Homeopatia dobiera odpowiednie leki na zasadzie podobieństwa. Środek leczniczy powinien być jak najbardziej podobny do stanu, który nazywamy chorobą; powinien mieć „obraz leku”, który pasuje nie tylko do obiektywnych objawów choroby, lecz jest jak najbardziej podobny do całego stanu chorobowego. Obejmuje to również zmiany zachowania i indywidualne samopoczucie.
Trzy główne elementy charakteryzują podejście homeopatyczne: anamneza, repertoryzacja i porównawcze dobieranie środka. Homeopatyczna anamneza jest rozszerzoną formą ogólnego badania lekarskiego. W całościowym spojrzeniu analizuje się następnie wszystkie istotne aspekty, które ostatecznie prowadzą do wyboru najbardziej podobnego środka. Może to być całkiem trudne, ponieważ wybór środków jest często ogromny, a tylko nieliczne są tak podobne do stanu chorobowego, że w homeopatycznym przygotowaniu działają skutecznie. Można „repertoryzować” najważniejsze objawy przebiegu choroby, co ułatwia żmudne wyszukiwanie w grubych książkach. Repertorium daje nam propozycje środków pasujących do objawów. Z tych propozycji trzeba następnie wybrać środek najbardziej podobny i odpowiedni.
Przykład: Weźmy pacjentkę skarżącą się na zawroty głowy związane z nudnościami i odruchem wymiotnym; zawroty i cały stan poprawiają się, gdy ona zamyka oczy. Te objawy choroby (= symptomy) repertoryzuje się i porównuje proponowane potencjalne środki lecznicze pasujące do tych objawów. Wygląda to wtedy tak:
W naszej repertoryzacji Conium zajmuje pierwsze miejsce: Dwa objawy „zawroty z nudnościami” (vertigo with nausea) i „zawroty, lepiej przy zamykaniu oczu” (vertigo closing eyes amel) pokazują nam, uporządkowane według wartości, środki, które wynikają z tego zgłoszenia (Con, Ferr, Acon...). Con to skrót od Conium (szalej jadowity), Ferr to Ferrum (żelazo), Petr to skrót od Petroleum, Tab to tytoń itd. Kto dobrze zna swoje środki i przyswoił sobie obrazy leków, ten przy każdej propozycji z pierwszego wyboru od razu dostrzega dalsze punkty odniesienia do naszej pacjentki. Być może była od młodości anemiczna z powodu niedoboru żelaza i wielokrotnie potrzebowała preparatów żelaza. Wówczas rozważymy Ferrum na drugim miejscu jako środek na jej zawroty. Albo jest to zatwardziała starsza kobieta bez męża, która jest nieco sklerotyczna lub wykazuje cechy demencji: Conium byłoby wtedy pierwszym wyborem. Albo to pacjentka z zainteresowaniami literackimi i bezsennością, która od lat opiekuje się chorym mężem: Cocculus na siódmym miejscu byłby wtedy prawdopodobnie środkiem, choć nie obejmuje drugiego objawu „zawroty, lepiej przy zamykaniu oczu”.
Środki homeopatyczne przemawiają tym samym językiem co choroby: w ten sposób można bezpośrednio porównać obraz środka i obraz choroby. To jedna z decydujących cech w homeopatii i ta prosta równość sprawia, że podejście homeopatyczne jest tak praktyczne. Wiedza o lekach nie wynika pierwotnie z jakichś wyobrażeń patofizjologicznych, jak w przypadku „leków na nadciśnienie” czy „antybiotyków”, i nie odnosi się przede wszystkim do obniżania poziomu tłuszczów czy cukru we krwi. Zamiast tego składa się z obrazów leków. Zdrowi ochotnicy, najczęściej sami lekarze homeopaci, badali na sobie i innych, jak środki działają na żywym i odczuwającym człowieku. Te „próby” zostały spisane w obszernych dziełach. Początkowo były to tylko zbiory objawów pochodzących z prób leków. Gąszcz tych symptomów był trudny do przyswojenia, jednak obrazy leków w ciągu ostatnich 200 lat przeszły pozytywną ewolucję. Stały się bardziej zrozumiałe i przez to łatwiejsze do nauki. Przede wszystkim pierwotne objawy prób stały się bardziej dostępne odkąd istnieją programy komputerowe do repertoryzacji, które bez trudu potrafią z ogromnych zbiorów danych tysięcy środków w setkach grubych książek na kliknięcie myszą dostarczyć pożądane wyniki.
Preferencja kolorystyczna jest charakterystycznym objawem. Jak widzimy, do wyboru środka przyczyniają się nie tylko objawy takie jak „zawroty, lepiej przy zamknięciu oczu”, lecz także ogólne cechy charakteru pacjenta i jego indywidualne samopoczucie; tak, mogą być nawet ważniejsze niż pojedyncze objawy chorobowe. Preferencja kolorystyczna jest takim ogólnym charakterystycznym rysunkiem. Odtwarza podstawowy nastrój pacjenta, jego „własną częstotliwość”, a ta częstotliwość rezonuje szczególnie wtedy, gdy podamy środek jej odpowiadający. Środki homeopatyczne działają przede wszystkim przy chorobach przewlekłych tylko wtedy, gdy w podobieństwie do podstawowej oscylacji potrafią wywołać rezonans. Dlatego potrzebne są tak małe dawki, aby wywołać efekt. Również w chorobach ostrych przydatne jest z małego wyboru podobnych środków wybrać ten, który wykazał podobną preferencję kolorystyczną. O tym więcej w kolejnych rozdziałach.
