Która metoda postu nadaje się do czego i czy dzięki kuracjom postnym można wydalać toksyny środowiskowe?

Od zawsze ludzie poszukiwali sposobów na wydłużenie młodzieńczej urody i spowolnienie procesu starzenia. Obecnie ludzki organizm jest bardziej niż kiedykolwiek narażony na wiele toksyn środowiskowych – poprzez żywność, powietrze czy wodę. W konwencjonalnych warzywach można znaleźć pestycydy, w chipsach czy frytkach występuje akrylamid, a w produktach pochodzenia zwierzęcego bardzo często występują pozostałości antybiotyków. Lista mogłaby być nieskończenie długa.

To wystarczy za wiele powodów, by regularnie się odtruć. Czy kuracje postne są więc odpowiednim wyborem i na czym polega różnica między najbardziej znanymi formami postu?

Dowiedz się więcej o wpływie dwóch bardzo różnych metod postu: poście leczniczym i poście zasadowym.

Post to nie to samo co post!

Większość osób decydujących się na kurację postną ma ku temu bardzo rozsądny powód: zdrowie, a niektórzy także urodę. Post od wieków stanowi możliwość pobudzenia własnego metabolizmu, uwolnienia się od obciążeń na poziomie fizycznym i psychicznym oraz odzyskania zdrowia. Skąd jednak biorą się różnice między poszczególnymi metodami postu, która z nich jest odpowiednia do jakiego celu i jakie są dokładne efekty dla organizmu?

Różnice między postem zasadowym a postem leczniczym

Post zasadowy jest dla wielu osób pierwszym wyborem, ponieważ łatwo go wdrożyć i można go zintegrować z codziennym życiem. Klasyczny post leczniczy jest jednak także bardzo popularną kuracją oczyszczającą, szczególnie na wiosnę. Oba rodzaje postu mają pozytywny wpływ na organizm. Czym się więc różnią?

Podczas gdy post leczniczy ma bardzo długą tradycję w wielu kulturach, post zasadowy można przypisać naturopatce i autorce książek Sabine Wacker.

Przy poscie zasadowym organizm jest przez określony czas, co najmniej siedem dni, odkwaszany. Wielką zaletą tej metody jest to, że można jeść, choć jedynie produkty zasadowe. Pomijane są substancje zakwaszające. Post zasadowy koncentruje się przede wszystkim na profilaktycznym odkwaszaniu organizmu, aby go wzmocnić i wyrównać równowagę kwasowo-zasadową. Post zasadowy jest szczególnie odpowiedni dla osób, które chcą się oczyścić, ale krok do całkowitego powstrzymania się od jedzenia, jak ma to miejsce przy poście leczniczym, jest dla nich zbyt duży. Instrukcję dotyczącą postu zasadowego znajdą Państwo tutaj.

Post leczniczy natomiast oznacza całkowite lub częściowe powstrzymanie się od jedzenia, w zależności od metody postu leczniczego. Przy poście leczniczym aktywowane są siły samoleczenia organizmu. Wielu postujących mówi o oczyszczającym efekcie dla ciała, ale także dla ducha.

„Post to umiejętność, którą posiada każde żywe stworzenie – człowiek, zwierzę czy roślina – na tej planecie. Gdy nie ma już pożywienia lub rezygnuje się z niego dobrowolnie, można żyć z tych zgromadzonych rezerw.”

Dr Françoise Wilhelmi de Toledo, autorka książki Heilfasten

Co dzieje się przy poście leczniczym w porównaniu z postem zasadowym?

Człowiek może wytrzymać bez tlenu zaledwie kilka minut. Bez wody wytrzyma kilka dni. Bez pożywienia potrafi przeżyć tygodnie.

Prawdziwy post leczniczy oznacza powstrzymanie się od stałego pokarmu przez kilka dni do 30 dni (lub dłużej) i przyjmowanie jedynie wody. Istnieją jednak także inne warianty postu leczniczego, jak np. metoda Buchingera, która dopuszcza soki, bulion warzywny i herbaty ziołowe. (Por. Dr Françoise Wilhelmi de Toledo: Heilfasten) Do kur postnych zalicza się też kurę Mayr, przy której można spożywać suchą bułkę, oraz kurę Schrotha, w której podaje się rzadki kleik ryżowy lub owsiany albo potrawy wegetariańskie bez soli i o niskiej zawartości tłuszczu. Robert Morse opisuje w swojej książce poza „postem wodnym” także trzy inne rodzaje postu: post na surowej żywności, post owocowy i post sokowy. (Por. Robert Morse: Das Detox-Wunder. s. 327 i nast.) Znana jest też metoda postu Breuss, oparta na sokach, szczególnie polecana wiosną. (Por. Jürgen H. Thomar: Heilfasten nach Rudolf Breuss)

Zasadniczo we wszystkich rodzajach postu pomija się kawę, czarną lub zieloną herbatę oraz napoje alkoholowe. Również napoje gazowane nie mają miejsca w lodówce osoby pościćej.

Zmiana metabolizmu przy poście leczniczym: autofagia i ketozа

Jedną z największych różnic jest to, że przy poście leczniczym, gdzie dochodzi do całkowitego powstrzymania się od jedzenia, metabolizm nie tylko zwalnia, ale całkowicie przełącza się na tzw. autofagię, co oznacza „samotrawienie”. Chodzi o to, że przy poście leczniczym zgromadzony „komórkowy śmieć” (jak źle sfałdowane białka czy uszkodzone organelle komórkowe) jest w złożonym procesie wykorzystywany i przekształcany w białka własne organizmu. Ma to tę zaletę, że komórka się regeneruje zamiast obumierać, co szczególnie korzystnie wpływa na starszy wiek, gdy odnowa komórkowa często nie działa już tak dobrze.

Obok autofagii organizm przy poście leczniczym przełącza się także na ketozę (metabolizm tłuszczów). Podczas gdy organizm zwykle pozyskuje energię z cukru, przekształcając glukozę z udziałem tlenu w nośnik energii ATP, w ketozie energia jest uzyskiwana z istniejących tłuszczów.

Ponieważ przy poscie zasadowym jedzenie jest dozwolone, tutaj ani autofagia, ani ketoza nie zachodzą. Jedząc produkty zasadowe, utrzymuje się normalny metabolizm. W poście zasadowym nacisk kładziony jest na odkwaszanie. Dzięki temu z organizmu usuwane są złogi i toksyny, a jednocześnie ciało nadal jest bogato zaopatrywane w substancje odżywcze.

Czy trzeba głodować przy poście leczniczym?

Powiedzenie: „Kto głoduje, nie pości, tylko nie dostaje wystarczająco dużo jedzenia” trafia w sedno. Kto decyduje się na post, robi to dobrowolnie i ze świadomością, że jest to droga do uruchomienia wewnętrznego uzdrowiciela.

Mimo to: uczucie głodu rzadko się pojawia. Dzięki regularnym oczyszczeniom jelit w postaci lewatyw oraz przełączeniu na ketogenny metabolizm uczucie głodu podczas postu leczniczego jest ograniczone. Zasadniczo organizm ma dwa programy: przyjmowanie pożywienia z zewnątrz i z wewnątrz. W „programie z wewnątrz” sygnał głodu jest tłumiony przez lewatywy, a hormon głodu grelina przestaje być wydzielany.

To oznacza: chociaż podczas postu leczniczego, w przeciwieństwie do postu zasadowego, nic się nie je, nie odczuwa się głodu! Kto decyduje się na post zasadowy, i tak nie odczuje głodu, ponieważ może się on (zasadowo) najeść.

Czy efekty dla zdrowia i samopoczucia są takie same przy obu metodach?

Ponieważ przy poście zasadowym kwasy w organizmie są redukowane i wydalane, ma to bezpośrednio odczuwalny pozytywny wpływ na samopoczucie. Objawy fizyczne będące wynikiem przewlekłego zakwaszenia ulegają z czasem zmniejszeniu wskutek odstawienia substancji zakwaszających.

Post leczniczy natomiast nie bez powodu ma bardzo długą tradycję. Jego wpływ na ciało i duszę może być bardzo znaczący i od ponad 100 lat jest także potwierdzany naukowo w wielu badaniach.