Preferencja kolorystyczna da się dobrze porównać z modalnościami, które kiedyś Clement von Bönninghausen tak wyraźnie wyodrębnił, a które dziś odgrywają centralną rolę w analizie polaryzacji wg Heinera Freia. One także nie są lokalnymi, zewnętrznymi objawami choroby jak „zawroty” czy „nudności”, lecz ruchami żywego organizmu, które starają się wyrównać problem poprzez pewne środki, takie jak zamykanie oczu, wpływy temperatury jak ciepło czy zimno, albo wpływy mechaniczne jak ucisk czy rozciąganie itd.
Kolor czarny jest kolorem Conium: Gdy określona preferencja kolorystyczna ujawnia się wyraźnie i jest powtarzana przez dłuższy czas, można ją użyć jako ogólnego charakterystycznego rysu pacjenta. Załóżmy, że ktoś wyraźnie woli czarny. Wybór podobnego środka zazwyczaj znajdziemy w rubryce Czarny: Farbe‑Mittel‑Liste.
Widzimy, że w tej rubryce znajdują się np. większość roślin z rodziny selerowatych (Doldenblütler, Apiaceae), ale także środki takie jak Graphit, Srebro czy Tytan. Conium, szalej jadowity, jest szczególnie toksycznym przedstawicielem Apiaceae, od którego zmarł Sokrates. Opis jego śmierci związanej z pucharkiem z sokiem szaleju został spisany przez jego ucznia Platona i daje nam stosunkowo dokładny obraz leku Conium, ukazujący wstępujący paraliż przy pełnej świadomości aż do chwili śmierci.
Conium jako moment narodzin objawu kolorystycznego: Sokrates nie tylko zmarł z powodu trucizny szaleju, lecz był pośrednio również współtwórcą powstania homeopatycznego objawu kolorystycznego. Lubił uważać siebie za położnika nowych idei, co oddziałało nawet 2500 lat później, ponieważ pewien pacjent Conium skierował kolońskiego internistę i byłego pulmonologa dr. Hugbalda Volkera Müllera (1921–2000) w połowie lat 80. ku idei preferencji kolorystycznej jako objawu homeopatycznego. Pacjent powiedział, że zawsze czuje się szczególnie dobrze i że jego dolegliwości również się poprawiają, gdy chodzi nocą po ciemku. Powiedział też, że szczególnie lubi kolor czarny. Müller sprawdził następnie innych pacjentów, których wyleczył Conium, czy również mieli upodobanie do koloru czarnego i odkrył, że dotyczyło to kilku innych pacjentów, zwłaszcza tych, którzy odpowiedzieli na ten środek szczególnie dobrze i głęboko. Tak narodził się pomysł, że także inne środki mogą mieć wspólną preferencję kolorystyczną, co się potwierdziło.
H.V. Müller w wieku 80 lat
Praktyczny rozwój objawu kolorystycznego: Aby móc pracować nad tym pomysłem w sposób naukowy, potrzebował jednak zwalidowanego ustandaryzowanego systemu kolorów, np. według systemu Pantone czy RAL lub podobnego, jak używają drukarnie. Müller wybrał jako narzędzie pomiarowe „Taschenlexikon der Farben” autorstwa Kornerupa i Wanschera, ponieważ było ono bardzo obszerne i uwzględniało także odcienie szarości, które przy dłuższym użyciu okazały się jednak raczej przeszkadzające. Taschenlexikon ukazał się w 1981 roku w ostatnim wydaniu i jest od dawna dostępny tylko w antykwariatach. Z tym systemem zaczął określać preferencję kolorystyczną u każdego pacjenta. Niektórzy pacjenci, którzy zostali wyleczeni tym samym lekiem, wybierali nie tylko mniej więcej ten sam kolor, ale wręcz to samo pole koloru spośród 1266 odcieni. Jednak Müller szybko zauważył, że precyzja przy tym samym środku w określonych, zdefiniowanych polach kolorów rzeczywiście się rozpraszała. Rozszerzył więc zakres przypisania środka na kilka pól kolorów. W tym czasie mieliśmy już z nim bliski kontakt i wymienialiśmy doświadczenia.