Dwóch lekarzy wprowadziło post leczniczy z tradycyjnego zastosowania do kontekstu naukowego i przyczyniło się do odrodzenia tej metody w świecie zachodnim pod koniec XIX wieku – byli to Amerykanie Henri Tanner i Edward Hooker Dewey. Tanner przeprowadził w Medical College w Stanach Zjednoczonych w Nowym Jorku 42-dniowe badanie nad postem. Dewey również badał terapeutyczne skutki postu. Obaj zainspirowali dwóch niemieckich lekarzy, Gustava Riedlina z Freiburga i Siegfrieda Möllera z Drezna, którzy z kolei wpłynęli na tu znanego ojca postu leczniczego, Otto Buchingera. Ten – sam poważnie chory – wyleczył swoje artretyczne dolegliwości dzięki kuracji postnej. Był żywym przykładem, że autofagia i ketozа prowadzą do głębokiego oczyszczenia komórek i tkanek, co zmniejsza procesy zapalne oraz poprawia ból i ograniczenia ruchomości. (Więcej o metodzie Buchinger-Wilhelmi, uważanej za pramatkę wszystkich kur postnych: Francoise Wilhelmi de Toledo: Heilfasten)

Przy jakich objawach post leczniczy może pomóc?

Podczas gdy Otto Buchinger po swojej własnej przemianie całkowicie poświęcił się tej metodzie i mógł pomóc wielu ludziom, współczesna nauka również wykazuje liczne pozytywne skutki zdrowotne postu leczniczego. Udokumentowano sukcesy w leczeniu schorzeń zapalno-reumatoidalnych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów [Do badania], w schorzeniach metabolicznych, sercowo-naczyniowych, mięśniowo-szkieletowych i przewlekłych bólach oraz w migrenie. Postoterapia jest także wskazana i pomocna w chorobach zwyrodnieniowych stawów (artrozy). [Do badania] [Zob. także Kneippaerztebund]

Jedno z największych naukowych badań nad skutkami postu leczniczego według Buchingera zostało przeprowadzone pod kierunkiem Dr med. Françoise Wilhelmi de Toledo i jej zespołu w renomowanej Klinice Buchinger Wilhelmi nad Jeziorem Bodeńskim we współpracy z prof. dr. Andreasem Michalsenem z Uniwersyteckiej Kliniki Charité w Berlinie. Stwierdzono tam, że

• post prowadzi do znaczącej utraty masy ciała, zmniejszenia obwodu talii oraz obniżenia poziomu cholesterolu i lipidów we krwi,
• ciśnienie krwi ulega obniżeniu, a parametry cukrzycowe, takie jak poziom glukozy i HbA1c, ulegają poprawie wraz ze wszystkimi czynnikami towarzyszącymi, które w przeciwnym razie mogłyby wpływać na zdrowie układu sercowo-naczyniowego,
• poważne dolegliwości zdrowotne, takie jak cukrzyca typu 2, stłuszczenie wątroby, hipercholesterolemia, nadciśnienie i stany wyczerpania, uległy poprawie.

[Do badania]

Wpływ na psychikę: post leczniczy uszczęśliwia

Podczas gdy przy poście zasadowym pojawia się przyjemne uczucie lekkości i radości, przy poście leczniczym często od czwartego do piątego dnia daje się odczuć . Osoba pojąca może doświadczyć uczucia szczęścia obejmującego całe ciało. Zmysły się wyostrzają, a myśli mniej koncentrują się na powtarzających się negatywnych spiralach. Raczej wydaje się, że umysł staje się wolniejszy, a myśli zajmują się pozytywnymi cechami wewnętrznej siły i twórczej energii.

Ale nie tylko „postowe wzloty” są warte wzmianki. W poście leczniczym – zwłaszcza w pierwszych dniach – mogą też wystąpić kryzysy emocjonalne, objawiające się na przykład przejściowymi silnymi stanami depresyjnymi lub emocjami takimi jak złość, niezrozumiały smutek czy nadmierny śmiech. Emocje te zwykle mijają szybko i są znakiem, że coś starego jest wydalane, czego ani ciało, ani dusza już nie potrzebują. (Por. także objawy detoksykacji: Robert Morse: Das Detox-Wunder. s. 317 i nast.)

Fizyczne objawy detoksykacji: „kryzys leczniczy”

Przy poscie zasadowym ciało zostaje odkwaszone w bardzo łagodny sposób i w większości przypadków fizyczne objawy detoksykacji są minimalne.