Wtedy zacząłem opracowywać własny system kolorów, który uwzględniał te obserwacje i był specjalnie dostosowany do zastosowań homeopatycznych. Gdy przedstawiłem go Müllerowi po raz pierwszy w 1993 roku, był natychmiast zachwycony i stwierdził, że to dokładnie właściwe podejście i że powinienem koniecznie je kontynuować i doprowadzić do druku. Najlepsze wtedy wydawnictwa homeopatyczne jednak nalegały na druk w czterokolorowym offsetcie, bo to było tańsze niż druk w farbach pełnych. Ale przy wielu kolorach doprowadziłoby to do zafałszowania odwzorowania barw, jak wkrótce ustaliłem, używając wachlarza Pantone. Tak więc publikacja się opóźniła. Niestety Müller zmarł w 2000 roku i nie doczekał się druku we własnym wydawnictwie. W 2003 roku zdecydowaliśmy się z powodu trudności, zwłaszcza po tym, jak wydawnictwo Haug odrzuciło książkę ze względu na wymaganą jakość druku, wydać ją we własnym nakładzie. Tylko w ten sposób udało nam się zrealizować wysokie wymagania jakościowe dotyczące kolorów.
Tak więc odrzucona książka o kolorach ostatecznie doprowadziła do założenia Narayana Verlag w jego dzisiejszej formie, i okazało się, że w ciągu następnych 10 lat przebiło się ono przez wszystkie przeszkody do pozycji wiodącego wydawnictwa homeopatycznego w Niemczech.
Nowy standard kolorów „Farben in der Homöopathie” ukazał się w 2003 roku
W tym roku po raz pierwszy ukazał się atlas kolorów Farben in der Homöopathie. Obecnie dzieło jest dostępne w pięciu językach i znajduje się obecnie w znacznie rozszerzonym siódmym wydaniu. Preferencje kolorystyczne stały się na przestrzeni lat cennym dodatkowym objawem w homeopatycznej Materia Medica. Repertorium kolorów jest z powodzeniem stosowane na całym świecie i niezależnie od różnych szkół i kierunków wykorzystywane jako dodatkowa informacja przy doborze środka.
Dzięki międzynarodowej współpracy kompetentnych homeopatów liczba środków zdefiniowanych kolorystycznie znacznie wzrosła. H.V. Müller pozostawił nam w roku 2000 bazę 460 środków, która obecnie wzrosła do około 1200, dwa razy więcej niż w czasie pierwszego wydania książki o kolorach. Bardzo cieszy wysoka liczba niezależnych potwierdzeń definicji kolorystycznych. Wielu homeopatów zgłasza, że dzięki objawowi kolorystycznemu zaczęli przepisować „mniejsze” środki, o których w przeciwnym razie by nie pomyśleli, i dzięki temu odnieśli sukcesy terapeutyczne. Dzięki tym wkładom możliwe było również wprowadzenie niektórych zmian lub uzupełnień dotychczasowych przypisań kolorów.
Stale rosnąca lista powiązań kolorów jest tu udostępniana bezpłatnie. Jest często aktualizowana i może być przez każdego użytkownika wydrukowana, dzięki czemu repertorium kolorów można zawsze utrzymywać w najnowszym stanie: Link do Farbe‑Mittel‑Liste i do Mittel‑Farbe‑Liste
Komentarz z naszej strony od Jörg J. Müller
Rzadka zbieżność polega na tym, że kilka dni przed wydaniem Homeonews otrzymaliśmy tę recenzję książki o kolorach:
Zwróć uwagę na objaw nastroju „ulubiony kolor”!
Ponieważ w homeopatii nie leczy się chorób, lecz pacjentów, którzy rozwinęli specyficzne objawy podobne do obrazu homeopatycznego leku, nie będzie jednego leku na chorobę COVID‑19. Jak zawsze, także w tej chorobie trzeba indywidualizować. Na pierwszym miejscu powinna stać preferencja kolorystyczna („ulubiony kolor”) pacjenta jako najwyżej oceniany objaw nastroju. Dzięki niej można różnicowo wykluczyć z góry określone leki. Metoda wprowadzona do homeopatii przez prof. dr. Hugbald Volker Müllera (1921–2000, lekarz homeopata w Kolonii) sprawdziła się przez ponad 45 lat w setkach przypadków. Tak więc histerycznie wykupiany Camphora pomoże przede wszystkim ludziom, którzy jako ulubiony kolor wybierają purpurowy (13–14 AB 8 według H.V. Müllera lub 11C według U. Welte) lub pomarańczowy (6C według U. Welte). Pacjenci Grindelia wybierają czerń, Chininum muriaticum wybiera różowy (9A) lub czerwony (9C). Inne środki, wymieniane do tej pory w związku z pandemią, to: Bryonia (oliwkowozielony: 1–3DE), Kalium carbonicum (intensywny niebieski: 15–16C), Lycopodium (czarnoniebieski: 15–16E), Mercurius sol. (ciemny niebieskozielony: 19DE) i Phosphorus (intensywnie zielony: 20–22C). Homeopaci, którzy jeszcze nie pracują z preferencją kolorystyczną, ale już odnieśli sukcesy lecznicze u pacjentów z COVID‑19, powinni dla weryfikacji zapytać później swoich pacjentów o ich ulubiony kolor! Myślę, że byliby zdumieni i bardzo pomogłoby, gdyby przekazali te doświadczenia dalej. (Płytki kolorów Ulrich Welte: Farben in der Homöopathie. Narayana Verlag)