Przy poście leczniczym jednak – i warto to wiedzieć wcześniej – mogą wystąpić objawy detoksykacji od łagodnych do bardzo silnych. Łagodne objawy detoksykacji według Roberta Morse'a to np. wysypki skórne, zlepione oczy, lekkie bóle głowy czy nieco zamazane widzenie. Silne symptomy detoksykacji – i wtedy należy koniecznie poszukać wsparcia – to silne zawroty głowy, czarna wydzielina z płuc lub pojawienie się starych objawów chorobowych.

Na szczęście także te silne objawy są zazwyczaj przejściowe i stanowią wyraz kryzysu leczniczego na poziomie fizycznym. Wielu ludzi po przejściu takiego kryzysu leczniczego zgłasza znacznie więcej energii, zmniejszenie się guzów, ustąpienie obrzęków węzłów chłonnych, lepsze ukrwienie, poprawę wzroku, młodszy wygląd i wiele innych korzyści.

Jeśli dojdzie do takiego kryzysu leczniczego, istotne jest, aby wiedzieć, jak sobie z nim radzić i jakie środki naturalne są dostępne. Ważne jest m.in. picie dużej ilości wody, a także okłady z oleju rycynowego są bardzo pomocne. Robert Morse podaje w swojej książce cenne wskazówki, jak radzić sobie z kryzysami podczas postu.

Aby zredukować wszelkie objawy detoksykacji, obie metody wymagają starannego oczyszczenia jelit poprzez lewatywy – przy prawdziwym poście leczniczym można to dodatkowo wspomóc solami gorzkimi. Również ziemie mineralne, takie jak zeolit, mogą dodatkowo wspierać detoksykację i pomoc w transporcie toksyn.

Różnica w skrócie

Wnioski: która metoda postu nadaje się do czego i czy dzięki kuracjom postnym można wydalać toksyny środowiskowe?

Post zasadowy jest właściwym wyborem, jeśli pragną Państwo długoterminowej zmiany nawyków żywieniowych i szukają metody postu, którą łatwo włączyć w codzienne życie. Post zasadowy to łagodna metoda, dzięki której można przywrócić równowagę kwasowo-zasadową, profilaktycznie odkwasić organizm i trwałe poprawić samopoczucie. Dla wielu osób post zasadowy jest także wejściem do „prawdziwej” kuracji postu leczniczego z powstrzymaniem się od jedzenia.

Obie formy postu są wartościowymi środkami, które mogą pomóc w uruchomieniu własnych sił samoleczenia i w ten sposób wzmocnić i zachować zdrowie. Wybór formy postu zależy ostatecznie od Państwa celów i indywidualnej konstytucji.

Pytanie, czy post pomaga w wydalaniu toksyn środowiskowych, potwierdziło badanie Kliniki Buchinger Wilhelmi w Überlingen w odniesieniu do metali ciężkich. Około 109 uczestników zostało przebadanych podczas 10-tygodniowego okresu postu i u wszystkich stwierdzono, że stężenie arsenu i niklu w moczu spadło już po 10 dniach postu. [Zob. badanie]

„Zawartość arsenu w moczu spadła o 72%, a zawartość niklu o 15%.
Po poście ołów nie był już wykrywalny.
Zawartość rtęci pozostała niezmieniona.
Chrom i kobalt były przed postem wykrywane tylko śladowo.
Ponadto glifosat, składnik pestycydu Roundup, wykryto u 9 osób na początku postu, nie zaś po jego zakończeniu.”

[Zob. badanie]

Zastrzeżenie

Post leczniczy nie jest wskazany dla osób z chorobami tarczycy, poważnymi chorobami narządowymi, nowotworami, zaburzeniami psychicznymi i zaburzeniami odżywiania oraz przy ostrych infekcjach. Również dzieci i osoby starsze oraz kobiety w ciąży i karmiące piersią powinny powstrzymać się od postu leczniczego. Dla tych grup możliwa jest kuracja postu zasadowego, przy czym wcześniej należy zasięgnąć porady lekarskiej. Więcej informacji o przeciwwskazaniach znajdą Państwo tutaj lub w Kneippärztebund.

Ilustracja 1: Andrey Bespalov/shutterstock.com; ilustracja 2: ampcool/shutterstock.com